دسته: هالیوود

چندین مکان وجود دارند که ما به‌دلیل داشتن ریشه‌ای ثابت به آن‌ها بازمی‌گردیم؛ مکان‌هایی که پر از خاطره، رمانس و حس دلگرمی آشنایی‌اند.

برای من، آن مکان همیشه دیپلات بیچ ریزورت در هالیوود، فلوریدا بوده است. این جایی بود که در سال ۲۰۰۸ برای عروسی‌ام آماده شدم، با مهمانان مراسم به‌ظاهر شیک و درخشان ظاهر شدیم. عکس‌های آن زمان، همان‌طور که خاطرات دلپذیری که این هتل در ذهنم زنده می‌کند، به من نشان می‌دهد که اگرچه این ملک در حال بازسازی است، اما روح گرم آن همچنان حفظ شده است.

در کنار پله‌های خروجی هتل، جایی که عکسی از من، مادرم و دامادهای عروسی‌ام گرفته می‌شد، و از منظرهٔ اقیانوسی که از اتاق‌ها می‌دیدم و مرا به یاد لحظه‌ای می‌انداخت که در ۱۷ آگوست ۲۰۰۸، به‌عنوان زنی تازه‌عروس، فنجان قهوه‌ای می‌نوشیدم و به آن خیره می‌شدم.

بازگشت پس از این همه سال، در میانهٔ تغییرات شخصی و نیاز به بازنشانی روحی، نمی‌دانستم چه احساسی خواهد داشت. آیا هنوز همان جادوی خود را دارد؟ آیا همچنان همان‌طور که قبلاً من را خوش‌آمد می‌گوید؟ فقط چند دقیقه پس از قدم گذاشتن به لابی بزرگ و آفتابی، که اکنون با جزئیات مدرن و شیک و لمس‌های گرم ساحلی بازطراحی شده است، پاسخم را یافتم.

دیپلات هنوز دل خود را در سینه دارد.

اما اکنون، احساسی از ظرافت بیشتر، هدفمندی بیشتر و هماهنگی با دورهٔ جدیدی از تجمل و سلامت‌سازی می‌آید. این تجربه همچنین دربارهٔ لذت بردن از زنی است که امروز هستم: روزنامه‌نگار، استاد، معلم و انسانی که پس از یک فقدان ناگهانی و تراژیک، به‌شدت به یک آخر هفتهٔ بازسازی و تأمل عمیق نیاز داشت. و البته نوشتن، که یکی از عمیق‌ترین اشتیاق‌هایم است و همیشه با بقیهٔ جنبه‌های زندگی‌ام پیوند دارد.

سوئیتی هوابخش و آرام بر فراز همه چیز

پایگاه من در طول اقامت، یکی از سوئیت‌های به‌تازگی به‌روزرسانی‌شدهٔ روبه‌ساحل دیپلات بود که با رنگ‌های ملایم، دکور هوای آزاد و پنجره‌های تمام‌ارتفاع که نور آتلانتیک را مستقیماً به داخل می‌ریزد، طراحی شده بود.

به محض اینکه درهای بالکن را باز کردم، دانستم این مکان اصلی‌ام برای استراحت است. نسیم دریا، صدای آرام امواج، همراه با یک صندلی و میزی که برای نوشتن یادداشت‌ها آماده بود. این جایی بود که با یک فنجان قهوهٔ صبحگاهی، در سکوت جهان می‌نوشیدم و پس از آن با یک لیوان شراب در غروب جنوب فلوریدا لذت می‌بردم، که به‌شدت به همه توصیه می‌کنم در طول اقامتشان. این یک روش زیبا برای تأمل و پایان روز است.

اتاق عمداً به‌گونه‌ای ساکت و آرام طراحی شده است، با جزئیاتی که به تاریخ پرافتخار هتل اشاره می‌کنند و همزمان به چشم‌انداز آینده‌نگرش آن احترام می‌گذارند. اینجا بادی، باز و راحت بود. سوئیتی است که دعوت می‌کند تا شتاب زندگی را کاهش دهید و بیش از زمان برنامه‌ریزی‌شده بمانید. من به‌راحتی وسوسه شدم!

خاطراتی در مرمر و شیشه

در اولین بعدازظهر که در اطراف ملک سرگردان بودم، به سمت فضاهایی کشیدم که سال‌ها پیش برایم معنا داشتند. گوشه‌هایی که پرتره‌های عروسی در آن‌ها گرفته می‌شد. راهروهایی که خانواده‌ام در میان عکس‌ها من را در آغوش می‌گرفتند. هر گوشه‌ای حس آشنایی را باز می‌گرداند؛ ترکیبی از شادی و نوستالژی.

دیپلات از آن زمان تحول چشمگیری را تجربه کرده است. بازسازی‌ها تعادلی زیبا بین احترام به میراث گذشته و قدم‌گذاری جسورانه به سوی دوران جدید ایجاد می‌کند. مرمرهای صیقلی، نورپردازی‌های مجسمه‌وار و سرسبزی‌های پر رونق، اکنون یک زیبایی معاصر را می‌بافند که هم شیک و هم دلپذیر است.

این هنوز همان دیپلات است، اما تیزتر، براق‌تر و آماده برای نسل جدید بازدیدکنندگان. و همچنان همان‌طور که وقتی عروسی‌ام را شروع کردم و چند روز در این ملک اقامت داشتم تا از تمام امکاناتش بهره‌مند شوم، خوش‌آمدگویی‌اش پابرجاست.

کوکتل‌ها، گفتگوها و یک شب در بار هتل

در اولین شب، دوست نزدیکم ملیسا به من ملحق شد تا شبی آرامانه از کوکتل‌ها و گفتگو در بار هتل داشته باشیم؛ این لاونج شیک و نور کم‌نور ریزورت، بلافاصله جو یک شب شیک اما راحت را می‌پذیرد.

اگرچه منوی اینجا مجموعه‌ای از پیش‌غذاهای هنری دارد، ستارهٔ آن برنامهٔ کوکتل‌هاست. میکسولوژیست ما دانا، گرم و توانمند بود تا نوشیدنی‌هایی دقیق و شخصی‌سازی‌شده بسازد. می‌شد احساس کرد که او عاشق کار خود است، زمان می‌گرفت تا مواد و تکنیک‌های تکان‌زدن را توضیح دهد و هر سرو را به یک اجرا کوچک تبدیل کند. یافتن کارکنانی که مهارت را با میهمان‌نوازی صادقانه ترکیب کنند نادر است، اما اینجا هر لحظه با دقت و مراقبت طراحی شده بود.

