دسته: هالیوود

ساول یانگ – نکسویل نیوز سنتینل

• در طول ۲۶ سال کار به‌عنوان خبرنگار تصویری، تغییرات زیادی رخ داده است
• او می‌نویسد: «روش عکاسی ممکن است تغییر کرده باشد، اما لحظات شگفت‌انگیز زندگی‌هایی که من عکاسی می‌کنم، همان‌گونه باقی مانده‌اند.»

۱ ژوئن ۱۹۹۹ اولین روز من به‌عنوان عکاس خبری معتبر نکسویل نیوز سنتینل بود. در طول این ۲۶ سال تغییرات زیادی رخ داده است. برای مثال، دیگر ده‌ها رول فیلم را در جیب‌هایم حمل نمی‌کنم. سه رول فیلم امکان گرفتن حدود صد عکس را می‌داد. اکنون این کارت‌های کوچک به‌عرض یک اینچ را حمل می‌کنم که می‌توانند هزاران تصویر را بر روی یک کارت ثبت کنند. این توانایی هنوز هم مرا شگفت‌زده می‌کند.

متأسفانه توانایی گرفتن تعداد بیشتری عکس به این معنا نیست که عکاسی بهتری داشته باشم. برای من، کمیت برابر با کیفیت نیست؛ فقط به این معناست که برای یافتن یک تصویر خوب، باید از میان تعداد بیشتری عکس نامناسب بگذرم.

اگرچه این می‌تواند ناامیدکننده باشد، اما هنوز هم از کار به‌عنوان خبرنگار تصویری به‌طوردیی لذت می‌برم. داشتن کاری که به‌صورت شخصی در زندگی مردم حضور داشته باشد نادر است. از ورزشکاران در حال بازی تا نوجوانانی که در جشن فارغ‌التحصیلی می‌رقصند، همواره افتخاری است که می‌توانم عکس‌های آن‌ها را بگیرم.

سال پر از لحظات شگفت‌انگیز و زیبا بود. در ژانویه، هزاران حلقهٔ گل را در قبرستان نظامیان ایالت ایسترن تنسی در Lyons View Pike مشاهده کردم. این چشم‌اندازی دیدنی بود. این حلقه‌های گل توسط برنامهٔ Wreaths Across America بر روی هر سنگ قبر نصب شده بودند.

در آوریل، دختر یک دوست قدیمی را داشتم که به‌طرزی زیبا بر روی زمین رقص جشن فارغ‌التحصیلی سالیانه‌اش می‌رقصید. همدوی بچه‌ای که زمانی می‌شناختم، اکنون به زنی شگفت‌انگیز تبدیل شده است. در اوت، الّا، لابرادوری که در بازی‌های فوتبال مدرسهٔ راهنمایی ایندرسن کنتی، توپ kickoff را می‌آورد، را عکاسی کردم. اولین بار تصویر او را در ۲۰۱۹ ثبت کردم؛ امسال او بازنشستگی می‌گیرد.

در نهایت، در نوامبر شاهد این بودم که تیم فوتبال حرفه‌ای محلی، One Knoxville SC، قهرمان لیگ یک USL شد؛ این اولین قهرمانی برای این تیم و برای من بود.

روش عکاسی ممکن است تغییر کرده باشد، اما لحظات شگفت‌انگیز زندگی‌هایی که من عکاسی می‌کنم، همان‌گونه باقی مانده‌اند.

با اشتراک در نکس نیوز، از همهٔ اتفاقات سال ۲۰۲۶ در نکسویل باخبر شوید: subscribe.knoxnews.com.

• عروسی پس از جشن پنج روزه در فلوریدا برگزار شد
• آندریا پری یک بازیگر و مدل ایتالیایی متولد دانمارک است
• ویلیامز برنامه دارد برای فصل سی و سوم تور WTA بازگردد

ونوس ویلیامز در آخر هفته با بازیگر و مدل آندریا پری ازدواج کرد؛ این خبر را ستاره تنیس روز سه‌شنبه در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرد.

ویلیامز، ۴۵ ساله، و پری در پالم بیچ، فلوریدا ازدواج کردند، پس از جشن پنج روزه‌ای که خانواده و دوستان نزدیک را در بر می‌گرفت. این زوج پیش از این، مراسمی غیررسمی در ایتالیا در اوایل سال برگزار کردند.

