دسته: هالیوود

سیدنی سونی و آمندا سیفرد در اقتباس پل فیگ از رمان پرفروش به ایفای نقش می‌پردازند

نوشته: بنجامین ون‌هوز

نکات ضروری

• منتقدان در روز سه‌شنبه، ۱۶ دسامبر نظرات خود درباره خدمتکار خانه به‌اشتراک گذاشتند و این تعقیب‌نوازی پرپیچ‌وخم را به‌عنوان سرگرمی بیش‌ازحد پرهیجان تحسین کردند
• به کارگردانی پل فیگ، این فیلم با بازی سیدنی سونی، آمندا سیفرد، براند اسکِلِنار و میشل مورن
• فریدا مک‌فادن، نویسندهٔ خدمتکار خانه، گفته است که معتقد است فیلم بهتر از کتاب اوست

خدمتکار خانه نقدها منتشر شد و منتقدان می‌گویند فیلم حتی هیجان‌انگیزتر و دلپذیرتر برای مخاطبان نسبت به رمان پرفروش است.

نقدهای فیلم، به کارگردانی پل فیگ (کارگردان لطف ساده)، در روز سه‌شنبه ۱۶ دسامبر منتشر شد، که اکثریت منتقدان بر این باورند این تعقیب‌نوازی روانشناختی با پیچ‌گی‌ها به‌صورت لذت‌بخشی ارائه می‌شود.

«مردم قطعاً خدمتکار خانه را به‌عنوان لذت گناه‌آمیز توصیف می‌کنند. این فیلم تقریباً به‌گونه‌ای ساخته شده بود. اما نباید در لذت بردن از این سوارِ دیوانه‌وار احساس گناه کرد»، گریِم گاتمن برای اسکرین‌رنت نوشت.

کیت اربلند از IndieWire گفت که مخاطبان «به‌طور قطع باید خدمتکار خانه پل فیگ را در حضور جمعی ببینند … چون این اقتباس تقریباً-کمپ، با جمعی پر سر و صدا، بسیار سرگرم‌کننده‌تر است».

در این فیلم، سیدنی سونی در نقش میلی بازی می‌کند که برای خانوادهٔ وینچستر، نینا و اندرو، به‌عنوان خدمتکار خانگی ساکن مشغول می‌شود؛ این دو نقش توسط آمندا سیفرد و براند اسکِلِنار ایفا می‌شوند. اوضاع به‌سرعت پیچیده می‌شود، زیرا نینا به‌تدریج تبدیل به رئیسی ناآرام می‌شود.

پیتر بردشو از گاردین به «بازیگری لذیذ و افراطی» اشاره کرد و افزود که «فیگ و بازیگرانش آن را با شور و شادابی فوق‌العاده ارائه می‌دهند — این یک لذت ساده و بی‌گناه برای تعطیلات است».

تم روبی در تلگراف نوشت که سیفرد «نزدیک است که تمام کار را به خود بگیرد» زیرا او «لحن این چرت‌وپرت را بهتر از هر کس دیگری می‌خواند، و می‌داند که احتیاط چندان لازم نیست؛ از هر بهانه‌ای در کتاب استفاده می‌کند تا کاملاً دیوانه‌وار شود».

یواس ای تو، برایان ترویت، سیفرد را «نیروی طبیعت در تمام زمان» توصیف کرد و گفت که فارغ‌التحصیل مین‌گرلز «تمام وجودش را به دیوانگی فیلم می‌سپارد، غذا را با شور دیوانه‌آمیز پرتاب می‌کند و نوعی سایه‌ای می‌اندازد که رجن‌ا جورج را به‌ترس می‌اندازد. با وجود تمام این بی‌ثباتی، در قوس داستانی به‌خوبی ساخته‌شده نینا، آسیب‌پذیری و حتی مراقبت نیز وجود دارد».

پیت هاموند در نقدی برای دیادلاین نوشت که سیفرد «واقعا یک شوخی‌ جالب است؛ او صحنه‌های زیبا را با چنین نیرویی می‌جوید که حس می‌کنید می‌خواهید او را به دلیل زیاده‌روی در بازیگری دستگیر کنید — اما این همه عمداً است و لذت‌بخش است که او را در حال از دست دادن کنترل ببینید».

هالی‌وود رپوتر، دیوید رونی گفت «بازیگران برای هر تحول دیوانه‌وار چرخ‌ها را به‌چرخش می‌کشند، به‌ویژه سیفرد».

دیشب، ۱۳ دسامبر، لیلی آلن برای اولین بار از سال ۲۰۰۷ به‌عنوان مهمان موسیقی به Saturday Night Live بازگشت. این ستاره پاپ بریتانیایی “Sleepwalking” را از آلبوم جدیدش West End Girl اجرا کرد و داکوتا جانسون را برای ایفای نقش زن دیگر در “Madeline” دعوت کرد. او همچنین در یک اسکیچ با مضمون قطعه سرآهنگ West End Girl به‌عنوان خودش ظاهر شد. ویدئوی لیلی آلن در SNL را در زیر ببینید.

فصل ۵۱ برنامه Saturday Night Live شامل اجراهایی از Doja Cat، Sabrina Carpenter، Brandi Carlile، Olivia Dean و Dijon به‌همراه دیگران بوده است. Bad Bunny میزبان افتتاحیهٔ فصل بود. قسمت هفتهٔ آینده — آخرین قسمت سال تقویمی — آریانا گراند را به‌عنوان میزبان SNL برای دومین بار متوالی همراه با مهمان موسیقی شر می‌بیند.

با کمتر از یک هفتهٔ زمان اعلان، آلن در اکتبر آلبوم West End Girl را منتشر کرد. او سال آینده تور این آلبوم را در سراسر بریتانیا و آمریکای شمالی برگزار خواهد کرد.

نقد Pitchfork درباره West End Girl را بخوانید.

اوایل این هفته، عکاس مشهور جهانی Dave Burnett پس از سکوت، دربارهٔ مسأله نیک ات و مالکیت او بر عکسی با عنوان «The Terror of War» در قالب مقاله‌ای نظری منتشر شده در واشنگتن پست صحبت کرد. دیروز، او جزئیات بیشتری دربارهٔ این داستان ارائه داد و نه تنها موضع خود را تقویت کرد، بلکه ادعا کرد که ‘The Stringer’ عکس‌های او را بدون دریافت اجازه یا ذکر منبع به‌کار برده است—نقض واضح قانون.

در حالی که Burnett به‌طور مختصر به اجازه و ذکر منبع در مقالهٔ واشنگتن پست اشاره می‌کند، اما در پست فیسبوک خود این موضوع را به‌وضوح بیشتری بیان می‌کند.

به‌عنوان خلاصه‌ای کوتاه، روایت Burnett در واشنگتن پست، که نسخهٔ ویرایش‌شده‌ای از این روایت طولانی‌تر در فیسبوک است، به‌وضوح دربارهٔ احساس عکاس نسبت به نه تنها نتایج مستند، بلکه روش کار بنیاد VII و گری نایت در رسیدن به این نتایج صحبت می‌کند.

