دسته: فیلم

هر کسی می‌تواند به شما بگوید که این دوران برای صنعت سینما، دوران پرتلاطم و تقریباً آخرالزمانی است. فروش بلیت‌ها کاهش یافته است. تهدید هوش مصنوعی در افق ظاهر می‌شود. میلیارسان و غول‌های فناوری، آنچه که از استودیوهای بزرگ هالیوودی باقی مانده است را به هدر می‌برند. من کاملاً مطمئن نیستم چگونه این خبرهای بد را با خبر خوش خود که این است: در سال جاری فیلم‌های جدید فوق‌العاده‌ای را تماشا کردم که از زمان پیش از همه‌گیری کمتر این‌چنین تجربه نکرده بودم، هماهنگ کنم. درست است که بیشتر این فیلم‌ها از این کشور نبوده‌اند، اما همه آن‌ها در سال ۲۰۲۵ در سالن‌های سینمای ایالات متحده به نمایش درآمدند و هر کدام شایستگی این است که در هفته‌ها و ماه‌های آینده به‌دنبال آن‌ها بگردید.

1. Sirāt

بهترین فیلم جدیدی که امسال دیدم، اثری پیشگامانه از فیلمساز اسپانیایی بااستعدادی به نام اولیور لاکس است. این یک تریلر بقا پرهیجان است که در صحرای جنوب مراکش، در دوره‌ای که شبیه به پایان عالم به‌نظر می‌رسد، می‌گذرد. ترکیبی از مَد مکس و دستمزد ترس است و به‌طور کلی دو ساعت پرتحرک و دلخراش‌ترین تجربه‌ای است که در سالن سینما این سال داشتم. Sirāt همچنین بهترین موسیقی متن اصلی سال را دارا است که توسط موسیقیدان الکترونیکی کانگدینگ رِی ساخته شده.

2. یک نبرد پس از دیگری

بازآفرینی پرطرفدار و پر بحث پاول توماس اندرسون از رمان توماس پینچن به نام «وین‌لند» ترکیبی پویا از اکشن‑تریلر و هجو سیاسی است. یک نبرد پس از دیگری لئوناردو دی‌کاپریو را در یکی از بهترین و خنده‌دارترین اجراهای خود به عنوان یک انقلابی پیری که دوباره به میدان می‌کشد، به نمایش می‌گذارد. او رهبری یک گروه بازیگر شامل تیهانا تیلور، بینیسیو دل‌تورو، شون پن، ریجینا هال و کشف شگفت‌انگیز، چیس اینفینیتی، بر عهده دارد.

3. گرفتار جزر و مد

گرفتار جزر و مد ترکیبی طبقه‌بندی‌ناپذیر از داستانی و مستند از کارگردان چینی جیا ژانگکه است. این اثر از ترکیبی از فیلم‌نگاری‌های بایگانی و مواد تازه‌ضبط‌شده شکل می‌گیرد و پرتره‌ای منحصر به فرد از تحولات فراوانی که چین در دو دههٔ اخیر تجربه کرده است، ارائه می‌دهد.

4. رستاخیز

رستاخیز، یک اثر دیگر چینی با ساختاری جسورانه، شبیه به یک فیلم «آواتار» برای علاقه‌مندان به سینما است. با قرار دادن ما در ذهن شخصیت اصلی متغیر شکل، کارگردان بی‌گان، ما را به سفری زیبا و رویایی در میان ژانرهای مختلف سینمایی می‌برد؛ از درام جاسوسی تاریخی تا تریلر خون‌آشامی.

5. دوستان نامطلوب من: بخش اول — هوای آخر در مسکو

فیلم شماره ۵ من بهترین مستند سال است: دوستان نامطلوب من: بخش اول — هوای آخر در مسکو به کارگردانی جولیا لوکتِو. این فیلم تصویری گسترده اما صمیمانه از چندین روزنامه‌نگار مستقل روسی در ماه‌های دشوار پیش از تجاوز ولادیمیر پوتین به اوکراین در سال ۲۰۲۲ ارائه می‌دهد. به‌عنوان نمایشی از مقاومت ضد اقتدار، این مستند به‌خوبی با فیلم ششم من ترکیب می‌شود.

6. عامل مخفی

عامل مخفی درام غنی از احساس، به‌طرز زیرکانه طنزآمیز و همچنان شگفت‌انگیزی است که از کارگردان کلبِر مندونسا فیلیو می‌آید. این فیلم که در سال ۱۹۷۷ اتفاق می‌افتد، هزینهٔ شخصی معترضان در دورهٔ دیکتاتوری نظامی برزیل را به‌صراحت نشان می‌دهد.