بر اساس IMDb، پری یک بازیگر و مدل ایتالیایی است که در دانمارک به دنیا آمده. این دو در هفتهٔ مد میلان در سال ۲۰۲۴ با هم آشنا شدند و در ژانویهٔ ۲۰۲۵ نامزدی خود را اعلام کردند.

ویلیامز برای اولین بار در ماه ژوئیه، هنگامی که در مسابقات DC Open رقابت می‌کرد، به پری اشاره کرد؛ او در این مسابقه دومین زنی شد که در دوران Open و در سن پیشرفته توانست یک مسابقه تک‌نفره سطح تور را ببرد. پس از پیروزی، ویلیامز در مصاحبه‌ای روی زمین از نامزدی‌اش که در میان تماشاچیان حضور داشت، تشکر کرد.

پست به‌اشتراک‌گرفته توسط Vogue Weddings (@vogueweddings)

این ازدواج در حالی رخ می‌دهد که ویلیامز همچنان یکی از طولانی‌ترین دوران‌های حرفه‌ای در تاریخ تنیس را ادامه می‌دهد. او به مدت ۱۶ ماه در هیچ مسابقه‌ای شرکت نکرده بود، سپس در واشنگتن بازگشت و اعلام کرده است که قصد دارد در فصل سی و سوم متوالی تور WTA که از ژانویه در اوکلند آغاز می‌شود، بازی کند.

ویلیامز هفت بار قهرمان تک‌نفرهٔ گرند اسلم بوده و پیشین شمارهٔ یک جهان بود. فراتر از تنیس، او همچنان یک شخصیت برجسته در حوزهٔ مد و فرهنگ است. در اوایل این ماه اعلام شد که ویلیامز به‌عنوان رئیس مشترک مت گالا ۲۰۲۶ همراه با بیونسه، نیکول کیدمن و سردبیر ارشد وُگ، آنا وینتور، حضور خواهد یافت.

بر اساس گزارش Vogue که نخست جزئیات مراسم عروسی این زوج را منتشر کرد، عروسی پالم بیچ این دو پس از چند روز برنامه، شامل مراسم خصوصی در دادگاه روز جمعه صبح و جشن بزرگ‌تری در روز شنبه برگزار شد.

ویلیامز پس از ازدواج، هیچ تغییری در برنامهٔ رقابتی خود اعلام نکرده است.

گواهی مرگ رسمی این زوج تأیید می‌کند که راب و میشل راینر «دقایق» پس از دریافت «جراحات ناشی از نیروی برندهٔ چندگانه» درگذشتند.

راب، ۷۸ ساله، بازیگر افسانه‌ای که به کارگردان تبدیل شد، و همسرش میشل، ۷۰ ساله، در تاریخ ۱۴ دسامبر در خانهٔ برنت‌وودشان پیدا شدند. گواهی مرگ علت را «با یک چاقو، توسط شخص دیگری» ذکر کرده و زمان بین حمله و مرگ را «دقایق» نشان می‌دهد. راب در ساعت ۳:۴۵ بعدازظهر و میشل در ساعت ۳:۴۶ بعدازظهر همان روز کشف شدند. طبق گواهی مرگ، بدن‌هایشان سوزانده شد. پسرشان، نیک، ۳۲ ساله، بازداشت شده و به دو اتهام قتل متهم شده است.

راب و میشل راینر در زمانی که او در حال کارگردانی فیلم کمدی رمانتیک «زمانی که هری با سلی آشنا شد» بود، با هم آشنا شدند و چند ماه پس از آن، در سال ۱۹۸۹، ازدواج کردند. آن‌ها سه فرزند داشتند: نیک، رومی و جیک. راب همچنین در طول اولین ازدواجش با پنی مارشال، دختر خود، تریسی، را به فرزندخواندهٔ خود پذیرفت.

بدن‌های راب و میشل توسط رومی پیدا شد؛ به گزارش نیویورک‌تایمز، رومی پس از این که یک ماساژور نتوانست به این زوج دسترسی پیدا کند، به خانه دعوت شد. نیک همان شب دستگیر شد.