“یکی از توجیه‌های اصلی فیلم بنیاد VII، ‘The Stringer’، همان‌طور که مستقیماً از تهیه‌کنندهٔ اجرایی گری نایت چند سال پیش شنیده‌ام، این است که در تمام کارهای ما به عنوان خبرنگاران نیاز به حقیقت، حتی حقیقت ناآرام، داریم؛ باید به حس حقیقی که روزنامه‌نگاری می‌طلبد احترام بگذاریم. من تصمیم گرفتم در فیلم حضور نداشته باشم، زیرا احساس می‌کردم که برای اثبات دیدگاه پیشین تلاش می‌کنند نه اینکه عمل کشف و پرسش را جشن بگیرند. در تمام دهه‌های کاری‌ام به‌عنوان عکاس خبری، این تصور رایج بوده که داستان — تصویرها، روایت — مهم‌تر از عکاس است و من همیشه این را به‌دلبستگی قبول کرده‌ام. اما تألیف یک موضوعی است که به‌راحتی می‌توان آن را نادیده گرفت؛ ما در این حرفه کار خود را جدی می‌گیریم.” Burnett می‌نویسد.

“نمی‌دانستم که گری قبلاً تصمیم گرفته بود مسألهٔ ‘Terror of War’ شایستگی یک فیلم را داشته باشد، وقتی که او به‌صورت ناگهانی در مارس ۲۰۲۳ به من نوشت و پرسید آیا می‌توانیم دربارهٔ دوران من در ویتنام و به‌ویژه در ترانگ بنگ گفت‌وگو کنیم.”

Burnett می‌گوید در همان روز، بیش از یک ساعت با نایت تلفنی صحبت کرد در حالی که در ماشین خود در پارکینگ Walgreens نشسته بود. در طول این گفت‌وگو، او به نایت گفت که مطمئن است در هنگام بررسی این وضعیت، حتماً داستانی از یک ویراستار سابق عکاسی AP به نام کارل رابینسون خواهد شنید که ادعا می‌کند نیک ات این عکسی را نمی‌گیرد.

Burnett عکس‌های خود را برای ‘The Stringer’ مجوزی نداد

عکاس می‌گوید که او قدردان این بود که نایت می‌خواست همه چیزهایی که Burnett دربارهٔ آن روز در ویتنام می‌دانست، بداند و به‌عنوان نشانه‌ای از ادب حرفه‌ای، یک دوجین عکس سیاه‌وسفید که آن روز گرفته بود برای کمک به «پر کردن کمی از تصویری که همه چیز به‌نظر می‌رسید» به نایت ارسال کرد. Burnett می‌گوید هدف دیگری در این اقدام نداشت و علاوه بر این، او هیچ‌گاه نمی‌دانست که نایت در حال کار بر روی مستندی است که در نهایت به ‘The Stringer’ تبدیل خواهد شد.

“به من اشاره‌ای دربارهٔ فیلم یا اینکه عکس‌های من مورد سوءاستفاده قرار خواهند گرفت، نشده بود؛ بلکه بدتر این‌که بدون ذکر منبع در فیلم به‌کار گرفته شدند، که خلاف اصول حرفه‌ای عکاسان خبری است و نقض قانون به شمار می‌رود.” Burnett می‌گوید.

سپس، در ژانویهٔ ۲۰۲۴، یکی از تولیدکنندگان “The Stringer” ایمیلی به Burnett فرستاد و از او خواست تا این عکس‌ها را برای فیلم مجوز بدهد؛ اما Burnett می‌گوید که این درخواست را رد کرد. این در تضاد با زمانی است که AP برای تحقیق خود به او مراجعه کرد؛ او در آن گزارش چند تصویر از Burnett را استفاده کرد و به آن سازمان مجوز داد.

“می‌توان گفت واضح‌ترین نکته این است که من تمایلی به اعطای مجوز برای تصاویر در فیلم ندارم. به جز چند تماس پس از آن با گری که از من برای مصاحبه در فیلم دعوت کرد، این تمام تعاملات کوتاه من با تیم تولید بود. وقتی که هدف آن‌ها را دیدم — اثبات اینکه عکاس دیگری تصویر مشهور را گرفته — در انجام مصاحبه دچار تردید شدم؛ اما در چنین شرایطی، هیچ کنترلی ندارید، ورودی‌ای برای ویرایش یا برش گفته‌های‌تان ندارید، و من اطمینان نداشتم که نقطهٔ نظرم صادقانه منعکس شود.” Burnett توضیح می‌دهد.

“وقتی این هفته فیلم را در نتفلیکس تماشا کردم، شگفت‌زده و ناامید شدم که حدود ده‌تا از عکس‌های من در روایت فیلم استفاده شده بود، همه بدون ذکر منبع و مستقیماً مخالف آنچه که من (به تولیدکننده) نوشته بودم. و این‌گونه نبود که نمی‌توانستند تشخیص دهند که این عکاسی مال من است.” او می‌نویسد. “علاوه بر این، یک کلیپ از مصاحبهٔ ویدئویی که با رابرت کاپلین در آدوراما انجام دادم، نیز بدون هیچ اشاره‌ای به من به‌کار رفته بود، که می‌توانست تصور نادرستی از همکاری من با سازندگان فیلم القا کند.”

“این که عکس‌های من پس از رد کردن من، به‌صورت غیرمجاز به داخل فیلم وارد شد، یک تخلف جدی عدالت و نقض حق تکثیر است. آیا این همان ‘حقیقت’ و صداقتی است که گری و تیم او برای سایر عناصر فیلم به کار برده‌اند؟ یک فریب عمدی و کذب موجود است که در مرکز توجه باقی می‌ماند. من این عکس‌ها را پیش از اینکه حتی از وجود فیلم مطلع شوم، به گری ارسال کردم، به‌عنوان یک کار دوستانه بین همکاران صنعت. به‌جز چند تماس تلفنی برای دعوت به مصاحبه، هیچ پیشنهاد دیگری از سوی تولیدکنندگان دریافت نکردم. نه حتی فرصت مشاهده پیش‌نمایش فیلم پیش از جشنواره ساندنس، و نه اشاره‌ای به استفاده از عکس‌هایم در این گفتگوهای کوتاه. این نوع خیانت، باعث می‌شود در دفعات آینده که همکار برای سؤال دربارهٔ مکان یا درخواست تصاویری از جایی که ممکن است کار کرده باشید، دوبار فکر کنید.”

یک ‘پولامیک به‌دقت ترکیب‌شده’

Burnett در مورد این مستند، به‌سختی و صریح صحبت می‌کند؛ به‌جز مسئلهٔ حقوق تصویر، او به‌وضوح نظرات خود را بیان می‌کند.

“به‌جای هر چیز دیگری، من احساس می‌کنم این فیلم کمتر یک مستند و بیشتر یک پولامیک ناعادلانه ساخته‌شده و به‌دقت ترکیب‌شده است، به‌طوری که عناصر تاریخی را برای رسیدن به نتیجهٔ دلخواه خود تغییر داده‌اند.” او می‌نویسد.