7. صدای سقوط

اگرچه دقیقاً یک فیلم ترسناک نیست، این درام آلمانی به‌عنوان بهترین و ترسناک‌ترین فیلم «خانه‌ملعون» سال که در این سال دیده‌ام، محسوب می‌شود. کارگردان ماسچا شیلینسکی، صدای سقوط ارتباطات میان چهار نسل از دختران و زنان جوان که از همان خانه‌دارِ دورافتاده عبور کرده‌اند را به‌دقت نشان می‌دهد.

8. آوریل

آوریل به کارگردانی دیا کولومبگاشویلی، تصویری سخت، تاریک، اما کاملاً مسحورکننده از یک متخصص زنان و زایمان ماهر است که سعی دارد خدمات بهداشتی به زنان در یک روستای محافظه‌کار در شرق گرجستان ارائه کند. اگرچه این فیلم در مکانی دور از ایالات متحده اتفاق می‌افتد، اما مشکلاتی که این زنان با آن مواجه‌اند، در هر بستر دیگری هم‌صدا می‌شود.

9. دربارهٔ تبدیل به قنفس

کارگردان رونگنو نیونی، این فیلم زامبیایی یک درام ظریف و مسحورکننده درباره مرگی است که در یک خانه طبقه متوسط رخ می‌دهد و زنجیره‌ای از افشاگری‌های تاریک ایجاد می‌کند که تهدید می‌کند یک خانواده را از هم بپاشد.

10. فقط یک تصادف بود

فقط یک تصادف بود که جایزهٔ «پالم‌دور» را در جشنواره فیلم کن امسال به‌دست آورد، یک تریلر اخلاقی شکسته‌کننده از کارگردان ایرانی جعفر پناهی است. این فیلم درباره گروهی از زندانیان سیاسی پیشین است که فرصت نادری برای انتقام می‌یابند. پیشتر پناهی خود در ایران به‌عنوان زندانی شناخته شد و اوایل این ماه دولت او را به‌صورت غیربحانه به یک سال حبس محکوم کرد. امیدوارم پناهی هرگز دوباره سلول زندان را نبینند و فیلم او به‌صورت گسترده در سراسر جهان دیده شود.

محققان گفتند دوربین امنیتی سارقین را هنگام آماده‌سازی برای سرقت موزه لوور ضبط کرد. پیش‌تر مدیر موزه اعلام کرده بود که دوربین به سمت اشتباه تنظیم شده بود.

نوشته سِگولن له استرادیک

گزارش از پاریس

پس از آنکه سارقین در اکتبر به موزه لوور نفوذ کردند و جواهرات تاج به ارزش حدود ۱۰۰ میلیون دلار را به‌دست آوردند، مدیر موزه گفت که آن‌ها بدون شناسایی وارد شدند زیرا دوربین امنیتی کلیدی به سمت اشتباه تنظیم شده بود.

اکنون، محققان وزارت فرهنگ فرانسه دریافتند که ورود سارقین فیلم‌برداری شده است. به گفته محققان در روز چهارشنبه در یک جلسه از مجلس سن‌ت فرانسه، مشکل اصلی این بود که زمان زیادی – حداکثر هشت دقیقه – برای نگهبانان امنیتی در اتاق کنترل موزه طول کشید تا به پخش زنده سوئیچ کنند.

در آن زمان، سارقین در حال فرار بودند، محققان گفتند.

این نتیجه‌گیری نظارت بر ضعف‌های امنیتی که به سرقت منجر شد، را تشدید کرد؛ سرقتی که به عنوان یک رسوایی ملی در فرانسه شناخته می‌شود. این موضوع میان چندین افشای جدید در جلسه استماع بود که فراخوان‌های برای استعفای لورنس دو کار، مدیر درگیر موزه، را دوباره زنده کرد. خانم دو کار در همان کمیته سن‌ت در اکتبر اعلام کرد که ورود به موزه توسط دوربین ضبط نشده است و این توضیح را در مصاحبه‌ای ماه گذشته با نیویورک‌تایمز تکرار کرد.

لوور از اظهار نظر خودداری کرد.