ملیسا و من در گوشه‌ای از بار مستقر شدیم و شب را با خنده، داستان‌ها و آرامش همراهی شرکت در جمع خوب سپری کردیم. این مکان در ملک ساکت و دنج است و همچنین با صندلی‌های نرم احاطه شده است؛ اگر شما و همراه‌تان یا گروه‌تان بخواهید استراحت کنید، گپ بزنید و در آنجا غذا بخورید.

صبحی در کابانا

صبح روز بعد یکی از برجستگی‌های اقامتم را به‌همراه داشت: یک کابانا خصوصی کنار استخر، که از پرطرفدارترین امکانات دیپلات است. کاباناهایشان به‌دقت برای راحتی و لوکس بودن بازطراحی شده‌اند؛ با صندلی‌های نرم، خدمات شخصی‌سازی‌شده و حریم هوایی که حس می‌کنید در دنیای خودتان زندگی می‌کنید.

دوست و همکار معلمم سامانتا برای مدتی به من ملحق شد و کابانا به حرم خصوصی‌مان تبدیل شد. ما با نوشیدنی گازدار، میوه‌های تازه‌مزه و نور آفتاب لذت بردیم. ناحیه استخر دیپلات همیشه چشم‌نواز بوده، اما توجه تازه به راحتی، طراحی و خدمات، آن را برای مهمانان حتی جذاب‌تر می‌کند. در دورهٔ جدید خود، ریزورت برنامه‌ریزی می‌کند تا تجربه‌های کنار استخر، خدمات سلامتی و برنامه‌ریزی مهمانان را گسترش دهد؛ امری که من مشتاقم برای بازدیدهای آینده کشف کنم.

بازنشانی اسپا: فیشیال ارگانیک که هفته‌ام را تغییر داد

هیچ تعطیلات بازنشانی واقعی بدون لحظه‌ای در اسپا کامل نمی‌شود، و اسپا + سلامتی دیپلات یک جواهر است.

اخیراً با رنگ‌های آرامش‌بخش ساحلی، درمان‌های جامع و برنامه‌ای منتخب از خدمات سلامتی به‌روزرسانی شده است که به‌محض قدم گذاشتن از در، آرامش عمیقی به شما می‌بخشد. من تصمیم گرفتم فیشیال ارگانیک را تجربه کنم؛ درمانی که شامل لایه‌برداری ملایم، گیاهان تغذیه‌کننده و ماساژ لنفاوی بود که پوستم را درخشان کرد و ذهنم را در آرامش بی‌نظیری غرق ساخت.

متخصص پوسته‌درمانی علاوه بر مهارت بالایی که داشت، دانا، با احساس و صادقانه متعهد به بازگرداندن تعادل به پوست من بود. این تجربه‌ای بازسازی‌کننده بود که استرس را از من گرفت و به‌جای آن لحظه‌ای دلپذیر از مراقبت از خود فراهم ساخت.

پس از پایان، در لانهٔ آرامش نشسته‌ام، چای گیاهی می‌نوشیدم تا به خانه برگردم؛ جایی که در همان هالیوود واقع شده است، بنابراین این بازدید حس یک «استی‌کیشن» دلپذیر در نزدیکی خانه را می‌داد، اما در عین حال من را به دنیایی متفاوت منتقل کرد.

آیندهٔ این نماد جنوب فلوریدا چیست؟

یکی از هیجان‌انگیزترین بخش‌های بازگشت به دیپلات، کشف چشم‌انداز آن برای دورهٔ بعدی بود؛ بازنگری چند فازیه‌ای که سلامت، غذاهای برتر، اتاق‌های تازه‌طراحی‌شده و تجربه‌های گسترده در سراسر ریزورت را در بر می‌گیرد.

ترکیب تاریخ و لوکس‌گری پیشرفته، به‌تدریج به امضای ریزورت تبدیل شده است و برای کسی که تاریخ شخصی‌اش را در این دیوارها دارد، الهام‌بخش است.

دیپلات با اطمینان به سوی آینده قدم می‌گذارد، در حالی که به‌طور عمیق به ریشه‌های خود متصل می‌ماند؛ تعادلی که سال‌ها مسافران را به‌سخن می‌برد.

اقامتی که به من کمک کرد نفسی عمیق بکشم

هنگامی که چک‌اوت کردم، احساس شد که سنگین‌تر بودم؛ آرام‌تر؛ بیشتر خودم شدم.

بازگشت به دیپلات بیش از یک سفر تفریحی برای کشف و نوشتن درباره هتل بود؛ بلکه یادآور کسی بود که وقتی اولین بار به‌عنوان عروس جوان این مکان را قدم زدم، و اکنون چه زنی هستم: زنی که هنوز پر از آرزوها، استقامت و سپاسگزاری است.

زیبایی ریزورت، لمسات مدرن آن، میهمان‌نوازی صمیمی‌اش؛ همه با هم ترکیب شد تا بازنشانی معناداری را در مکانی ایجاد کنند که پیش از این فصلی مهم از زندگی من را شکل داده است.

برخی مکان‌ها همچنان با ما می‌مانند. دیپلات یکی از آن‌هاست. و پس از این تجربه به‌یادماندنی، می‌دانم که بازخواهم گشت.

دیپلات بیچ ریزورت در آدرس ۳۵۵۵ S. Ocean Drive در هالیوود واقع شده است. برای اطلاعات بیشتر، به diplomatresort.com.

این دو بازیگر در فیلم ۲۰۲۱ «Don’t Look Up» حضور یافتند

تاموتی چالامِت متنی خنده‌دار که از لئوناردو دی‌کاپریو دربارهٔ کوتاهی اخیر موهایش دریافت کرده بود، به اشتراک گذاشت.

این بازیگر ۲۹ ساله، پیام لئوناردو دی‌کاپریو، برنده جایزه اسکار، را به‌عنوان بخشی از تبلیغ جدید لوکید موتورز برای سدان Lucid Air Sapphire، در مصاحبه‌ای شتاب‌زده با ستارگان نیویورک نیکس، جالن برنسون و جوش هارت، بازگو کرد.