“من هنوز معتقدم که در حالی که فیلم سعی می‌کند ثابت کند ‘Nick Ut نمی‌توانست این تصویر را بگیرد…’ در ذهن من، نیک ات که اولین و تنها عکاسی بود که به سمت پاگودا و کودکان در حال آمدن دوید، تنها کسی بود که می‌توانست این تصویر را بگیرد. آقای Nghe، ‘استرینگر’، در چندین عکس من ظاهر می‌شود. او دوربین خود را دارد، اما همانند تیم NBC که همراهش بود، تا زمانی که گروه خبرنگاران پراکنده شد، به جایی که کودکان بودند نرفت.”

نظری کامل Burnett را می‌توان در فیسبوک خواند.

برنامهٔ اولین کمدی سارا شرمن با عنوان «Live + In the Flesh» (زنده + در پوست) معرفی شده است؛ اما او در خون، روده‌ها، گِل و انبوهی از پروتزهای غیرقابل‌نمایش (NSFW) حضور دارد.

در ابتدای این ساعت که در ۱۲ دسامبر روی HBO پخش می‌شود، شرمن از یک جمجمه در میان توده‌ای از لجن، چشم‌ها و درخشندگی بیرون می‌آید، همان‌طور که جان واترز که نقش مدیر صحنه را ایفا می‌کند، با نفرت به او نگاه می‌کند و می‌گوید: «به آنجا برو و به آن‌ها یادآوری کن چرا خدا کیف استفراغ را اختراع کرده است.»

چگونه توانستید جان واترز را برای معرفی این برنامه متقاعد کنید؟

من برای او نامه‌ای نوشت‌ام — نامه‌ای بسیار صادقانه. داخل آن گفتم: «من تو را دوست دارم، تو واقعاً نفرت‌انگیزی.» سپس تصویری از توده‌ای از استخوان‌ها، روده‌ها و شیره‌ای که در ابتدای برنامه در آن قرار دارم، کشیدم و نوشتیم: «این هم‌صحنهٔ توست؛ لعنت بر تو، امیدوارم خوشت بیاید.» یک روز که از جلسهٔ درمان به خانه برمی‌گشتم، یک باگت برداشتم. در حین قدم‌زدن در خیابان، یک قرص نان کامل می‌خوردم و احساس ناامیدی داشتم؛ ناگهان تماسی از شماره‌ای ناشناس در بالتیمور دریافت کردم: «سارا، من جان واترز هستم. در صحنه می‌بینمت.»

آیا او تردید یا مانعی داشت؟

هیچ نظری نداشت. من هم گفتم: «حتی نیازی نیست متن احمقانه‌ام را بخوانی؛ می‌توانی هر چه می‌خواهی بگویی!» و او گفت: «من خودم این را می‌گویم.»

چرا این‌قدر به چیزهای ناخوشایند علاقه‌مندید؟

من نزدیک به صد سال است که در استند‑آپ فعال هستم و بخش زیادی از این کار از یک کمدین یهودی کلاسیک، خود‑تخفیف‌گر و خود‌دست‌زدای است. بسیاری از شوخی‌های خود‑تخفیف‌گر من از مسائل بدنی الهام می‌گیرد: «چقلم لعنتی است، بواسیرهایم …» اما من نسخهٔ «دختر خراب» را هم دارم؛ یعنی دختری یهودی کوچک و زشت‌چهره از لانگ‌آیلند. جوآن ریورز و فیلیس دیللر این‌گونه مسیر را پیش بردند، اما من خیلی «رن و استیمپی» تماشا کردم، بنابراین محتوای من به صورت یک نمایش رنگارنگ، خونی و ترسناک از لحاظ بدنی به‌وجود می‌آید. فیلیس دیللر دربارهٔ سینه‌هایش می‌گفت که شبیه کیسه‌های شن‌اند که بین زانوهایش می‌لغزند — من فقط این را نمایش می‌دهم.

آیا از تماشای واکنش تیره شدن چهرهٔ مخاطبان وقتی به‌صورت افزایشی از محتوای ترس بدنی استفاده می‌کنید، لذت می‌برید؟

این کار ترکیبی از دفع و جذب است — مردم را با چیزهای نفرت‌انگیز دور می‌کنم و سپس با یک شوخی دوباره به سوی خود می‌کشانم. کمدی بزرگ‌ترین شناسه است و خندیدن لحظه‌ای برای ارتباط است؛ بنابراین من دوست دارم ببینم تا چه اندازه می‌توانم فشار ایجاد کنم و سپس آنها را دوباره جذب کنم. گاهی این کار بی‌نتیجه می‌ماند؛ در فینیکس، آریزونا، تمام سالن را از دست دادم؛ همه به‌طور کامل از سالن خارج شدند.

جدی می‌گویید؟

بله! بسیاری از افرادی که به نمایش‌های من می‌آیند، واقعا نمی‌دانند چه انتظاری دارند. این اولین برنامه‌ام است. آن‌ها فکر می‌کنند من همان دختری موهای قهوه‌ای از «SNL» هستم و فقط یک آخر هفتهٔ خوش دارند. همیشه نمی‌دانند برای چه چیزی ثبت‌نام کرده‌اند. پیش‌تر برنامه‌ام خیلی خشن‌تر بود و من تصمیم گرفتم حتماً شوخی‌های بیشتری بدم.

آیا تا به حال کودکی را در میان مخاطبان دیده‌اید و اضطراب داشته‌اید؟

بله. من اشتباهاً برنامه‌هایی برای همه‌سنین برگزار کرده‌ام. عمدتاً نمایش‌هایم برای افراد بالای ۱۸ سال است، اما اگر کودکی را در بین مخاطبان ببینم، به والدین می‌گویم: «این برنامه نامناسب است. فقط بخاطر اطلاع، این برنامه نامناسب است.» آن‌ها می‌گویند: «نه، آن‌ها خوششان می‌آید. خوششان می‌آید.» بچه‌ها به چیزهای نفرت‌انگیز علاقه دارند. من اصلاً توصیه نمی‌کنم که آن‌ها به «لب‌های واژن شبیه بال خفاش» من نگاه کنند، اما…

این وضعیت کمدین را در موقعیتی ناعادلانه قرار می‌دهد.

دوباره، برنامه‌هایم برای افراد بالای ۱۸ سال است؛ اما اگر کسی را که خیلی کوچک است ببینم، برنامه را متوقف می‌کنم و می‌گویم: «والدین، بگذارید این موضوع را واضح کنیم. من دهانم را به یک مقعد پوشیده از بواسیر تبدیل می‌کنم. این را بفهمید. آیا می‌خواهید ادامه دهید؟» آنها می‌گویند: «بله، عالی.» یک بار که در جاشوا درخت نمایش می‌دادم، یک مادر هیپی پس از این که به او هشدار دادم که بسیاری از شوخی‌ها درباره سینه‌هایم دارم، گفت: «خب، من تا چهار سالگی بچه‌هایم را شیر می‌دادم، پس…» من پاسخ دادم: «چرا این حالا مشکل من است؟»

اگرچه همان‌طور که اشاره کردید، کامیک‌ن‌ها مثل جوآن ریورز و فیلیس دیللر از دههٔ ۱۹۶۰ و ۷۰ مطالب مشابهی داشتند، آیا هنوز ارزش شوک‌آوری برای زنی که دربارهٔ بدنش با فحاشی صحبت می‌کند وجود دارد؟

البته، یک توهم فرهنگی عجیبی از خستگی نسبت به زنی که در استند‑آپ دربارهٔ قاعدگی‌اش صحبت می‌کند، وجود دارد. این همیشه به‌عنوان «کمدی زنانهٔ تکراری» شناخته می‌شود. چقدر مردان را دیده‌ام که دربارهٔ رابطه‌های جنسی و دوستی‌جویی حرف می‌زنند؟ این موارد گاهی من را عصبانی می‌کند.