محققان همچنین نتیجه گرفتند که:

• افسران پلیس و نگهبانان امنیتی ۳۰ ثانیه پس از فرار سارقین به محل نفوذ رسیدند. چندین خطا مانع شد که آن‌ها چند دقیقه زودتر حضور می‌یافتند.
• کارکنان موزه نام اتاق طولانی و باریک که جواهرات در آن نگهداری می‌شد را به افسران گفتند، اما مشخص نکردند باید به کدام انتهای گالری بروند.
• در نتیجهٔ اشتباه کارکنان، افسران پلیس به سمت نادرست ساختمان رفته و وقتی خطا را متوجه شدند مجبور به بازگشت شدند.
• دو ممیزی پیشین در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ مشکلات امنیتی موزه را شناسایی کردند، اما نتایج این ممیزی‌ها هنگام انتصاب لورنس دو کار به عنوان مدیر در سال ۲۰۲۱ به او و تیمش منتقل نشد.

این نتایج حس بحران را در موزه تشدید کرد؛ جایی که اعضای کارکنان از سه اتحادیه کارگری قصد دارند از شب یکشنبه یک اعتصاب چندروزه را آغاز کنند تا در برابر آنچه که رهبران اتحادیه «بار کاری روزافزون» می‌نامند، اعتراض کنند، همچنین به‌دلیل دستورالعمل‌های مبهم رهبری موزه و سبک مدیریتی غیر همدلانه. تهدیدهای اعتصاب روزهایی پس از این بود که موزه تأیید کرد حداکثر ۴۰۰ سند در کتابخانه آثار باستانی مصر خود به‌دلیل نشت لوله آب آسیب دیده‌اند.

سرقت لوور در ساعت ۹:۳۰ صبح روز ۱۹ اکتبر آغاز شد؛ وقتی سارقان با یک کامیون به‌محل رسیدند، به‌سرعت از یک نردبان برای دست‌یابی به بالکن طبقه دوم استفاده کردند و با استفاده از دستگاه‌های سنگ‌فرکن، پنجره‌ای را برای ورود به داخل شکافتند.

فیلم Dhurandhar به بازی رن‌ویر سینگ، عملکرد چشمگیری در گیشه فروش دارد؛ نه تنها در هند بلکه در خارج نیز. در چهار روز این فیلم توانست 44.08 کرور روپیه درآمد خارجی به‌دست آورد. این رقم می‌توانست بیشتر باشد، اگر این فیلم اکشن در کشورهای خلیج یا امارات/منطقهٔ GCC توزیع می‌شد.

یک منبع به Bollywood Hungama گفت: «بحرین، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات متحده عربی film Dhurandhar را منتشر نکرده‌اند. نگرانی‌هایی وجود داشت که این اتفاق بیفتد، زیرا این فیلم به‌عنوان یک ‘فیلم ضد پاکستان’ شناخته می‌شود. همچنین در گذشته، چنین فیلم‌هایی نتوانستند در این منطقه توزیع شوند. تیم Dhurandhar نیز سعی کرد، اما متأسفانه تمام این کشورها مضمون فیلم را تأیید نکردند. به همین دلیل Dhurandhar هنوز در هیچ‌یک از کشورهای خلیج منتشر نشده است.»

علاوه بر رن‌ویر سینگ، فیلم Dhurandhar همچنین با حضور Akshaye Khanna، Sanjay Dutt، R Madhavan، Arjun Rampal، Sara Arjun و Rakesh Bedi ساخته شده است. به کارگردانی Aditya Datt، داستان یک افسر هندی را روایت می‌کند که به پاکستان نفوذ می‌کند و در دنیای زیرزمینی و ساختار سیاسی کشور هرج‌ومرج می‌سازد.

نمونه‌های گذشته

فیلم Fighter به بازی Hrithik Roshan و Deepika Padukone در سال 2024 ابتدا در تمام کشورهای خلیج، به‌جز امارات (امارات متحده عربی)، ممنوع شد. به تصویر کشیدن این فیلم از حملهٔ پولواما باعث انتقادات برخی اقشار در پاکستان شد و ادعاهایی مطرح شد مبنی بر اینکه این فیلم یک «فیلم ضد پاکستان» را ترویج می‌کند و «یک مسألهٔ حساس را بهره‌برداری می‌کند».

به‌طور شگفت‌انگیزی، تنها یک روز پس از آن، حتی امارات نیز انتشار فیلم را در قلمرو خود متوقف کرد. پس از این، سازندگان Fighter نسخه بازبینی‌شده‌ای از فیلم را پس از حذف برخی صحنه‌ها و دیالوگ‌های «مشکل‌ساز» به وزارت امارات ارائه دادند؛ اما وزارت امارات نیز این نسخه بازبینی‌شده را رد کرد.

در اوایل امسال، فیلم Sky Force به بازی Akshay Kumar و فیلم The Diplomat به بازی John Abraham در چندین کشور خاورمیانه به‌دلیل نگرانی‌های مربوط به محتوا ممنوع شدند. هر دو این فیلم‌ها نیز به پاکستان می‌پردازند. 