جیک و رومی برای اولین بار دربارهٔ مرگ والدین‌شان در تاریخ ۱۷ دسامبر اظهار نظر کردند. آن‌ها در بیانیه‌ای گفتند: «کلمات حتی نمی‌توانند درد غیرقابل توصیف را که ما در هر لحظهٔ روز تجربه می‌کنیم، بیان کنند. از دست دادن هولناک و ویرانگر والدینمان، راب و میشل راینر، چیزی است که هیچ‌کس نباید هرگز تجربه کند. آن‌ها نه تنها والدین ما بودند، بلکه بهترین دوستان ما نیز بودند.»

از آن پس آن‌ها بیانیه‌ای به نشریه People ارسال کردند تا از «انبوهی از عشق و حمایت» که دریافت کردند، تشکر خود را ابراز کنند. جیک و رومی افزودند که مراسم یادبودی به نام راب و میشل در «تاریخ دیگری» برگزار خواهد شد.

راب راینر، پسر نویسنده‑کارگردان‑کمدین مشهور کارل راینر، در سریال کمدی ۱۹۷۱ «All in the Family» بازی کرد و سپس فیلم‌های مانند «This Is Spinal Tap»، «When Harry Met Sally»، «A Few Good Men» و «Stand by Me» را کارگردانی کرد. آخرین فیلم راب، «Spinal Tap II: The End Continues»، اوایل امسال منتشر شد.

ایمانی اسمیت که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ نقش نالا جوان را در نمایش برادوی شیر شاه شرکت دیزنی ایفا می‌کرد، پس از اینکه در تاریخ ۲۱ دسامبر توسط چاقویی خنجر شد، درگذشت؛ طبق اطلاعات دفتر دادستان شهرستان میدلسکس، نیوجرسی. او ۲۶ سال داشت.

پلیس ایندیسون، نیوجرسی که به تماس اضطراری ۹۱۱ واکنش نشان داد، بازیگر را با جراحات خنجر یافت. بر اساس اطلاعات دفتر دادستان میدلسکس، اسمیت به بیمارستان دانشگاهی رابرت‌وود جانسون منتقل شد که در آنجا مرگ او رسمی شد.

جردن دی. جکسون‑اسمول، ۳۵ ساله، به‌خاطر این پرونده بازداشت شد. دفتر دادستان تنها این را اعلام کرد که «اسمیت و جکسون‑اسمول پیش از وقوع این حادثه یکدیگر را می‌شناختند، بنابراین این یک عمل تصادفی خشونت‌آمیز نبود». عمهٔ اسمیت، کیرا هِلپر، در یک پست GoFundMe اظهار کرد که جکسون‑اسمول دوست‌پسر اسمیت است.

جکسون‑اسمول بدون هیچ‌گونه حادثه‌ای بازداشت شد و به اتهامات قتل درجه یک، به خطر انداختن رفاه کودک در درجه دوم، داشتن سلاح برای هدف غیرقانونی در درجه سوم و داشتن سلاح به‌صورت غیرقانونی در درجه چهارم متهم شد.

صفحهٔ GoFundMe هدف جمع‌آوری 55,000 دلار برای حمایت از والدین ایمانی را داشته بود؛ آنها پس از از دست دادن دخترشان در غم‌اند و در همین زمان مسئول پرورش پسر کوچک او و حمای از دو فرزند دیگرشان در این دورهٔ تراژیک می‌شوند. تا زمان نگارش این مطلب، 47,000 دلار جمع‌آوری شده است.

پس از وفات، اسمیت توسط پسر سه‌ساله‌اش، والدینش مونیک رنس‑هِلپر و راوِنی هِلپر، عمه‌اش و دو خواهر و برادر کوچکترش به‌جا مانده است.

از ادغام‌های شرکتی تا ازدواج‌های عظیم، از لباس‌های عریان و راکون‌های مست — این‌ها آن‌چه سال گذشته را به هیچ‌وجه عادی نکرد، برای شما آورده‌ایم.