آیا جایی وجود دارد که نمی‌خواهید مخاطبان را متحیر کنید؟

خیر.

من عموماً برای این‌گونه محتوا معده‌ام کافی است، اما دو صحنهٔ به‌ویژه تهوع‌آور در برنامه وجود داشت که یادداشت کرده‌ام تا از شما بپرسم.

آیا این «ناخن معلق» بود؟

من در صحنهٔ ناخن معلق جلو می‌پرم.

من آن را خودم ساخته‌ام. فقط موم و چسب است. بسیاری از ویدیوها چیزهایی هستند که در یک گاراژ در لس‌آنجلس قبل از «SNL» ساخته‌ام. پول نداشتم، بنابراین فقط یک انگشت بود که قرمز رنگ کردم و موم روی آن گذاشتم. «ناخن معلق» یک نوار چسبی است.

دیگر مورد «خط کشیدن پنیر» بود.

عشق به این جمله. و یک شات ویژه از ناحیهٔ بین پاها وجود دارد.

چه چیزی تو را متنفّر می‌کند؟

بخش عمده‌ای از تصاویر موجود در برنامه از افکار ناخواسته (intrusive thoughts) من ناشی می‌شود. من هم به‌خاطر همان‌طور متنفّر می‌شوم — به همین دلیل درباره‌شان صحبت می‌کنم! این افکار بر من تأثیر می‌گذارند. من کاری انجام دادم که در برنامه حضور نداشت؛ درباره اینکه می‌خواهم بوتوکس بر روی مغزم بزنم تا صاف و بدون فکر بمانم. من فیلمی ساخته‌ام که در آن بالای جمجمه‌ام را باز می‌کنم و مانند یک درپوش آن را جدا می‌کنم تا به مغز دسترسی پیدا کنم. به طرز عجیبی، ایده «استخوان بر روی استخوان»، برداشتن درپوش جمجمه، یک فکر مزاحم بود که برای روزها من را به دردسر کرد. نتوانستم بخوابم؛ مدام به آن فکر می‌کردم. پس این به این معنا نیست که می‌گویم «من سارا اسکوریم! چیزی برای من نیست»؛ هرچیزی برای من متنفّر است!

شما امسال به‌عنوان گشاینده برای آدم سندلر در تور آرنای او اجرا کردید. من در نمایش مادیسون اسکویر گاردن بودم.

اوه نه. من کاملاً شکست خوردم! بوی بدی از خود پخش کردم.

من این‌طور نمی‌گویم. اما من پشت دو نفر بدترین در کل آرنا نشسته بودم و متوجه شدم که جمعیت دقیقاً جمعیتی که هدف شماست نبود.

موضوع دربارهٔ آدم سندلر این است که کمدی او واقعاً سورئال، عجیب و کثیف است. بنابراین، ترکیب خوبی وجود دارد. اگر من پنج دقیقه پس از ساعت او برنامه می‌دادم، مردم می‌گفتند: «ما به آن احترام می‌گذاریم». اما چون من یک زن تصادفی در صحنه‌ام، آنها می‌گویند: «چرا این زن از مزاجش دربارهٔ مقعد خودش حرف می‌زند؟» همچنین، اگر برای دیدن نمایش آدم سندلر هزینه کنید و کسی که روی صحنه نیست آدم سندلر باشد، شما می‌گویید: «چی؟»

اجرا در آرناها چگونه بود؟

بخش بزرگی از مطالب من — همان‌طور که در برنامه می‌توانید ببینید — بسیار تعاملی با مخاطب است؛ بنابراین عجیبه که این‌قدر از مردم دور باشم. صدای من بسیار نازک است و وقتی در سالن‌های بزرگ بازتاب می‌کند، ممکن است برای بعضی افراد دردناک باشد. بنابراین من صدایم را پایین می‌آورم تا مردم به من احترام بگذارند و سرعت صحبت‌ام را کم می‌کنم تا مردم از من نترسند، چون ممکن است من فشار زیادی بر آن‌ها وارد کنم. من سلیقه‌ای بسیار خاص دارم. اجرای برنامه در آرنا و در «SNL» فقط تمرین است — من نمی‌خواهم کمدی‌ای بسازم که برای هیچ‌کسی مناسب نباشد. من دوست دارم مردم بخندند. فقط باید یاد بگیرم که در تنظیمات مختلف، افراد مختلف را چگونه بخنداند.

چگونه تعادل می‌گیرید بین تطبیق کمدی برای مخاطبان گسترده‌تر و حفظ صدای کمدی خود؟

خب، کمدی هم یک شغل است. بودن یک کمدین فوق‌العاده است، اما من یک کمدین برای اجاره هستم — آدم سندلر مرا برای گشایندگی و گرم کردن جمعیت استخدام کرد، بنابراین می‌خواهم کار خوبی انجام دهم. همان‌طور که اگر یک مکانیک را برای تعویض لاستیک‌های خود به کار بگیرید، می‌خواهید که کار خوبی انجام دهد. من هرگز فکر نکرده بودم شغلم «کمدین تمام‌وقت» باشد. اکنون می‌توانم بگویم که این‌گونه است.

این مصاحبه ویرایش و خلاصه شده است.

«وای. باید بگویم، اگر شرکت من این‌چقدر پول داشته باشد، مطمئناً می‌توانند یکی از بهترین برنامه‌هایشان را دوباره فعال کنند»، میزبان گفت.

نوشته امیلین تراویس

امیلین تراویس یک نویسنده خبری در Entertainment Weekly است. او از سال 2022 در EW کار می‌کند. کارهای او پیش‌تر در MTV News، Teen Vogue و NME منتشر شده‌اند.

استیفن کولبر می‌پرسد چرا The Late Show به‌دلیل مالی لغو شد، اگر شرکت مادر CBS، پارامونت، بتواند 108 میلیارد دلار برای خرید وارنر بروس پیشنهاد بدهد.

«در حال حاضر، یک جنگ پیشنهادهای عظیم برای خرید وارنر بروس در جریان است»، میزبان در مونولوگ ۸ دسامبر خود توضیح داد. «وارنر دارایی‌های جذابی دارد. ما دربارهٔ ابرقهرمانان دی‌سی، هری پاتر، لوونی‌تونز، اسکوبی‑دو، پنجاه سایهٔ خاکستری، و ارباب حلقه‌ها صحبت می‌کنیم.»