Article 370 (2024) که بر پایهٔ لغو یک مادهٔ بحث‌برانگیز در کشمیر است، همچنین در GCC گواهی انتشار را دریافت نکرد. فیلم Tiger 3 (2023) به بازی Salman Khan در عمان، کویت و قطر ممنوع شد. 

The Kashmir Files (2022) در چندین ایالت خلیج ممنوع شد. امارات ابتدا آن را ممنوع کرد اما پس از آن با صدور گواهی فقط برای بزرگسالان، انتشار آن را مجاز اعلام کرد.

همچنین بخوانید: «من شگفت‌زده شدم»: آکشای کومار دربارهٔ Dhurandhar نقد می‌کند و آن را «داستان مهیج» می‌نامد

صفحات بیشتر: جمع‌آوری فروش گیشه Dhurandhar، نقد فیلم Dhurandhar

برچسب‌ها : Akshaye Khanna, Arjun Rampal, B62 Studios, Bahrain, Banned, Dhurandhar, Gulf, Jio Studios, Jyoti Deshpande, Kuwait, News, Oman, Qatar, R Madhavan, Ranveer Singh, Sanjay Dutt, Sara Arjun, Saudi Arabia

اخبار بالیوود – به‌روز‌رسانی‌های زنده

برای دریافت تازه‌ترین اخبار بالیوود، به‌روزرسانی‌های جدید فیلم‌های بالیوود، آمار فروش گیشه، انتشار فیلم‌های جدید، اخبار بالیوود به زبان هندی، اخبار سرگرمی، اخبار زنده بالیوود امروز و فیلم‌های آیندهٔ 2025، ما را دنبال کنید و تنها در Bollywood Hungama با جدیدترین فیلم‌های هندی به‌روز بمانید.

کراو برای ادامه‌فیلم ریلی اسکات که سال گذشته به‌نمایش رسید و شامل بازی پال مسکل و دِنسِل واشنگتن بود، هیچ صحنهٔ جدیدی فیلم‌برداری نکرد.

راسل کراو به وضوح از Gladiator II سال گذشته خوشنود نبود.

بازیگری که به‌دلیل نقش مکسیموس در حماسهٔ ۲۰۰۰ میلادی Gladiator ساختهٔ ریلی اسکات، جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد، در گفتگویی با ایستگاه رادیویی استرالیایی Triple J شرکت کرد. همان‌طور که در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته شد، کراو توضیح داد که با دنبالهٔ ۲۰۲۴ ریلی اسکات، که نشان می‌دهد شخصیت مرحومش فرزند نامشروعی با لوسیلا (کونی نیلسن) دارد، مشکل دارد، در حالی که مکسیموس در فیلم اول به‌عنوان کسی که به انتقام مرگ همسرش که توسط گیانی‌نا فاسیو بازی می‌شد، می‌پرداخت. کراو برای ادامهٔ پارامونت که بر پسر مکسیموس (نقش‌پرداخته توسط پال مسکل) تمرکز دارد، هیچ صحنه‌ای فیلم‌برداری نکرد.

«سکانس جدیدی که مجبور نیستیم با صدای بلند نام‌اش را بگوییم، مثال خوبی از این است که حتی افراد در بخش فنی، واقعاً درک نمی‌کنند چه چیزی اولین فیلم را خاص کرده بود»، کراو گفت. «این نه پرشکوهی بود. نه شرایط خاص. نه اکشن. بلکه هستهٔ اخلاقی بود.»

او دربارهٔ فیلم اولیه اضافه کرد: «موضوع این بود که هر روز در آن صحنه یک نبرد داشتند. این نبرد روزانه برای حفظ هستهٔ اخلاقی شخصیت بود. تعداد دفعاتی که برای مکسیموس صحنه‌های جنسی و موارد مشابه پیشنهاد می‌شد — این‌گونه می‌گویند که قدرت او را می‌زدایید.»

کراو ادامه داد که نمی‌تواند درک کند چگونه فیلم اول می‌تواند منطقی باشد اگر مکسیموس هم‌زمان رابطه‌ای با لوسیلا داشته باشد: «پس می‌گویید که در همان‌زمانی که او با همسرش رابطه دارد، با این دختر دیگر رابطه‌ جنسی دارد؟! چه حرفی می‌زنید؟ این دیوانه‌کننده است.»