در سال ۲۰۲۵، هالیوود دوباره ثابت کرد که نمی‌تواند سالی عادی داشته باشد. حتی وقتی که صنعت نشانه‌های ضعیفی از زندگی نشان می‌داد — بله، کاهش‌ها و اخراج‌ها ادامه داشت، اما گیشهٔ فیلم‌ها فرو نرفت و استریمینگ سرانجام رفتار تجاری نشان داد — این صنعت راه‌های جدیدی برای شگفت‌زده‌کردن، ناآرام‌کردن و گاهی خجالت‌زدن خود پیدا کرد.

این سالی بود که سیاست‌ها از معلق ماندن بر سرگرمی‌ها دست کشیدند و مستقیم وارد عمل شدند؛ زمانی که دنبالهٔ طولانی‌مدت Rush Hour توسط فرمان ریاست‌جمهوری احیا شد و میزبان‌های برنامه‌های شبانه خود را در مرکز هدف یافتند. بازی‌های قدرتی وجود داشت — از جمله یکی که می‌توانست تمام منظرهٔ شهر را تغییر دهد — به‌همراه درگیری‌های روابط عمومی که به‌عموم کشیده شد و صنعتی که به‌طور فزاینده‌ای در تضاد با فناوری‌ای بود که نمی‌توانست از پذیرشش دست بکشند. جنگ‌های فرهنگی بر سر شلوار جین، لباس‌های عریان و خود زبان شعله‌ور شد، چهره‌های رسانه‌ای به سلبریتی تبدیل شدند، هوش مصنوعی تقریب

دوهٔ چارلی کرک، رپر سرزده را پس از اظهار نامناسب تسلی داد: «به من اعتماد کنید، زیر آفتاب هیچ‌چیز جدیدی نیست که من نشنیده باشم؛ پس شما مشکلی ندارید.»

نیکی میناج، جی‌دی ونِس را در گفت‌وگو با همسر چارلی کرک «قاتل» نامید

رپر نامزد جایزه گرمی، نیکی میناج، نائب‌رئیس‌جمهور جی‌دی ونِس را به‌عنوان «قاتل» تحسین کرد؛ اشتباهی خجالت‌آور که روز یکشنبه رخ داد، در حالی‌که او تنها چند قدمی از دووهٔ فعال محافظه‌کار کشته‌شده چارلی کرک نشسته بود.

نیکی میناج در زمان سخنرانی در AmericaFest برگزار شده توسط Turning Point USA در فینیکس، در کنار صحنه با اریکا کرک، دووهٔ یکی از بنیان‌گذاران گروه که سه ماه پیش توسط گلولهٔ یک قاتل به قتل رسید، نشسته بود.

«آقایان جوان عزیز، الگوهای شگفت‌انگیزی مثل رئیس‌جمهور جذاب و دلپذیر ما دارید و همچنین الگوهای شگفت‌انگیزی مثل قاتل جی‌دی ونِس، نایب‌رئیس‌جمهور ما»، نیکی میناج به مخاطبان متحیر گفت.

به‌نظر می‌رسید نیکی میناج فوراً لغزشش را درک کرد، چهره‌اش را پوشاند و برای چند ثانیهٔ نامچوب ساکت ماند.

در همان لحظه، اریکا کرک به دفاع از نیکی میناج پرداخت و به خواننده گفت که نگران لغزش کلامی‌اش نباشد.

«به من اعتماد کنید، زیر آفتاب هیچ‌چیز جدیدی نیست که من نشنیده باشم؛ پس شما خوب هستید»، اریکا کرک اطمینان‌بخش به نیکی میناج گفت. «دوستت دارم.»

حتی پس از کلمات دلگرم‌کنندهٔ کرک، نیکی میناج همچنان از استفاده نامناسب از کلمه «قاتل» تکان‌خورده به‌نظر می‌آمد.

«دوستت دارم. واقعاً باید دربارهٔ این موضوع بخندید»، کرک گفت و تنش باقی‌مانده در اتاق را کاهش داد. «من همهٔ توهین‌ها را تجربه کرده‌ام و می‌دانی چه می‌گویم؟ خداوند آن‌قدر نیکوست که اجازه می‌دهد تمام این‌ها بی‌دردسر از سرت عبور کنند.»