هفتهٔ گذشته، نماینده‌ای از نت‌فلیکس به Entertainment Weekly تأیید کرد که این سرویس «به توافق قطعی دست یافت» با وارنر بروس برای خرید این غول هالیوودی به‌مقدار 82.7 میلیارد دلار گزارش‌شده.

اما همان‌طور که کولبر اشاره کرد، «شرکت مادر عزیزم، پارامونت، به‌گزارش‌ها یک پیشنهاد خرید خصمانه برای وارنر بروس به‌ارزش 108 میلیارد دلار ارائه کرده است».

این مبلغ کل بزرگی کولبر را غافلگیر کرد. «وای. باید بگویم»، او آغاز کرد، «اگر شرکت من این‌چقدر سرمایه داشته باشد، مطمئناً می‌توانند یکی از بهترین برنامه‌هایشان را دوباره فعال کنند.»

تماشاگران بلافاصله پشت میزبان ایستادند و با تشویق و تمجید این ایده را حمایت کردند.

«CBS، مردم را شنیدید، The Equalizer را برگردانید!» کولبر در حالی که بنری برای سریال تعطیل‌شده کوئین لاتیفا روی صفحه نشان داده شد، شوخی کرد. «ما به بازگشت ملکه‌مان نیاز داریم. چرا فکر می‌کنید آمریکا این‌چقدر نامساوی شده است؟»

تایلور سوئیفت در مصاحبه‌ای با استیفن کولبر به مخالفانی که می‌خواهند او «از صحنه برود» واکنش نشان داد

شاهزاده هری در حین آزمون برای فیلم کریسمس ساختگی هال‌مارک به دونالد ترامپ نکته سخره‌آمیزی می‌زند

در ژوئیه، CBS اعلام کرد که The Late Show به‌صورت رسمی در پایان فصل خود در مه 2026 خاتمه خواهد یافت. در آن زمان، شرکت در بیانیه‌ای گفت که این اقدام «به‌طور کامل یک تصمیم مالی در برابر یک پس‌زمینهٔ چالش‌انگیز در برنامه‌های شبانه» است.

با این حال، بسیاری زمان‌بندی این اعلامیه را زیر سؤال بردند؛ زیرا تنها چند روز پیش، کولبر پارامونت را به‌خاطر حل دعوای مطرح‌شده توسط رئیس‌جمهور دونالد ترامپ که برخی ناظران حقوقی معتقدند باید بر پایهٔ اصل اولین اصلاحیه رد می‌شد، مورد انتقاد قرار داد.

دیگران، نظیر دیوید لتیرمان، میزبان پیشین Late Night، نیز این ایده را مطرح کردند که شاید این سریال برای کاهش مشکلات با کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) در پی ادغام پارامونت با گروه رسانه‌ای اسکایدنس قطع شده باشد.

در مونولوگ خود، کولبر اشاره کرد که پارامونت این مبلغ بزرگ را به‌تنهایی فراهم نکرده است.

«پیشنهاد آن‌ها شامل ۲۴ میلیارد دلار از صندوق‌های ثروت عربستان سعودی، قطر و ابوظبی است»، او گفت. «و وقتی دیکتاتور عربستان سعودی به شما میلیاردها دلار می‌دهد، مطمئنم هیچ نکتهٔ مخفی وجود ندارد!»

او شوخ طبعانه گفت: «در یک داستان کاملاً نامرتبط، من مشتاقانه منتظر کامیودی جدید CBS در فصل آینده، «یونگ محمد بن شلدون» هستم.»

ویدئوی بالا را ببینید که کولبر دربارهٔ خرید خصمانه پارامونت برای به‌دست آوردن وارنر بروس بحث می‌کند.

آماندا سیفراید می‌گوید نظراتش دربارهٔ بنیان‌گذار Turning Point USA پس از ترور او، بر پایهٔ «واقعیت واقعی» است

توسط مارثا راس | Bay Area News Group

آماده‌سازی پخش‌کنندهٔ Trinity Audio شما…

با داشتن دو فیلم پرزرق‌وبر جدید برای تبلیغ، از جمله فیلمی که می‌تواند نامزدی دوم اسکار آماندا سیفراید را به‌دست آورد، انتظار می‌رود او از هر گونه جنجالی که ممکن است مخاطبان را دلسرد کند، دوری کند.

اما این همان کاری نیست که سیفراید انجام می‌دهد؛ ستارهٔ فیلم‌های آیندهٔ «The Housemaid» و «The Testament of Ann Lee» که در بحث اسکار سر و صدا شده‌اند، از عذرخواهی نسبت به اظهاراتش در یکی از تکان‌دهنده‌ترین و سیاسی‌ترین حوادث خشونت‌زا در سال‌های اخیر، یعنی ترور ۱۰ سپتامبر فعال محافظه‌کاری چارلی کرک، امتناع می‌کند.

در حالی که بسیاری پس از کشته شدن کرک او را به‌عنوان قهرمان آزادی بیان و صدای جوان تحول‌ساز در سیاست محافظه‌کاری تعریف کردند، دیگران، از جمله سیفراید، در شبکه‌های اجتماعی به‌سوشن سابقهٔ نظرات جنجالی او دربارهٔ سقط جنین، مهاجرت، زنان و افراد سیاه‌پوست پرداختند — گفتمانی که گاردین آن را «تبلیغ تعصّب، عدم تحمل، تبعیض و کلیشه‌سازی» توصیف کرد.

در واکنش به یک پست اینستاگرام بلافاصله پس از مرگ کرک، ستارهٔ «Mean Girls» از حساب تأییدشدهٔ اینستاگرامش نوشت: «او نفرت‌انگیز بود»، به روایت نیویورک پست. طبق اسکرین‌شات دیگری از استوری‌های اینستاگرام سیفراید که روزنامه نقل کرده، او نوشت: «نمی‌توانید خشونت را به سفرهٔ شام دعوت کنید و وقتی که شروع به «خوردن» می‌کند، شگفت‌زده شوید.»

در مصاحبه‌ای که چهارشنبه منتشر شد، سیفراید به واکنش‌های منفی رسانه‌های اجتماعی نسبت به اظهاراتش دربارهٔ کرک پرداخت و گفت که پشیمان نیست. در واقع، او با تأکید بیشتری گفت: «من (فحش) برای این عذرخواهی نمی‌کنم.»

«من منظور دارم، برای (فحش) دلیل، فقط دربارهٔ یک نکته اظهار نظر کرده‌ام»، سیفراید در مصاحبه‌اش برای نشریه مد Who What Wear گفت. «من چیزی گفتم که بر پایهٔ حقیقت واقعی، فیلم‌های واقعی و نقل قول‌های واقعی بود. آنچه گفتم کاملاً واقع‌گرایانه بود و طبیعتاً حق دارم نظرم را اعلام کنم. خدا را شکر که اینستاگرام وجود دارد؛ توانستم واضح‌سازی کنم، و این دربارهٔ بازپس‌گیری صدای من بود چون احساس می‌کردم صدایم دزدیده و در زمینه‌ای دیگر بازنویسی شده است — مسلماً همین کار مردم است.»