این پست را در اینستاگرام ببینید

بازیگر همچنین ذکر کرد که پس از اکران دنباله در نوامبر گذشته، از طرف هواداران ناخوشایند Gladiator شنویده بود. «زنان در اروپا، هنگامی که این فیلم شروع به پخش شد، من در رستورانی بودم و آن‌ها به من می‌آمدند و شکایت می‌کردند»، کراو با خنده‌ای یادآوری کرد. «مثل این است که می‌گویند، ‘هی، این من نبودم! من این کار را نکردم.’»

Gladiator II همچنین با حضور دِنسِل واشنگتن، جوزف کوین و پدرو پاسکال به اکران رسید و بیش از ۴۶۲ میلیون دلار در گیشهٔ جهانی به دست آورد. برخلاف موفقیت جایزه‌های فیلم اول — که ۱۲ نامزدی اسکار و پنج جایزه از جمله بهترین فیلم را به دست آورد — دنباله تنها یک نامزدی برای طراحی لباس دریافت کرد.

در مصاحبه‌ای که در سال گذشته با The Hollywood Reporter انجام شد، نویسندهٔ فیلمنامهٔ Gladiator II، دیوید اسکارپا، دربارهٔ چالش‌های خلق داستانی که همچنان سعی دارد به اصل احترام بگذارد، صحبت کرد.

«شما باید با رابطهٔ احساسی مردم نسبت به فیلم اصلی و احساسات مالکیتی که نسبت به آن دارند، کنار بیایید»، اسکارپا در آن زمان گفت. «به اندازه‌ای که ریلی می‌خواست پیوستگی دنیای فیلم حفظ شود، او قصد نداشت فقط یک آلبوم برترین‌های فیلم اول بسازد.»

آندرس ویِل دربارهٔ فیلم خود در گفتگویی با The Hollywood Reporter در جشنوارهٔ فیلم SCAD Savannah اخیر صحبت کرد.

ممکن است برای برخی سؤال پیش آید که چرا در سال 2025، هنوز یک مستند دیگر دربارهٔ لنی ریفنشتال، تبلیغ‌کنندهٔ محبوب هیتلر، لازم است. پاسخ که توسط ریفنشتال فیلمساز آندرس ویِل در جلسهٔ پرسش و پاسخ (که می‌توانید در زیر مشاهده کنید) در جشنوارهٔ فیلم SCAD Savannah (جایی که فیلم او در پنل مستندهای پیشنهادی سالانهٔ جشنواره نمایش داده شد) ساده است: هیچ‌یک از دیگران دسترسی به آرشیو شخصی ریفنشتال نداشتند.

ریفنشتال در سال 2003 در سن 101 سالگی درگذشت، اما تا زمانی که هورست کتنر، شریک طولانی‌مدت و بسیار جوان‌تر او، در سال 2016 درگذشت، چنین فیلمی ممکن نشد. در آن زمان، آرشیو ریفنشتال — حدود 700 جعبه متن، صدا و ویدیو — به دست بنیاد میراث فرهنگی پروسی رسید، که با آن تهیه‌کننده ساندرا مایش‌برگر قراردادی امضا کرد: در عوض دریافت حق دسترسی اولیه، او و تیمی از فیلم‌سازان تمام این مواد را بررسی کرده و آن‌ها را موضوع یک فیلم می‌ساختند.

پس از آن، ویِل، کارگردان باتجربهٔ مستندهای بسیار بلندپرواز، متقاعد شد تا به‌عنوان کارگردان امضا کند و با یک تلاش چندساله، نه تنها به فهرست‌برداری از مدارک ریفنشتال پرداخت، بلکه سعی کرد میزان بازتاب واقعیت در آن‌ها را نیز کشف کند. همان‌طوری که او در این پرسش و پاسخ بیان می‌کند، فیلمساز زن پیشگام و درخشان ولی فریبکار، واقعا این موارد را برای تقویت میراث خود تنظیم کرده بود — اما نتوانست حقیقت پایه‌ای را از او و همکارانش پنهان نگه دارد.

نامزدهای انجمن تهیه‌کنندگان آمریکا (PGA) برای جایزهٔ «بهترین تهیه‌کنندهٔ فیلم مستند» در سال ۲۰۲۵ شامل «راه‌حل آلاباما»، «پنهان‌کاری»، «آقای هیچ‌کس مقابل پوتین»، «مامان من جین: فیلمی توسط ماریسکا هارگیتای»، «اُشن با دیوید اتنبرگ»، «همسایهٔ کامل» و «داستان سیلیان» هستند.

برندگان در مراسم جوایز PGA در تاریخ ۲۸ فوریه در Fairmont Century Plaza در لس‌آنجلس اعلام می‌شوند.