وقتی جوش هارت از چالامِت، نمایندهٔ برند لوکید، درخواست کرد تا «بزرگ‌ترین شخص» که ناگهان برایش پیامک فرستاده است را نام ببرد، او با ذکر دی‌کاپریو پاسخ داد.

چالامِت به یاد می‌آورد: «[دی‌کاپریو] امروز من را ‘fried’ کرد. او گفت: ‘شنیده‌ام سرت را کوتاه کرده‌اند. بگو این‌طور نیست.’»

هارت سپس ظاهر چالامِت را دفاع کرد و گفت: «تو عالی‌ای؛ این سبک را به خوبی می‌پوشی.»

چالامِت در ماه اکتبر سر تراشیده‌اش را در یک لایو‌استریم اینستاگرامی که برای فیلم جدیدش Marty Supreme، نقش بازیکن حرفه‌ای تنیس روی میز مارتی موزر را بازی می‌کند، نشان داد. در طول این لایو‌استریم، او در جعبه‌ای شفاف که با توپ‌های پینگ‌پونگ نارنجی احاطه شده بود، سرپوشش را برداشت و موهای جدیدش را به مخاطبان نشان داد.

پیش از آن، او در حال فیلمبرداری در شهر نیویورک، با کات کوتاه زیر یک کلاه آبی و پوشیده در جین‌های ساده و یک سوئیت‌شرت، به تصویر کشیده شد.

دوستی چالامِت با دی‌کاپریو به فیلم ۲۰۲۱ که هر دو در آن بازی می‌کردند، Don’t Look Up، بازمی‌گردد. در سال ۲۰۲۲، ستارهٔ Dune توصیهٔ شغلی‌ای که از دی‌کاپریو دریافت کرده بود، به اشتراک گذاشت.

چالامِت به British Vogue گفت: «هیچ‌گونه مواد مخدر سخت و هیچ فیلم ابرقهرمانی نباید ببینی.»

در سال ۲۰۲۱، او اشاره کرد که همان توصیه را دریافت کرده؛ اما کسی که این حکم را به او داده بود، فاش نکرد. او به Time گفت: «یکی از قهرمانانم — نمی‌توانم بگویم چه کسی است یا او به من ضربه می‌زد — اولین شب که همدیگر را ملاقات کردیم، دستم را در آغوش گرفت و به من مشورت داد.»

فیلم جدید چالامِت، Marty Supreme، قرار است در روز کریسمس در سینماها به نمایش درآید. این فیلم به کارگردانی جاش سافرِدی، پیش از این نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرده است؛ کلاریز لاگریه از The Independent به آن چهار ستاره اختصاص داده است.

لاگریه نوشت: «چالامِت اندام‌هایش را به‌سرعت می‌چرخاند و با اشتیاق به صحنه نزدیک می‌شود و همان انرژی جذاب و متلاطم را دارد که در اجراهای اولیهٔ آل پچینو مشاهده می‌شد. نحوهٔ نزدیک شدن دوربین به پوست پر از جوش‌های کوچک، ابروی تک‌خطی با حکاکی زیبا، و عینک‌های سیمی دائمی، تنها نگاه ما را به چشمان بازیگر متمرکز می‌کند؛ جایی که همانند پچینو، تمام آسیب‌پذیری نهفته است.»

او در خارج از صحنه، در نگاه عمومی به مفهوم موفقیت، با چالش مواجه شده است؛ او در یک سخنرانی جایزه اوایل سال جاری گفت: «می‌خواهم یکی از بزرگان باشم». او دربارهٔ چالامِت افزود: «و شاید به این دلیل است که او کمی از خودش را در مارتِی می‌بیند تا بتواند آن جانب نرم‌تر و دلسوز او را درک کند.»

تراویس کلسی اخیراً درباره سفرش به دریاچه کومو با تیلور سوئفت صحبت کرد. او مناظر زیبا و گرمای مردم محلی را توصیف کرد. کلسی شادی و شگفتی خود را از این تجربه ابراز کرد و به‌طوری نو به ریتم زندگی پی برد. جورج کلونی نیز به گفت‌وگو پیوست و علاقهٔ خود به این منطقهٔ ایتالیایی را به اشتراک گذاشت.

صدای تراویس کلسی حاکی از گرمای نوستالژی بود؛ او به لحظه‌ای که عشق، سفر و شگفتی واقعی را ترکیب کرده بود، بازمی‌نگریست. شنوندگان پادکست New Heights خود را گویی به ایتالیا می‌بردند، وقتی که او فرار خود از دریاچه کومو را که با تیلور سوئفت به اشتراک گذاشته بود، روایت می‌کرد. به جای این‌که شبیه گزارشی فهرست‌وار از ستاره‌ها باشد، روایت او احساس واقعی‌تری داشت و ریشه در قدردانی از تجربه و فرهنگ پیرامونش داشت.

هنگامی که جورج کلونی به برنامه پیوست، گفت‌وگو به یک تبادل پرجنب‌وجوش تبدیل شد که مملو از شوخ‌طبعی بازیگوشانه و تحسین واقعی از مکانی بود که هر دو مرد به وضوح عزیز می‌شمارند. لحن کلسی خرافه‌وار نبود؛ او مشتاق، متواضع و تقریباً کودک‌وار در اشتیاقش برای کشف جدید بود.

خاطرات تراویس کلسی و تیلور سوئفت از دریاچه کومو

ستارهٔ کانزاس سیتی روشن شد وقتی جورج کلونی از تعطیلات ایتالیایی‌اش پرسید. تراویس بدون تردید گفت: «آره، من و تیلور برای مدتی دور دریاچهٔ کومو رقصیدیم، رفیق. من واقعاً از آن‌جا لذت بردم». این جمله گونه‌ای بود که تصویری واضح می‌کشید؛ نه صحنهٔ ساختگی یک ستاره، بلکه دو نفر که آزادانه زندگی می‌کردند.

Tickling Tonsils، Kiffin Drama و جورج کلونی درباره شوخی‌ها، والدگری و بتمن جیسن | قسمت 168

ساکنان محلی بارها خانهٔ نمادین کلونی را که در کنار ساحل قرار داشت، به اشاره می‌کردند و تراویس با خنده توضیح داد که آن‌ها «دوست دارند هر وقت روی دریاچه باشید، منزل کلونی را به شما نشان دهند». کلونی با یک جواب بامزه گفت: «من هم بخشی از تور هستم». این تبادل تنها نشان می‌داد که فضای برنامه چقدر صمیمی و غیرقالبی بود.