بلافاصله پس از این که بنیان‌گذار Turning Point USA را «نفرت‌انگیز» نامید، سیفراید گفت که فکر کرد نظراتش را حذف کند، اما تصمیم به این کار نگرفت. او در همان مصاحبه افزود که پس از آغاز سخط عمومی، پیام‌های زیادی از دوستان نگران دریافت کرد و از بی‌خوابی به‌دلیل نگرانی برای ایمنی خود و خانواده‌اش رنج می‌برد. او سعی کرد خشم عمومی را با نوشتن در اینستاگرام خنثی کند: «ما جزئیات انسانی را فراموش می‌کنیم. می‌توانم از نژادپرستی و توصیف‌های زننده خشمگین شوم و در همان‌ حال کاملاً موافقم که قتل چارلی کرک به‌طور قطع نگران‌کننده و هرج‌ومرج در همهٔ جنبه‌های ممکن بود.»

«هیچ‌کس نباید مجبور شود این‌چنین خشونتی را تجربه کند»، او افزود. «این کشور در حال سوگواری برای تعداد زیادی از مرگ‌ها و تیراندازی‌های بی‌معنی و پر از خشونت است. آیا می‌توانیم حداقل به این نکته‌نظر برسیم؟»

آن پست باعث خشم بیشتری شد، اما همچنین به بحث و حمایت از موضع سیفراید منجر شد. هنوز مشخص نیست که آیا سیفراید به‌سرعت پیامدهای حرفه‌ای در پی ابراز نظرش دربارهٔ مرگ کرک داشته است یا خیر.

تعدادی از افراد در مشاغل مختلف به مشکل خوردند چون دربارهٔ کرک در شبکه‌های اجتماعی یا در حضور همکاران نظرات منفی بیان کردند، بر اساس تحلیلی که در سپتامبر توسط نیویورک انجام شد. روزنامه تایمز ۱۴۵ نفر را شناسایی کرد که یا شغل‌شان را از دست داده‌اند یا مورد تنبیه قرار گرفته‌اند، از جمله یک افسر پلیس کارولینای شمالی که به‌دلیل نام‌گذاری کرک به‌عنوان نژادپرست و توصیف کشته‌شدن او به‌عنوان هولناک، موقتاً معلق شد.

سه ماه بعد، سیفراید دو فیلمی را که این ماه به‌صورد می‌رسند، تبلیغ می‌کند. اولین فیلم «The Housemaid»، یک تریلر روان‌شناختی براق است که بر پایهٔ رمان پرفروش به‌سبک ادبیات ساحلی ساخته شده است. این فیلم که قرار است در ۱۹ دسامبر اکران شود، هم‌ستارهٔ سیدنی سوینی، ستاره‌زن دیگری است که به‌تازگی درگیر جنجال‌های سیاسی شده است.

فیلم دوم سیفراید برای مخاطبان هنرآرام (آرت‑هاوس) و همچنین رأی‌دهندگان اسکار جذاب است — کسانی که ممکن است دیدگاه‌های او دربارهٔ کرک را بیشتر به‌خوبی بپذیرند. در درام موزیکال تاریخی «The Testament of Ann Lee»، سیفراید نقش بنیان‌گذار قرن هجدهم فرقهٔ شاکرها را ایفا می‌کند. این فیلم که قرار است در روز کریسمس اکران شود، تاکنون نقدهای مثبتی دریافت کرده و سیفراید اخیراً در میان پنج نفر برتر نامزدهای اسکار بهترین بازیگر نقش اصلی در لیست Gold Derby قرار گرفته است. او پیش از این در سال ۲۰۲۰ به‌خاطر نمایشش در فیلم «Mank» برای بهترین بازیگر نقش مکمل اسکار نامزد شد و در سال ۲۰۲۲ با ایفای نقش الیزابت هولمز، بنیان‌گذار ترنوس در سریال Hulu به نام «The Dropout» جایزه امی را به‌دست آورد.

اما در حرفهٔ سیفراید، فروش بلیط اغلب مهم‌تر است، به‌ویژه در مورد تریلری مانند «The Housemaid» که با ستارگان جوان و جذابی که در یک مثلث عاشقانه/قتل شگفت‌انگیز گرفتار‌اند، سر و دسته است. شاید این مسأله برای سیفراید مشکل‌ساز باشد؛ برخی افراد پس از اظهارات او در سپتامبر گفتند که دیگر هیچ‌یک از فیلم‌های او را تماشا نخواهند کرد، به گزارش Page Six.

Page Six یکی از کاربران X را نقل کرد که گفت: «آماندا سیفراید بر این باور است که ترور چارلی کرک توجیه‌پذیر بود. حتماً دیگر هیچ‌یک از فیلم‌های او را تماشا نکنید.» کاربر دیگری نیز نوشت: «من دیگر هیچ‌یک از فیلم‌های آماندا سیفراید را نمی‌بینم. او در حال پخش دروغی است که می‌گوید چارلی کرک نفرت‌انگیز بود. باید شغل او را از دست بدهد. آیا او واقعاً هر یک از ویدئوهای چارلی کرک را دیده است؟»

در اظهاریه‌ای به Fox News Digital، سخنگوی Turning Point USA، اندرو کولوت به امتناع سیفراید از عذرخواهی برای گفته‌اش دربارهٔ کرک، که به گزارش نیویورک پست آمده است، پاسخ داد. او گفت که این بازیگر آزاد است هرچه می‌خواهد بگوید، اما شایستگی دریافت هر واکنشی که می‌گیرد، را دارد.

«آماندا سیفراید واضحاً هیچ‌چیزی دربارهٔ واقعیت چارلی کرک نمی‌داند»، کولوت گفت. «او قربانی الگوریتم و حباب صداهای خود است. اما اگر واکنش شما به ترور سرد و بی‌رحمانهٔ یک همسر و پدر بی‌گناه، این باشد که او را «نفرت‌انگیز» بنامید به جای تسلیت گفتن یا حتی سکوت کردن — مفهومی که شاید دشوار باشد — در این صورت شما همان شخص نفرت‌انگیز هستید.»

نوشته جیمی لنگ

انیمیشن گیلد، IATSE محلی 839، رسماً واکنش خود را نسبت به اعلام اخیر مشارکت میلیاردهی بین شرکت والت دیزنی و اوپن‌ ای‌آی ابراز کرد؛ در این توافق، محتوای دیزنی برای استفاده در سُورا، پلتفرم ویدئویی کوتاه‌مدت مولد اوپن‌ ای‌آی، و در چت‌جی‌پی‌تی که قادر به تولید تصاویر ثابت است، مجوز می‌یابد.

این توافق واکنش‌های شدید و انتقادی از سوی صنعت، طرفداران و تقریباً همه افراد را برانگیخته است.

انیمیشن گیلد، همان‌طور که انتظار می‌رود، در درجه اول نگران پیامدهای عظیم این قرارداد برای اعضای خود است، اما همچنین استدلال می‌کند که اثرات منفی احتمالی این شراکت می‌تواند به مصرف‌کنندگان و خانواده‌های سراسر جهان نیز سرایت کند.