جوایز انجمن تهیه‌کنندگان برتری در تولید فیلم‌های سینمایی، تلویزیونی و رسانه‌های نوظهور را می‌شناسند و به افراد پیشرویی که دستاوردهایشان همچنان تعریف شغل تهیه‌کننده را شکل می‌دهد، ارج می‌نهند.

تهیه‌کنندگان مورد تجلیل در مراسم امسال شامل ایمی پاسکل (جایزهٔ دستاورد دیوید او. سلزنیک)، مارا بروک آکیل (جایزهٔ دستاورد نورمن لیر) و جیسون بلم (جایزهٔ نقطه عطف) هستند.

سال گذشته، تهیه‌کنندگان لیزی گیلت، رابرت فورد و ایان بونهوته جایزهٔ «بهترین تهیه‌کنندهٔ فیلم مستند» را برای «سوپر/من: داستان کریستوفر ریوی» دریافت کردند؛ این مستند مسیر صعود این ستارهٔ سینما به شهرت و فعالیت او برای درمان‌های آسیب نخاعی و حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت پس از تصادف سوارکاری تقریباً کشنده‌ای که او را از گردن به پایین فلج کرد، روایت می‌کند.

نامزدهای نهایی برای جایزهٔ نوآوری PGA شامل «آستِروئید»، «موج بزرگ: جایی برای خطا نیست»، «دی‌دی: سرباز دوربین»، «سرزمین» و «جادوگر اوز در اسفیر» هستند.

جایزهٔ نوآوری به تمایز بی‌نظیر، خلاقیت و تأثیر در گسترش قواعد فرمت برنامه، محتوا، تعامل با مخاطب، تکنیک تولید و نحوهٔ ارائه اختصاص دارد. برندهٔ امسال فیلم انیمیشن تعاملی «اوربیتال» بود.

برندگان جایزهٔ نوآوری PGA در مراسم پیش‌جوایز در لس‌آنجلس در تاریخ ۲۶ فوریه اعلام می‌شوند.

نامزدهای بخش‌های ورزشی، کودکان و فیلم‌های کوتاه در روز جمعه اعلام می‌شوند، در حالی که نامزدهای بخش‌های فیلم‌های سینمایی، فیلم‌های انیمیشن سینمایی، سریال‌ها/برنامه‌های ویژه تلویزیونی و فیلم‌های تلویزیونی یا پخش‌جریانی در تاریخ ۹ ژانویه اعلام خواهند شد.

رئیس‌های مراسم جوایز انجمن تهیه‌کنندگان ۲۰۲۶، مایک فراه و جو فارل هستند. جوایز انجمن تهیه‌کنندگان ۲۰۲۶ توسط Anchor Street Collective تولید می‌شود. براندن چاپمن به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ اجرایی و کارلین کاپلتی به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ مشترک اجرایی در این پروژه حضور دارند. Sunshine Sachs Morgan & Lylis آژانس روابط عمومی رسمی است و دایان سالرنو مدیریت حمایت‌های مالی را بر عهده دارد.

معمولاً نقص‌ها هستند که فیلم‌های کارگردان «Terms of Endearment» را به‌گونه‌ای قابل‌ارتباط می‌سازند، اما در این پرترهٔ ناهنجار از یک سیاست‌مدار پرکمال، شخصیت‌ها تا حدی ساختگی‌اند که به‌ظاهر هیچ‌گونه عیبی ندارند.

بیل کلینتون در سن ۳۱ سالگی، که به‌طوردی شگفت‌انگیز جوان بود، به‌عنوان فرماندار انتخاب شد. سارا هاکابی ساندرز نیز این دستاورد را در سن ۴۰ سالگی به‌دست آورد. در «الا مک‌کی»، شخصیت اصلی در سن نسبتاً جوان ۳۴ سالگی به بالاترین مقام ایالت خود صعود می‌کند. واژهٔ «نسبتاً جوان» کلیدواژهٔ اصلی است؛ زیرا نویسنده‑کارگردان جیمز ال. بروکس آن‌قدر دل‌سوز است که به الا (مک‌کی) «دندان‌های تیز» یا «پوست فوق‌العادهٔ ضخیم» که هر کس برای بقا در عرصه سیاست نیاز دارد، نمی‌بخشد.