تراویس کلسی ادامه داد و مناظر را با شگفتی صادقانه توصیف کرد؛ به کلونی گفت: «باید بگویم که اینجا عالی بر روی آب قرار دارد، رفیق. یک مکان زیباست… همهٔ آن‌جا واقعاً دلنشین بودند». خاطرات او حول تجمل یا انحصاری بودن نمی‌چرخید؛ بلکه بر مردم، غروب‌ها، رستوران‌های کوچک و صبح‌های ساکت کنار آب متمرکز بود.

سپس برای شنوندگان پنجره‌ای به ریتم آن روزها گشود. «هر صبح، داشتم کفشم را می‌پرتاب می‌کردم و به سمت آب می‌دویدم. روزهای ابری داشتیم. روزهای زیبایی هم داشتیم و هر روز، تنها یک کشف حماسی جدید بود. حتی در خواب‌هایم هرگز نتوانسته بودم آن‌جا را تصور کنم».

این کلمات نکته‌ای عمیق‌تر را نشان دادند. برای کسی که به اندازهٔ کلسی سفَرهای بسیاری داشته، ایتالیا صرفاً مقصد دیگری نبود؛ این یک بیداری به ریتم زندگی متفاوت بود. کلونی این حس را تکرار کرد و توضیح داد که ایتالیایی‌ها «شب‌های شام را جشن می‌گیرند» و این لحظه را با خانواده‌های خود در تمام نسل‌ها به‌اشتراک می‌گذارند.

در نهایت، آن‌چه بیش از همه برجسته شد، نه شهرت این زوج، بلکه صراحت شادی‌شان بود. تراویس کلسی عاشق تیلور سوئفت و ایتالیا است، اما بیشتر از همه عاشق این است که زندگی را با چشمانی باز تجربه کند.

نوشته میک جوست

این مرا ناراحت می‌کند.

مدت زمان طولانی می‌گذرد که استارترک آخرین‌بار فیلمی در سینماها داشته است، اگرچه این به‌دلیل عدم تلاش نیست. پارامونت در طول یک دهه گذشته چندین بار سعی ناموفق در ساخت یک فیلم داشت و وقتی در سال ۲۰۲۵ سرانجام فرصتی برای اجرا پیدا شد، بخش ۳۱ به‌صورت اشتراک Paramount+ در دسترس قرار گرفت. همچنین فیلمی به کارگردانی نوح هالی تقریباً به انجام می‌رسید، اما ممکن است به‌دلیل یک اظهار نظر دربارهٔ کریس پاین از مسیر خود منحرف شده بود.

هالی پس از پخش سری‌اش بیگانه: زمین توسط FX در برنامه تلویزیونی سال ۲۰۲۵، موجی ایجاد کرد. پس از تماشای آن برنامه، دربارهٔ ناراحتی‌ام از اینکه فیلم استارترک او به نتیجه نرسید، نوشتم. اکنون، در مصاحبه‌ای با SFF Gazette، او توضیح داد که چقدر این پروژه به تکمیل نزدیک بود قبل از اینکه به‌طور کامل لغو شود:

من پس از «لوسی این اسکای» امضا کردم؛ فکر کردم: «آه، این کار فیلم‌سازی را دوست دارم. می‌خواهم یک‌ فیلم دیگر بسازم، اما شاید بخواهم کار بزرگ‌تری را امتحان کنم». وارد شدم، با پارامونت صحبت کردم و این ایدهٔ اصلی را به آن‌ها فروختم. این دربارهٔ کریس پاین نبود؛ هیچ‌چیز خاصی نبود. من آن را نوشتم و آن‌ها گفتند: «ما عاشقشیم، بریم پیش‌تولیدش…»

حقیقت این‌که اکنون این داستان را می‌شنوم عجیب است، به‌ویژه وقتی که در نهایت فیلم ساخته نشد. برای من نیز دردناک است؛ چون چقدر بیگانه: زمین را دوست داشتم و فقط می‌توانم تصور کنم که هالی با یک روایت استارترک چطور می‌توانست آن را به یک شاهکار تبدیل کند.

در نهایت، ایدهٔ استارترک نوح هالی تا حدی پیشرفت کرده بود که من تصور می‌کردم. کارگردان فاش کرد که در حال تأمین مکان‌های فیلم‌برداری بود که تغییر در پرسنل باعث توقف کامل پیشرفت شد:

من قصد داشتم به استرالیا نقل مکان کنم. ما در حال رزرو استیج‌ها بودیم. سپس، همان‌طور که در هالیوود رخ می‌دهد، جیم جیانوبولوس که آن زمان مسئول استودیو بود، گفت: «من کسی دیگر را زیر دست‌ام می‌آورم و او مسئول استودیوی فیلم خواهد شد.» اولین کاری که انجام دادند، لغو فیلم اصلی «استارترک» بود، چون گفتند: «خب، چطور می‌دانیم مردم آن را دوست خواهند داشت؟»

این‌چنین نظراتی بعضی از دلایل اینکه چرا فیلم چهارم کلوین استارترک مدت طولانی در «جهنم توسعه» گیر کرده بود، را روشن می‌کند. پارامونت چندین بار از فرصت بازگرداندن مجموعه به سینماهای بزرگ غافل شد، علیرغم چندین تلاش برای انجام آن. این شامل فیلمی با مضامین منشأ بود که پس از رد طرح هالی تصویب شد و از آن زمان به‌روزرسانی معناداری دربارهٔ آن دریافت نکرده‌ایم.

این ما را به زمان حاضر می‌رساند؛ جایی که پارامونت اسکایدنس جان فرانسیس دالی و جاناتان گولدستین را برای نوشتن یک فیلم جدید استارترک به‌طور کامل مستقل از سری‌ها و فیلم‌های قبلی به‌کار گرفته است. این مسخره‌کننده است، چرا که نظر نوح هالی دربارهٔ کریس پاین ممکن است همان عاملی بوده باشد که فیلم او را نابود کرد:

مثلاً می‌گوید: «آیا نباید یک فیلم انتقالی با بازیگران کریس پاین بسازیم، محتاطانه پیش برویم، می‌دونی، هر چه که باشد؟» و به همین دلیل این طرح تقریباً از بین رفت.