به گفتهٔ انجمن، دیزنی به عنوان شرکتی که بر پایهٔ مالکیت فکری به‌دقت مدیریت‌شده و اعتماد مخاطبان بنا شده، پذیرش هوش مصنوعی مولدی (genAI) را با عدم قطعیت‌هایی در زمینهٔ یکپارچگی خلاقیت، استفاده از داده‌ها و حفاظت از شبیه‌سازی‌های کاربران — به‌ویژه کودکان — در سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی همراه می‌داند.

همچنین جالب (اگرچه به‌طور کامل پیش‌بینی‌پذیر) است که بیانیهٔ دیزنی دقیقاً اشاره کرده است که «این توافق شامل هیچ شبیه‌سازی یا صدای هیچ یک از هنرمندان نیست». بنابراین، بازیگران زنده‌پرده محافظت می‌شوند، در حالی که کار انیماتورها مورد حفاظت نیست.

این نامهٔ عمومی از دیزنی و اوپن‌ ای‌آی می‌خواهد تا در مورد نحوهٔ استفاده از کارهای خلاقانه، حفاظت از هنرمندان و چگونگی رسیدگی به خطرات ایمنی و حریم خصوصی شفافیت و پاسخگویی نشان دهند.

پست کامل در اینستاگرام انیمیشن گیلد منتشر شده و در اینجا به صورت متنی آورده شده است:

توافق بین شرکت والت دیزنی و اوپن‌ ای‌آی برای اعطای مجوز محتوای دیزنی به سُورا، یک پلتفرم ویدئویی کوتاه‌مدت مبتنی بر هوش مصنوعی مولدی، نگرانی‌های مهمی را ایجاد می‌کند که نه‌تنها بر کارگران انیمیشن، بلکه بر مصرف‌کنندگان و خانواده‌های سراسر جهان تأثیر دارد.

از زمان تأسیس انجمن انیمیشن در سال ۱۹۵۲، بسیاری از شناخته‌شده‌ترین شخصیت‌ها و جهان‌های دیزنی توسط اعضای بااستعداد این انجمن ساخته شده‌اند. با وجود نقش لاکدانی آن‌ها پشت دارایی‌های محبوبی که برای شرکت میلیاردها دلار درآمد ایجاد می‌کند، اعضای انجمن هرگز برای اعطای مجوز این شخصیت‌ها دستمزد دریافت نکرده‌اند و نه از محتوای تولیدشده توسط کاربران که با هوش مصنوعی مبتنی بر کار خلاقانه آن‌ها ایجاد می‌شود، بهره‌مند خواهند شد.

دیزنی برندی محبوب است که تا حدی به‌دلیل محافظت شدید از میراث خود شناخته می‌شود. با این‌حال، عدم پیش‌بینی‌پذیری هوش مصنوعی مولدی نگران‌کننده است و حتی با وجود قفل‌های محافظتی قوی، یکپارچگی برند و میراث را تهدید می‌کند. علاوه بر این، شبیه‌سازی‌های کاربران یا فرزندانشان که در دیزنی یا سُورا بارگذاری می‌شود، چه وضعیتی دارد؟ آیا این شبیه‌سازی‌ها محافظت می‌شوند، به‌ویژه در عصر حاضر که استودیوها و تمام محتوای آن‌ها ممکن است به بالاترین قیمت‌گذاران فروخته شود؟ آیا استودیو به کاربرانی که محتواهای موفق تولید می‌کنند، پرداخت می‌کند یا به هنرمندان، نویسندگان و تکنسین‌هایی که در خلق شخصیت‌های محبوب دیزنی نقش داشته‌اند، هرگونه جبران خسارت می‌نمایاند؟

این اعلامیه سؤالات جدی دربارهٔ تأثیر این قرارداد بر اعضای انجمن و مصرف‌کنندگان در سراسر جهان برمی‌انگیزد.

کارگران انیمیشن شایسته‌اند بدانند مشارکت‌هایشان در موفقیت جهانی دیزنی چگونه استفاده می‌شود و عموم مردم نیز لیاقت دریافت پاسخ‌های صادقانه از دیزنی و اوپن‌ ای‌آی دربارهٔ خطرات ایمنی و حریم خصوصی ذاتی چنین پلتفرمی را دارند.

نظر شما چیست؟

سلام استیون، تیلور سویفت در برنامهٔ The Late Show حضور دارد و برای هر چه در پیش است، چند نکته دارد.

ستارهٔ بزرگ به‌عنوان تنها مهمان در قسمت ۱۰ دسامبر برنامهٔ «The Late Show with Stephen Colbert» حضور یافت؛ این اولین نشست حضوری او با مجری بود.

کولبرت او را با شکوه معرفی کرد: «بانوان و آقایان، مهمان امشب من یک ابرستارهٔ جهانی با ۱۴ جایزهٔ گرمی است. همه او را می‌شناسند، پس شما هم می‌دانید.»

سویفت در یک پیراهن مخملی رنگ شرابی با برش شانه، طراحی دیوید کما، ظاهر شد؛ موهایش به‌صورت جمع‌کرده با پیشانی نرم و لب قرمز شناخته‌شده‌اش بود. او به جمعیت دست تکان داد و هنگام اوج صدای مخاطبان، کلمهٔ «واو» را به‌صورت بی‌صدا گفت.

از همان ابتدا لحن صمیمی و کمی شگفت‌زده‌کننده بود. کولبرت ورود او را به مقایسه با آمدن بیتلز در سال ۱۹۶۴ به تئاتر اد سالیوان تشبیه کرد. سویفت با گرمی و خود کم‌حیایی پاسخش را پذیرفت و گفت: «فکر می‌کنم آن‌ها تمام‌نظر داشتند… اما شما در طول سال‌ها این‌قدر حمایت‌کننده بودید… من خیلی خوشحالم که اینجا هستم.»

تکان، تکان، تکان‌دادن تور Eras

کولبرت با سرخطی از سال ۲۰۲۳ مربوط به تور Eras آغاز کرد؛ زمانی که طرفداران سویفت در سیاتل زلزله‌ای به مقیاس ۲٫۳ تحت عنوان «Swift Quake» ایجاد کردند. خواننده این لحظه را با یک شوخی «خیلی فراتر از حد معمول است» پاسخ داد.

«این دیوانه‌وار است»، او گفت. «تمام تور پر از تجربه‌های بی‌نظیر و فراتر از خودمان بود که روی صحنه داشتیم. من همان باند را دارم؛ اکثر اعضای باند از زمانی که من شانزده ساله بودم، با من هستند. ما به یکدیگر نگاه می‌کنیم و می‌گوییم این وضعیت طبیعی نیست.»

او می‌گوید این انرژی دقیقاً دلیل هیجان او برای ۱۲ دسامبر است؛ زمانی که طرفداران «Taylor Swift | The Eras Tour | The Final Show» و مستند شش قسمتی او را خواهند دید.

او گفت: «خیلی خوشحالم که می‌توانیم این را دوباره تجربه کنیم»، اضافه کرد که این پروژه نگاهی صمیمانه به معماری احساسی تور ارائه می‌دهد.