در حالی‌که به‌نظر می‌رسد این اثر تلاشی محاسبه‌شده برای ساخت فیلمی شبیه آثار فرانک کاپرا باشد — بیشتر شبیه «آقای دیِدس به شهر می‌رود» تا «آقای اسمیت به واشنگتن می‌رود» و با جدایی شگفت‌انگیز از واقعیت — یک سیاست‌مدار نوپای باهوش توسط خانوادهٔ ناپایدار خود حواس‌پرت می‌شود و در نهایت به‌دست آن‌ها رها می‌گردد. الا به‌عنوان معاون فرماندار یک ایالت نامشخص خدمت می‌کند؛ دو سیاست مهم او شامل انحلال بانک تلفنی (جایی که سیاست‌مداران ساعت‌های بی‌شماری را صرف جمع‌آوری پول می‌کنند، به‌جای گوش دادن به نگرانی‌های رای‌دهماران) و اجرای طرح دندانی احمقانه ولی جذاب به نام «معلم‌های دندان» است که هدف آن ایجاد لبخندهای پر‌افتخار بر روی چهرهٔ همه است.

بروکس، ای روح نیکو او، به‌راستی باور دارد که لبخند دنیا را به‌جای بهتری تبدیل می‌کند.

در طول کاری که شامل سریال‌های تلویزیونی برجسته‌ای مانند «نمایش مری تایلور مور»، «تاکسی» و «سیمپسون‌ها»، فیلم‌های برنده جایزه اسکار (از «Terms of Endearment» تا «As Good as It Gets») و چندین فاجعه (مانند «من هر کاری می‌کنم»، رمانتیک موزیکالی که به‌خوبی از آهنگ‌هایش خالی شد) می‌شود، معمار این‌چنین شخصیت‌های جذاب و ناقص، تعهدی صادقانه به‌دیدن بهترین‌های مردم نشان داده است. نه «شیطان» در «Broadcast News» یا پدر و شوهر خودخواه الا در این فیلم، بلکه ایدئالیست‌هایی که در جهانی که سعی در فاسد کردنشان دارد، به‌دست دل‌هایشان وفادار می‌مانند.

امروزه به‌نظر می‌رسد این جهان برنده می‌شود، که شاید دلیل این باشد که بروکس داستان «الا مک‌کی» را به سال ۲۰۰۸ برمی‌گرداند — «دوره‌ای بهتر» که «ما هنوز یکدیگر را دوست داشتیم»، بر پایهٔ صدای خشنق جولی کاونر (همان بازیگری که در سیتی‌کم موفق بروکس نقش مارج سیمپسون را ایفا می‌کند و به‌عنوان دستیار شیفتهٔ الا، استل ظاهر می‌شود). استل در ابتدای فیلم اعتراف می‌کند: «من دیوانه‌وار به او علاقه‌مندم»، و واضح است که او تنها نیست؛ بروکس شخصیت‌های زیبای ناقص می‌نویسد، اما داشتن شخصیت نیک‌قلب با استانداردهای غیرقابل‌رسیدنی (و کفش‌های شکسته، همان‌طور که در پوستر فیلم نشان داده شده) برای الا نقصی محسوب نمی‌شود.

همان‌گونه که ملون ادال (Melvin Udall)، نامی که کمتر دل‌پذیر است، جک نیکولسون روزی به‌خوبی گفت: «تو باعث می‌شوی که بخواهم مرد بهتری باشم». در اینجا، شاید زنی بدتر می‌توانست نسبت به دختری که بروکس به‌ما می‌دهد، جذاب‌تر یا قابل‌ارتباط‌تر باشد. او از همان ابتدا به‌سرعت به دوران دبیرستان الا بازمی‌گردد؛ زمانی که الا برگه‌ای با نمره A+ به خانه می‌آورد که معلمش روی آن نوشته: «تو می‌توانی نیرویی برای خیر باشی» — و واضح است که او این پیام را با تمام وجود می‌پذیرد. در همان دوران، خوش‌بینی الا با یک سلسله افت‌وخیزها مواجه می‌شود.

پدر او، ادی (وودی هارلسون)، به‌دلیل تخلفات جنسی در محل کار از کار برکنار می‌شود، و مادرش، کلیر (ربکا هال)، دل‌شکسته و خجالت‌زده می‌میرد — اما پیش از این که بمیرد، الا را به عمه‌اش هلن (جیمی لی کورتیس، که زمان‌بندی طنزی‌اش برای این سرپرست صادقانه بسیار مناسب است) برای سال آخر دبیرستان سپرده می‌کند. بعدها می‌فهمیم که مانع اصلی پیشرفت او یک همکلاسی پرمحبت به نام رایان (جک لاودن) است؛ او «بمبی ساعت‌دار» برای مسیر سیاسی الا است که به‌درستی به هلن می‌گوید: «فکر نمی‌کنم کسی برای او کافی باشد».