«و این همان نکتهٔ زیبا در این لحظه است؛ چون اگر اینترنت بخواهد آن را کلیپ کند، چه اهمیتی دارد؟ من این زن را دوست دارم»، کرک گفت. «او زنی شگفت‌انگیز است. او روح و قلبی برای خداوند دارد و کلمات تنها کلمه‌اند. اما من قلب او را می‌شناسم و این حتی اهمیتی ندارد. هرچه می‌خواهی بگو، چون من قلب تو را می‌دانم.»

در سال‌های اخیر نیکی میناج به‌عنوان یکی از حامیان غیرمنتظره و صریح جناح راست شناخته می‌شود.

ساکن کالیفرنیا به‌ویژه نسبت به ایالتدار کالیفرنیا گاوین نیوسام تحقیرآمیز رفتار کرده؛ او را پیش از اشتباه «قاتل» چند ثانیه پیش «نیو‑اسکم» نامید.

تصحیح (۲۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۵ ET): نسخهٔ پیشین این مقاله نقش چارلی کرک در تأسیس Turning Point USA را به‌درستی بیان نکرده بود. او یکی از هم‌بنیان‌گذاران بود، نه مؤسس آن.

یک کشمکش داخلی در خبرگزاری سی‌بی‌اس دربارهٔ گزارش «60 Minutes» که به دولت ترامپ انتقاد می‌کرد، به‌صورت عمومی شعله‌ور شد؛ یک خبرنگار ادعا کرد این گزارش به دلایل سیاسی از پخش منع شده و سردبیر خبر باری وایس روز دوشنبه گفت این گزارش «پیشرفتی نداشته».

دو ساعت پیش از ساعت پخش در روز یکشنبه، سی‌بی‌اس اعلام کرد که گزارشی که در آن خبرنگار شاردین آلفونسئی با تبعیدشدگانی که به زندان بدنام CECOT در السالوادور فرستاده شده‌اند، مصاحبه کرده بود، جزئی از برنامه نخواهد بود. وایس، بنیان‌گذار «Free Press» که در اکتبر به‌عنوان سردبیر خبرگزاری سی‌بی‌اس تعیین شد، گفت این تصمیم از جانب او بوده است.

این منازعه یکی از معتبرترین برندهای روزنامه‌نگاری — که هدف مکرر رئیس‌جمهور دونالد ترامپ نیز بوده است — را دوباره به مرکز توجه می‌کشاند و سؤالاتی را برانگیخته می‌کند که آیا انتصاب وایس نشانه‌ای برای حرکت سی‌بی‌اس نیوز به سمت گرایشی دوستانه‌تر نسبت به ترامپ است.

آلفونسئی در ایمیلی که به همکاران دیگر برنامه «60 Minutes» فرستاد، اعلام کرد که این گزارش از نظر واقعی دقیق است و توسط وکلای سی‌بی‌اس و واحد استانداردهای آن تأیید شده است. اما دولت ترامپ از اظهار نظر در مورد این گزارش خودداری کرد و وایس خواست تا تلاش بیشتری برای کسب دیدگاه آن‌ها صورت گیرد.

«به نظر من، حذف این گزارش در این زمان پس از گذر از تمام بررسی‌های داخلی دقیق، تصمیمی ادبیاتی نیست، بلکه تصمیمی سیاسی است»، آلفونسئی در ایمیل نوشت. او به‌سرعت به درخواست‌های نظردهی از سوی آسوشییتد پرس پاسخ نداد.

آلفونسئی در همان ایمیل افزود که برای مصاحبه یا طرح سؤال با کاخ سفید، وزارت خارجه و وزارت امنیت داخلی (دپارتمان امنیت درون‌مرزی) پرس‌وجو شده بود — گاهی هم هر دو.

تماشا کنید: تحولات پارامونت در رهبری سی‌بی‌اس نیوز چه معنایی برای چشم‌انداز رسانه‌ای دارد

«سکوت دولت بیانیه‌ای است، نه یک ویتو»، آلفونسئی نوشت. «امتناع آن‌ها از مصاحبه، یک استراتژی تاکتیکی برای نابود کردن گزارش است. اگر امتناع دولت از مشارکت به عنوان دلیل موجهی برای قطع یک گزارش تلقی شود، عملاً کلید خاموش‌کننده‌ای برای هر گزارشی که برایشان نامطلوب باشد، به آن‌ها واگذار کرده‌ایم.»