نصیحت برای کولبرت در ماه‌های آخر

کولبرت به‌سودی به نحوهٔ خروج سویفت از تور عظیم اشاره کرد، زیرا او تنها شش ماه باقی مانده به‌عنوان مجری CBS دارد.

«نصیحتی برای من داری؟» او با شوخ‌طبعی پرسید.

او خندید و گفت: «من یعنی، برای این وضعیت خاص، نه»، سپس به اشتیاق مشترکشان برای کار زیاد اشاره کرد. او به کولبرت گفت که حتی در روزهای استراحتش هم نمی‌تواند آرام بماند؛ آنها را «افراد پرشور و پرتحرک» می‌نامید.

او افزود: «من هرگز یک شخص آرام نخواهم شد.»

شهرت، فشار و کسانی که با آن‌ها صحبت می‌کند

در اولین تجارتی، کولبرت پرسید که تیلور سویفت که با شهرتی فوق‌الصوتی دارد، برای راهنمایی به چه کسی مراجعه می‌کند.

او گفت: «سخت سعی می‌کنم از گفتن چنین چیزهایی مثل «ای خدای من، هیچ‌کس نمی‌تواند باور کند چه اتفاقی برای من می‌افتد» اجتناب کنم.» او افزود که برای مشورت افراد مرجعی دارد: اسطورهٔ خوانندگی استیوی نیکس، تهیه‌کنندهٔ مکس مارتین و نامزدش تراویس کلسی.

او گفت: «من می‌توانم دربارهٔ تمام این‌ها با او صحبت کنم.»

کولبرت به او بابت نامزدی‌اش تبریک گفت. بازیکن پست tight end کانزاس سیتی در ماه اوت، پس از ضبط قسمت «New Heights» که سویفت در آن حضور داشت، بر زانو نشست.

چگونه او آرام می‌شود

سویفت در دو سال گذشته به‌صورت دورانی به ۲۱ کشور سفر کرد تا تور شگفت‌انگیز و رکورد‑شکن Eras Tour سه ساعت را اجرا کند. زمانی که نورهای استادیوم هر شب خاموش می‌شد، او بلافاصله به مراسم خاص بازسازی خود می‌رفت: حمام گرم («زمان پری» همان‌طور که او می‌گفت)، سرویس رستورانی لوکس‌ترین غذاهایی که می‌توانست سفارش بدهد، و ساعت‌ها امضای حدود ۲٬۰۰۰ سی‌دی.

او گفت: «من توانستم برای نمایش ۳٫۵ ساعته انرژی بگیرم.»

کتاب‌ها — یا بهتر بگوییم کتاب‌های صوتی — یک مسیر فرار دیگر برای او هستند. سویفت به داستان‌های معمایی و پر از پیچ‌وخم گرایش دارد: املاک بریتانیایی که در حال فرسایش‌اند و با پیچک پوشیده‌اند، شوهران مرموز، ارواح یا شبه‌ارواح، و رازهای خانوادگی که در جزایر دورافتاده‌ای در سواحل مین پنهان شده‌اند. هرچه روایت‌گر ترسناک‌تر، ناپایدارتر و غیرقابل اعتمادتر باشد، داستان برای او جذاب‌تر است.

حتی با تمام آشوب سفرهای جهانی، سه گربهٔ او نیز همراهش سفر می‌کنند. کولبرت عکسی از کوچک‌ترین گربهٔ او که بنام بنجامین باتن است و بر سرش خوابیده بود، نشان داد.

او گفت: «او واقعاً، واقعاً به بالشی که من استفاده می‌کنم خیره شده است، هر جا که باشد، در هر کشوری که باشد.»

پنج آهنگ برتر مورد علاقهٔ سویفت

کولبرت با پرسیدن از او دربارهٔ پنج ترک برتر از کتاب‌خانه‌اش جلسه را به پایان رساند؛ سوییفت بلافاصله اعتراض کرد که هنوز زود برای پاسخ دادن است.

اما به او یک نقطهٔ شروع داد:

او گفت: «فکر می‌کنم شماره ۱ آهنگ ‘All Too Well (نسخهٔ ۱۰‑دقیقه‌ای)’ باشد»، که با تشویق‌های جمعیت همراه شد. سپس او «Mirrorball» از آلبوم «Folklore» را به‌عنوان یکی دیگر از آهنگ‌های محبوبش نام برد. او وعده داد که به‌روزرسانی خواهد کرد.

با نامزدی برای کلاس ۲۰۲۶ هال آفل موسیقیدانان (Songwriters Hall of Fame)، خواننده ماه گذشته پنج آهنگ نشان‌دهندهٔ توانایی‌های سرودن خود، شامل «All Too Well (نسخهٔ ۱۰‑دقیقه‌ای)»، «Blank Space»، «Anti‑Hero»، «Love Story» و «The Last Great American Dynasty»، ارسال کرد.

کولبرت باید بعداً چه کاری انجام دهد؟

در پایان تقریباً نیم ساعت گفتگو، سویفت دوباره به برنامهٔ بعدی کولبرت اشاره کرد و همه چیز را به‌صورت یک بند زیبا جمع‌بندی کرد.

او گفت: «تو تصمیم داری پادکست بسازی.»

او پاسخ داد: «از لحاظ قانونی باید یک پادکست داشته باشم.»

او ادامه داد: «تو تصمیم داری اینفلوئنسر شوی.» سپس پیش‌بینی کرد که در نهایت رمان تریلری می‌نویسد که مستقیماً از کتاب‌های صوتی مورد علاقه‌اش الهام گرفته است.

او گفت: «یک خانه وجود دارد که کاملاً پوشیده از پیچک است… شاید در سواحل مین». سپس افزود: «کسی از صخره می‌افتد. اوه نه، این یک روح بود.»

سویفت در سال ۲۰۲۱ به برنامهٔ «Colbert» پیوست

آخرین حضور خواننده در برنامهٔ «Colbert» در آوریل ۲۰۲۱، در دورهٔ همه‌گیری کووید‑۱۹، اتفاق افتاد. سویفت به‌صورت مجازی برای ترویج آلبوم «Fearless (Taylor’s Version)» که شامل آهنگ «Hey Stephen» بود، ظاهر شد. کولبرت ادعا کرد که این آهنگ دربارهٔ او نوشته شده است، اما سویفت این ادعا را به شوخی رد کرد و به او یادآوری کرد: «این آهنگ را در سال ۲۰۰۸ ضبط کردم؛ فکر می‌کنم آن‌وقت حدود ۱۸ ساله بودم.»

حتی پس از نمایش تختهٔ خلق‌وکاری پر از عکس‌های مجری شبانه، سویفت اصرار کرد که این آهنگ دربارهٔ کولبرت نیست؛ او با شوخی گفت که «1989» نیز دربارهٔ دورهٔ کار به‌عنوان گارسون در شیکاگو برای کولبرت نیست، و در نهایت به‌صورت خشک و جدی فاش کرد که «Hey Stephen» دربارهٔ استیون کینگ است.