شنیدن این حرف باعث می‌شود که بخواهم سرم را به دیوار بزنم، چون من به‌خدا آرزو داشتم دیدن چشم‌انداز نوح هالی برای استارترک را تجربه کنم. در عوض، پارامونت او را رها کرد و حالا، شش سال پس از آن، آنها با همان جهت‌گیری که او سال‌ها پیش پیشنهاد داده بود، پیش می‌روند.

بازیگر «خانه تنها»، دنیل استرن، پس از ترک صحنهٔ بزرگ، نگاهی به زندگی‌اش می‌اندازد.

استرن، ۶۸ ساله، نقش سارقی به نام مارو را در فیلم کریسمسی محبوب، به همراه هری که توسط جو پِسکی ایفا می‌شد، ایفا کرد. در مصاحبه‌ای تازه با مجله People، این بازیگر اعلام کرد که در مراسم‌های سالگرد فیلم شرکت نخواهد کرد، حتی اگر برخی از هم‌بازی‌هایش برای گرامیداشت ۳۵ سالگی این مجموعه گردهم آمده‌اند.

«من مزرعه‌ام را ترک نمی‌کنم»، استرن به این رسانه گفت. او اکنون کشاورز مرکبات و دام در کالیفرنیا است و حرفهٔ بازیگری را رها کرده است. «این توهینی به فیلم نیست؛ فقط یک تماس تلفنی یا تماس زوم است که در آن حضور دارم. اما من کمی خانه‌دوست هستم.»

استرن به مجله People گفت که هنوز به این افتخار دارد که بخشی از تاریخ سینما بوده است، اما عشق مردم به «خانه تنها» – و نقش او در آن – گاهی می‌تواند سنگین باشد.

«من دوست دارم بدانم که همه آن را دوست دارند»، او گفت. «مردم واقعی پیش من می‌آیند و می‌گویند: «ما آن را دوست داریم». گاهی این کمی سنگین و سرازیرکننده است.»

«خانه تنها»، که امروزه چندین ادامه دارد، داستان کوین مک‌کالیسِر (ماکالی کالکین) را دنبال می‌کند که به تصادف چند روز پیش از کریسمس توسط خانواده‌اش رها می‌شود.

«من می‌دانستم که این فیلم یک جواهر است»، او ادامه داد. «جان هیوز اسکریپتی نوشت که تا به حال خنددانه‌ترین آن را خوانده‌ام. یعنی روی زمین می‌خندیدم و آن را می‌خواندم. این‌قدر خنده‌دار بود، اما همچنین پر از دل‌نشینی بود و می‌دانید — بچه و همسایه‌اش او را نجات می‌دهند و او با مادرش دوباره متحد می‌شود… یعنی این‌قدر احساسی بود.»

در این فیلم، ساعتی پر از حماقت‌های خنده‌دار رخ می‌دهد که کالکین با سارقان پِسکی و استرن مقابله می‌کند و در این مسیر چند درس دربارهٔ جادوی تعطیلات و خانواده می‌آموزد.

«خیلی خنده‌دار بود، خیلی واقعی بود»، استرن به مجله People دربارهٔ این فیلم گفت. «من به‌هیچ‌وجه تصور نمی‌کردم — واقعاً هیچ‌کس نمی‌تواند — تا این‌چنان طولانی باشد.»

پارامونت به‌خاطر شیوه‌ای که وارنر برادز دیسکاوری در حال انجام یک فروش احتمالی می‌گیرد، به‌شدت نارضایتی دارد و می‌خواهد برای همه واضح سازد که اگر نت‌فلیکس یا کامکست برندهٔ مزایده شوند، به‌ساکت نخواهد رفت.

شرکت دیوید الیسون با تکیهٔ جدی بر جنبهٔ نظارتی، ادعا می‌کند که تنها پیشنهاددهنده‌ای است که «مسیر واضحی برای اتمام معامله بر پایهٔ دهه‌ها پیشینهٔ حقوقی» دارد. در نامه‌ای که وکلای آن به WBD فرستاده‌اند، تأکید می‌شود که پیشنهادهای رقیبی از سوی نت‌فلیکس و کامکست هر دو «مسائل جدی‌ای را مطرح می‌کنند که هیچ ناظری نمی‌تواند آن‌ها را نادیده بگیرد».

این نامه که به‌همراه جدیدترین پیشنهاد خود در روز دوشنبه — زمانی که مهلت دریافت پیشنهادهای دور دوم فرا رسیده بود — ارائه شد، متفاوت از پیغامی است که روز چهارشنبه تحویل داده شد و فرایند فروش WBD را ناعادلانه می‌نامید.

به‌نظر منابع داخلی صنعت، نامه‌های ارسال‌شده از دفتر ملروز پارامونت به دفتر برنک‌واریلد WBD نشان می‌دهد که در صورتی که WBD خریدار دیگری به‌جز پارامونت را انتخاب کند، امکان ارجاع به دادگاه یا اجرای برنامه‌ای برای تصاحب خصمانه می‌تواند پیش بیاید.

در Deadline ببینید

«تسلط نت‌فلیکس بر استریمینگ و حضور کامکست به‌عنوان پیشرو در زمینهٔ پهنای باند و پخش‌کنندهٔ چندکاناله (MVPD)، هر دو مسائلی منحصربه‌فرد و جدی در حوزهٔ ضد انحصار ایجاد می‌کنند که فرآیند بررسی طولانی و هزینه‌برانگیزی را تضمین می‌کند و به اتمام هر‌یک از معاملات خطر می‌اندازد. پارامونت مسیر ساده‌تری دارد و نتیجهٔ آن تضمین‌شده است.»

این بیشتر بر سرویس‌گوی بزرگ تمرکز داشت. «حقیقت ساده این است که معامله‌ای که نت‌فلیکس به‌عنوان خریدار داشته باشد به‌احتمال زیاد هرگز تکمیل نخواهد شد»، در ادامه نامه گفت. «نت‌فلیکس تنها شرکت بزرگ فناوری است که تاکنون با اجرای جدی قوانین ضد انحصار در سطح جهانی مواجه نشده است، اما تلاش برای خریدن دارایی‌های WBD این وضعیت را تغییر خواهد داد.»