«اسپایک» اصطلاحی در روزنامه‌نگاری برای قطع یک گزارش است. اما وایس در بیانیه‌ای گفت که مشتاق است تا زمانی که آماده باشد، قطعه آلفونسئی را پخش کند.

در روز دوشنبه، هنگام تماس روزانهٔ داخلی ویرایشی سی‌بی‌اس نیوز، واضح بود که وایس از یادداشت آلفونسئی خشمگین شده بود. رونوشت پیام وایس توسط سی‌بی‌اس نیوز ارائه شد.

«تنها مرکز خبری که می‌خواهم مدیریت کنم جایی است که بتوانیم دربارهٔ پیچیده‌ترین مسائل ویرایشی، با احترام و به‌ویژه با این فرض که نیت بهترین همکارانمان را داریم، اختلافات سرسختانه داشته باشیم»، وایس گفت. «هر چیز دیگری کاملاً غیرقابل قبول است.»

او گفت که اگرچه گزارش آلفونسئی شهادت قدرتمندی دربارهٔ شکنجه در زندان CECOT ارائه می‌دهد، نیویورک تایمز و سایر رسانه‌ها پیش از این کار مشابهی انجام داده‌اند. «برای انتشار گزارشی دربارهٔ این موضوع دو ماه پس از آن، باید بیشتر کار کنیم»، او افزود. «و این برنامه «60 Minutes» است. ما باید بتوانیم افراد کلیدی را روی ضبط صدا و تصویر داشته باشیم.»

مشخص نیست که آیا مشارکت وایس در جستجوی نظر دولت مورد تقاضا بوده یا نه. به گزارش‌ها، او به برنامه خبری کمک کرد تا در پاییز گذشته مصاحبه‌هایی با جارید کوشنر و استیو ویتکوف برای بحث در مورد تلاش‌های صلح خاورمیانه‌ای ترامپ ترتیب دهد. خود ترامپ نیز توسط نوراه اودونل در برنامهٔ «60 Minutes» که در ۲ نوامبر پخش شد، مصاحبه شد.

ترامپ به‌طور شدید از برنامه «60 Minutes» انتقاد کرده است. او پیش از انتخابات پاییز گذشته اجازه مصاحبه به این برنامه نداده بود، سپس به‌دلیل نحوهٔ برخورد شبکه با مصاحبه‌ای با رقیب انتخاباتی‌اش، کامالا هریس، اقدام به شکایت قضائی کرد. شرکت مادر سی‌بی‌اس، پارامونت گلوبال، برای تسویه این دعوا، تابستان گذشته ۱۶ میلیون دلار به ترامپ پرداخت کرد. اخیراً، ترامپ به‌طور خشمگینانه به مصاحبهٔ خبرنگار لسلی استال با مارجوری تیلور گرین، که پیش از این متحد ترامپ بود اما اکنون منتقد اوست، واکنش نشان داد.

««60 Minutes» در ماه‌های اول دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ به‌ویژه در گزارش‌های خبرنگار اسکات پیلی، به‌صورت سخت‌گیرانه‌ای رفتار کرد. پیلی که در همین ماه جایزه‌ای از دانشگاه USC Annenberg برای فعالیت‌های روزنامه‌نگاری‌اش دریافت کرده بود، اشاره کرد که این گزارش‌ها بهار سال گذشته «با حداقل ممکن مداخله» پخش شد.

پیلی گفت که افراد در «60 Minutes» نگران این بودند که مالکیت جدیدی که این تابستان در پارامونت برپا شد، چه معنایی برای این برنامه خواهد داشت. او افزود: «هنوز اوایل است، اما آنچه می‌توانم بگویم این است که ما همان نوع گزارش‌ها را با همان سطح سخت‌گیری ادامه می‌دهیم و تا به حال هیچ مداخلهٔ شرکتی‌ای را تجربه نکرده‌ایم.» این اظهارات پیلی طبق گزارش deadline.com ارائه شد.

چپ: عکس بایگانی: لوگوی پخش سی‌بی‌اس در بیرون دفتر مرکزی آن در منهاتن، نیویورک، در تاریخ 30 ژوئیهٔ 2018 دیده می‌شود. عکاسی شانون استاپلتون/ ریتورز