در آن نمودارها و آمارهایی گنجانده شد که تسلط نت‌فلیکس بر استریمینگ در ایالات متحده و خارج از آن را نشان می‌داد، تسلطی که با افزودن HBO Max به‌طرز چشمگیری گسترش می‌یابد. نامه اشاره کرد که اگرچه نت‌فلیکس ممکن است سعی کند بازار را به گونه‌ای تعریف کند که شامل رسانه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های ویدئویی کوتاه‌مدت همچون یوتیوب، فیس‌بوک و تیک‌تاک شود، این استراتژی «محکوم به شکست» در برابر ناظران است. این نامه به ارائه‌ای از این استدلال به تیم WBD در آخر هفتهٔ گذشته اشاره کرد.

همچنین اشاره شد که معاملهٔ نت‌فلیکس‑وارنر برادز تعداد فیلم‌های قابل‌پخش در سالن‌های سینما را کاهش می‌دهد، «در نتیجه مصرف‌کنندگان بیشتر به سمت استریمینگ رفته و سینماهایی که از پیش دچار مشکل هستند، آسیب می‌بینند.»

به‌اطلاع می‌رسد نت‌فلیکس اعلام کرده است که به تعهدات سینمایی WBD پایبند می‌ماند، اما پارامونت این اظهارات را «ذاتاً زمان‌مند، معاملاتی و دفاعی — با هدف خنثی‌سازی نظریهٔ واضح آسیب‌پذیری که انتظار می‌رود مراجع اجرایی در ایالات متحده و خارج از آن دنبال کنند» توصیف کرد.

«پارامونت به WBD مسیر واضحی برای اتمام معامله در سراسر جهان ارائه می‌دهد. هیچ بخش بازاری در ایالات متحده یا در خارج از آن وجود ندارد که سهم ترکیبی طرفین حتی نزدیک به آستانهٔ 30 درصد که موجب فرض غیرقانونی بودن معامله توسط ناظران و مراجع رقابتی می‌شود، باشد. برعکس، این معامله رقیب قدرتمندتری در مقابل شرکت حاکم بر استریمینگ، یعنی نت‌فلیکس، ایجاد می‌کند و فرصت‌های جدیدی برای خالقان و استعدادها فراهم می‌آورد. بنابراین ترکیب پارامونت و WBD سریع‌ترین و مطمئن‌ترین مسیر را برای سهامداران WBD به منظور آزادسازی ارزش فراهم می‌کند.»

وال استریت ژورنال که اولین بار این نامهٔ دوم را گزارش داد، اعلام کرد که WBD تا امروز درخواست دورهٔ سوم ارزیابی پیشنهادها را کرده است، هرچند برخی وضعیت را کمی پویا می‌نامند. WBD امیدوار بود تا پایان سال خریدار برای تمام یا بخشی از شرکت پیدا کند. پارامونت سعی دارد تمام وارنر برادز، شامل شبکه‌های خطی جهانی، را در اختیار بگیرد. نت‌فلیکس و کامکست در رقابت برای خریدن استودیوی وارنر برادز و سرویس استریمینگ HBO Max حضور دارند.

در رابطه با کامکست، پارامونت نوشت که «حضور این شرکت به‌عنوان پیشرو در زمینهٔ پهنای باند و پخش‌کنندهٔ چندکاناله (MVPD) نیز مسائلی جدی در حوزهٔ ضد انحصار ایجاد می‌کند. اجرای قوانین ضد انحصار تغییر کرده است و مسیر سخت‌گیرانهٔ نظارتی که کامکست هنگام خرید NBC یونیورسال با یک مصوبهٔ موافقت‌نامهٔ دردناک و بحث‌برانگیز طی کرد، تحت این دولت یا هر دولت آینده‌ای در دسترس نخواهد بود.»

هر دو شرکت کامکست و وارنر دارای استودیوهای بزرگ سینما و تلویزیون هستند. کسب‌وکارهای مشترک دیگری به‌ندرت بین آن‌ها وجود دارد؛ به‌طوری که غول رسانه‌ای مستقر در فیلادلفیا در حال تفکیک شبکه‌های کابلی خود به‌عنوان یک شرکت جدید به نام Versant می‌باشد. این شرکت همچنین صاحب پارک‌های تفریحی بزرگ و ارائه‌دهندهٔ خدمات پهنای باند و ویدئویی است.

دومینیک پاتن در تهیهٔ این گزارش.

ریچارد گیر در مستند «حکمت خوشبختی» که دربارهٔ دوست دیرینه‌اش، دالایی لاما، است، فقط به‌عنوان تولید‌کننده اجرایی نام‌نویسی نشده؛ او بیش از این است.

«هرگز این‌چنین سخت کار نکرده‌ام تا فیلمی که با آن مرتبط هستم، برای دنیا قابل مشاهده باشد»، ریچارد گیر که حدود ۴۵ سال پیش برای اولین‌بار دالایی لاما را ملاقات کرده، به من می‌گوید. «فکر می‌کنم این‌قدر مهم است که باید آخرین انرژی‌ام را صرف کنم تا این اثر برای مردم قابل رؤیت شود. حداقل این کار بذر فکری در ذهن افرادی که آن را می‌بینند خواهد کاشت.»

این فیلم زندگی دالایی لامای ۸۹ ساله آن زمان را به تصویر می‌کشد. در آن برنده جایزه صلح نوبل مستقیماً به دوربین سخن می‌گوید، گویی گفتگویی رو در رو با بیننده دارد.

گیری پس از این‌که کارگردانان مشترک فیلیپ دِلَ‌کویس و باربارا میلر نسخهٔ اولیهٔ فیلم را برای او نمایش دادند، به‌عنوان تولید‌کننده اجرایی به این مستند پیوست. او به همراه همکار دیرینه‌اش، نویسنده‑کارگردان اورن موورمان، یک ماه زمان صرف کرد تا فیلم را دوباره تدوین کرده و اثر موسیقایی جدیدی به آن اضافه کند.

در طول فیلم، دالایی لاما خاطرات کودکی و خانواده‌اش را بازگو می‌کند. او همچنین راهنمایی‌هایی دربارهٔ جستجوی خوشبختی ارائه می‌دهد و بر این باور است که مهربانی و خدمت به دیگران کلید دستیابی به «آرامش ذهن» هستند.

«وقتی حدود یک سال پیش برای اولین‌بار این فیلم را تماشا کردم، به‌زودی تولد نود سالگی او را در ذهن داشتم. گفتم: «این فوق‌العاده است و فکر می‌کنم می‌توانیم بهترش کنیم»، ستارهٔ «زن زیبا» می‌گوید. «همه چیز در حال هم‌پیوستگی بود و من فکر می‌کردم بله، این مرکز جشن زندگی شگفت‌انگیز اوست. اما در این میان، جهان آن‌چنان دیوانه‌تر شده بود که برایم معنای متفاوتی پیدا کرد. به نظر من این فیلم دارای کیفیت درمانی است، در زمانی که بیماری عمیقی در جهان حاکم است.»

دالایی لاما از مخاطبان می‌خواهد «نفس عمیق بکشند، یک قدم به عقب بروند و از خود سؤال کنند»، گیر توضیح می‌دهد. «ما در مسیر بسیار اشتباهی قرار گرفته‌ایم و در سال‌های اخیر این وضعیت وخیم‌تر شده است. حتی حس اساسی مهربانی در گفت‌و‌گوی مردم از بین رفته است. واضح است که این مشکل از رهبران ما، به‌ویژه رهبری که هم‌اکنون داریم، ناشی می‌شود. این‌چگونه رخ داد؟ ما مسئول بودیم. همهٔ ما باید مسئولیت و اعتبار این مسأله را بر عهده بگیریم.»

«اگر می‌خواهیم دنیایی خاص داشته باشیم، باید رهبرانی را انتخاب کنیم که دیدگاهی مشابه با ما داشته باشند و ما را به این سطح بالاتر از امکان هدایت کنند — که ما به‌عنوان فرد چه هستیم و چگونه می‌توانیم دنیایی، جامعه‌ای بسازیم که مردم بتوانند در کنار یکدیگر زندگی کنند، نه یک میدان جنگ روزانه پر از هرج و مرج. به‌ویژه، همان‌طور که می‌گویم، این نگرش بدوی و خامی که در رهبری کنونی ما حاکم است، باید ریشه‌دار شود.»

من تعجب می‌کنم که آیا گیر فکر می‌کند دالایی لاما می‌تواند حتی بر مردی مانند دونالد ترامپ تأثیر بگذارد. «نمی‌دانم آیا این برای او تأثیر خواهد گذاشت یا نه»، می‌گوید گیر. «امیدوارم بگذارد، دعا می‌کنم که بگذارد. اما واقعاً نمی‌دانم چطور می‌توان آنچه او به این کشور انجام داده را توصیف کرد، چه احساسی دارد که اکنون به‌عنوان یک آمریکایی، ده یا یازده ماه در این سرزمین زندگی می‌کنیم. این واقعاً شگفت‌انگیز است؛ فراتر از آنچه هر کسی می‌تواند تصور کند.»

ده‌ها مستند دربارهٔ دالایی لاما ساخته شده‌اند. گیر می‌گوید اکثر آن‌ها را (اگر تمامشان را نه) دیده است. او وقتی به یاد می‌آورد که برای یک بیوپیک به او سناریویی پیشنهاد شده بود، می‌خندد. «این تماماً احمقانه‌ترین سناریویی بود که تا به حال خوانده‌ام»، می‌گوید. «در آن، سیا (سازمان اطلاعات مرکزی) او را در وسط شب از کاخ پوتالا در تبت به‌طور حقیقی بیرون می‌برد. آن‌ها سعی داشتند به تجاوز به تبت و فرار صاحب معظم پس از تهدید توسط چین‌ها احترام بگذارند، اما این تنها یک داستان احمقانه و بی‌معنی بود. دقیقا مثل ریمبو که می‌آید و او را نجات می‌دهد.»

از زمان ملاقات با دالایی لاما، گیر به‌عنوان فعال سرسختی برای استقلال تبت شناخته می‌شود. او به‌دلیل خروج از متن در حین ارائه در مراسم اسکار سال ۱۹۹۳ برای انتقاد از سیاست‌های چین در تبت، به مدت ۲۰ سال از حضور در اسکار منع شد؛ او تا سال ۲۰۱۳ دوباره در این مراسم حاضر نشد.

گیر هرگز دربارهٔ این جنجال با دالایی لاما صحبت نکرده است. «این مسأله هرگز مطرح نشد»، می‌گوید. «گاهی‌گاهی اگر جایزه‌ای بگیرم یا چیزی شبیه آن، به او می‌گویند و او پیغامی تبریک می‌نویسد که خوشش از من است، اما این تقریباً نزدیک‌ترین ارتباطی است که به‌صورت واقعی دربارهٔ فیلم‌ها داشته‌اند.»

در واقع، گیر اصرار دارد که این محرومیت به‌طور آن‌چنان که ممکن است تصور شود، او را اذیت نکرده است. او می‌گوید: «این موضوع را به‌طور خاصی شخصی نمی‌پذیرم. فکر نمی‌کردم در این وضعیت کسی آدم بدی باشد. من کاری که انجام می‌دهم می‌کنم و قطعاً هدفم آسیب رساندن به کسی نیست. هدفم مقابله با خشم است؛ هدفم مبارزه با تبعیض. هدفم مبارزه با نقض حقوق بشر است، اما سعی می‌کنم به نزدیک‌ترین نقطه‌ای که صاحب معظم به آن اشاره می‌کند بمانم… این‌که همهٔ انسان‌ها قابل رستگاری‌اند و در نهایت همه باید رستگار شوند یا ما هیچ‌کسی (نمی‌شویم). بنابراین از این منظر، این‌را به‌صورت شخصی نمی‌پذیرم.»

دالایی لاما «حکمت خوشبختی» را، حداقل بخش‌هایی از آن، دیده است. او این مستند را به همراه برادرزاده‌اش، تنچو گیاتسو، رئیس کمپین بین‌المللی برای تبت، تماشا کرد. گیر می‌گوید: «او واقعاً هیچ‌گونه علاقه‌ای به دیدن خود نداشت.» او ادامه می‌دهد: «به همین دلیل او از این قسمت‌ها عبور کرد، اما وقتی صحنه‌های قدیمی به دوست‌ها و خانواده‌اش می‌نگریست و به یاد می‌آورد – او با خوشحالی به بانک خاطرات کودکی‌اش رفت، همان‌طور که همهٔ ما می‌کنیم.»

پیشنمایش «حکمت خوشبختی» را در زیر ببینید.

این زوج از سال ۲۰۲۱، پس از یک قرار معارفه‌ای، رابطهٔ رمانتیک خود را آغاز کرده‌اند.

میلی سیرس و مکس موراندو در حال آماده‌سازی برای جشن گرفتن یک اتفاق زیبا هستند.

خوانندهٔ آهنگ «Flowers» که ۳۳ سال دارد و دوست‌پسر موسیقیدان او که ۲۷ سال دارد، پس از چهار سال رابطه، نامزد شدند؛ این خبر توسط رسانهٔ PEOPLE تأیید شد. این اعلامیه تنها چند ساعت پس از این‌که این زوج در حین قدم زدن روی فرش قرمز نمایش نخست Avatar: Fire and Ash در لس‌آنجلس روز دوشنبه، شایعات نامزدی را به وجود آورد، منتشر شد.

در حینی که این دو برای دوربین‌ها پوز می‌دادند، هواداران تیزبینی متوجه حلقه‌ای طلا و الماس درخشان بر انگشت حلقه سمت چپ میلی سیرس شدند. این حلقهٔ سفارشی که توسط جاکی ایش طراحی شده، شامل سنگی برش کوشن بر روی باندی ضخیم طلای زرد ۱۴ عیار است، به‌گزارش رسانهٔ PEOPLE.

نمایندگان سیرس و موراندو به درخواست نشریهٔ Entertainment Weekly برای ارائه اظهارنظر، بلافاصله پاسخ ندادند.

با نگاهی به صفحات شبکه‌های اجتماعی خواننده، هواداران دریافتند که او برای اولین بار در تصاویری از جشن تولد ۲۳ نوامبر خود، با این حلقه چشم‌نواز دیده می‌شود.

«۳۳ سالگی‌ام از گرمای تبریک‌های شیرین شما تابان است»، او در توضیح پست اینستاگرام ماه گذشته نوشت. «تمام آرزویم در این سال، خنده‌های بیشتر با افرادی است که خطوط لبخند کوچکی به من می‌بخشند و تازه ظاهر شده‌اند. همه‌تان را دوست دارم.»

سیرس پیش‌تر با لِیام هِمسورث، پس از تقریباً یک دههٔ رابطهٔ متناوب، ازدواج کرده بود. این زوج در دسامبر ۲۰۱۸ عقد کردند و هشت ماه پس از آن، هِمسورث درخواست طلاق داد.

میلی سیرس درباره این‌که آیا «Flowers» به لِیام هِمسورث سابق اشاره دارد

میلی سیرس و مکس موراندو — خواننده‑سراینده‌ای که به‌عنوان درامر گروه Liily شناخته می‌شود — برای نخستین بار در اواخر سال ۲۰۲۱ به‌صورت رمانتیک در ارتباط بودند. دو سال پس از آن، سیرس به مجلهٔ British Vogue گفت که این دو پس از یک قرار معارفه‌ای (blind date) با یکدیگر آشنا شدند.

«خب، این قرار برای من ناشناس بود، اما برای او نه»، به این رسانه گفت. «فکر می‌کردم بدترین اتفاقی که ممکن است رخ دهد، این است که من از اینجا بروم.»

این زوج رابطه خود را عمدتاً کم‌رنگ نگه داشته‌اند، اما در قدم‌زدن روی فرش‌های قرمز و بیرون رفتن برای قرارهای عاشقانه در لس‌آنجلس خجالتی نبوده‌اند. این دو همچنین با هم همکاری داشته‌اند: موراندو به‌عنوان هم‌نویس و تهیه‌کننده‌ی آهنگ «Handstand» از آلبوم ۲۰۲۳ سیرس، Endless Summer Vacation مشارکت داشته و همچنین در چندین آهنگ از آلبوم ۲۰۲۵ Something Beautiful، از جمله ترک عناوین، نقش داشته است.

«من برای مدت طولانی با پدرم کار کرده‌ام. این‌گونه بود که من و شوهر پیشینم یکدیگر را ملاقات کردیم. من همیشه با افرادی که دوستشان دارم کار کرده‌ام»، سیرس به Harper’s Bazaar یک سال پس از انتشار آلبوم گفت. «و مکس به‌طور شگفت‌انگیزی الهام‌بخش من است.»

به‌تازگی، این خواننده به مجله The Cut گفت که نسبت به دینامیک رابطه‌ای که او و موراندو شکل داده‌اند، اطمینان کامل دارد.

«در نهایت من با شخصی که برایم ارزشمند است، با رفتار بسیار خوب و احترامی که برایم قائل است، همراه شدم»، سیرس گفت. «باید این‌را به‌صورت سخت یاد می‌گرفتم، چون مادرم راه اشتباه را به من آموخت و سپس باید خودم راه درست را فرا می‌گرفتم.»

این اولین نگاه شما به مادر مری، آخرین فیلم دیوید لاوری است. 

آنه هاثاوی در این فیلم نقش‌آفرینی می‌کند، به همراه میکائلا کول، هانتر شافر، آتینا فریزِل، کایا گربر، جسیکا براون فینلی، ایسورا بارب‑براون، آلبا باپتیستا، سیان کلیفورد، و FKA Twigs نیز در بازی حضور دارند. 

خلاصهٔ فیلم می‌گوید: زخم‌های دفن‌نشده سال‌ها پس از زمین، هنگامی که ستارهٔ پاپ نمادین مادر مری (آنه هاثاوی) در آستانهٔ اجرای بازگشت خود، با دوست صمیمی و طراح پیشین لباسش سام آنسلم (میکائلا کول) که از او دور شده بود، دوباره دیدار می‌کند.

مادر مری در آلمان فیلمبرداری شد، با تامین مالی از Film- und Medienstiftung NRW و DFFF. لاوری، توبی هالبروکس و جیمز ام. جانستون به‌همراه جینی ایگو از Homebird Productions و یوناس کاتزنشتاین، ماکسیمیلیان لئو و جوناتان سوباخ از Augenschein Filmproduktion مستقر در کلن تولید کردند.

در Deadline مشاهده کنید

دانیل هارت موسیقی‌ساز فیلم بود، در حالی که جک آنتوناف و چارلی XCX آهنگ‌های اصلی را تولید کردند.

تریلر بالا را ببینید.