تماشا کردن یک فیلم متوسط‌رده از جیمز ال. بروکس مانند این، که هر خط گفتار به‌قدری صیقل داده می‌شود که تقریباً بی‌روح می‌ماند (به‌نفع قابلیت نقل قول)، می‌تواند حس کند که در بخش کارت‌های تبریک فروشگاه داروخانهٔ محلی‌تان مرور می‌کنید. شخصیت‌های بروکس با نکات تلنگری فوق‌العاده بلیغ سخن می‌گویند — مانند باور فرماندار پیشین بیل مور (آلبرت بروکس) که با رفتن به سمت‌کاری، الا را به‌طور پیش‌فرض به سمت این مقام می‌کشاند؛ او می‌گوید: «برای انجام هر کاری، باید آدم‌های احمق داشته باشید تا احساس کمتری از نادانی داشته باشند». برخی از این نکات تو را به خنده یا آهی از تحسین می‌اندازند؛ برخی دیگر باعث ناله می‌شوند. اما هیچ‌یک حتی به‌صورت جزئی شبیه گفتار انسانی نیست.

اگر همه این‌قدر به‌الا دیوانه‌وار عشق می‌ورزند، چرا هر بار که او شروع به حرف زدن می‌کند، گوش مردم مسدود می‌شود؟ شاید فقط هلن، استل و رانندهٔ احمق الا، تروپر ناش (کومایل ننجیانی)، باشند که ایمان بروکس به او را به‌اشتراک می‌گذارند. در مراسم افتتاحیهٔ الا به‌عنوان فرماندار، او سخنرانی طولانی و پرجزئیات دربارهٔ برنامه‌های خود در مقام ارائه می‌دهد. در حالی که جمعیت خسته می‌شود، شکی وجود دارد که الا بتواند یک انتخابات معتبر را بگیرد، و اگرچه مک‌کی (که یک‌بار نقش فیزیک‌دانی به نام باربی در مقابل مارگو راببی ایفا کرده بود) به‌نظر می‌رسد زنی حرفه‌ای، اضطراب‌زا اما توانمند؛ شخصیت او که به‌طرز عجیبی ساده‌دل است می‌تواند شبیه الی وودز، نسخهٔ پرتوان «قانونی بلوند» با موهای قهوه‌ای باشد.

زمانی که الا به‌منصب می‌رسد، باید تصمیم بگیرد که آیا به تقاضای اخاذی یک خبرنگار تسلیم شود یا نه. پدرش پس از اینکه تنها چند دقیقه از صحنه ناپدید شد، برای طلب بخشش دوباره ظاهر می‌شود. و او به‌ظاهر بی‌دلیل نگران برادر کوچکترش، کیسِی (اسپایک فئرن)، که سالانه دو میلیون دلار درآمد دارد و به‌کامپیوترش چسبیده است، نشان می‌دهد. هیچ‌یک از این‌ها به‌خصوص برای نگرانی اصلی بروکس مهم به‌نظر نمی‌رسد؛ هدف او نمایش الا به‌عنوان ماری تایلور مور مدرن است: موفقیتی خودساخته در نظام پدرسالار.

در همین حال، همهٔ جزئیات در «الا مک‌کی» حس کهنه‌گی دارد، از نگاه آن به سیاست — که به‌طور عجیبی با مفهوم کاپراست که می‌گوید گفتن نظرات می‌تواند جهان را تغییر دهد، در تضاد است. بهترین ویژگی بروکس به‌عنوان نویسنده، این است که قلبش را بر آستین می‌گذارد و شخصیت‌هایی می‌نویسد که همین کار را می‌کنند. اما در اینجا ناهماهنگی‌ای به چشم می‌خورد که نشان می‌دهد نمایش‌های آزمایشی یا یادداشت‌های استودیویی باعث حذف بخش‌های کلیدی توضیحی فیلم شده‌اند (مانند دلیل خطر بودن رایان یا توضیح دینامیک ناخوشایند بین الا و راننده‌اش).

این امر عجیبی است وقتی تعداد صحنه‌هایی که «الا مک‌کی» بدون آن‌ها بهتر می‌شد را در نظر می‌گیرید — از جمله رابطهٔ ناآرام بین کیسِی و معشوقهٔ سابقش سوزان (آیوا ادبیری) — که نشان می‌دهد مرد جوان اضطراب‌زده به‌جای داشتن یک دوست‌دختر، به یک پرستار نیاز دارد. یک نکتهٔ قطعی این است که بروکس فکر می‌کند همهٔ این‌ها به‌حد امکان بامزه‌اند؛ این در هر لبخند مصنوعی، هر نگاه خیره‌ساز و هر فریاد ساختگی مشهود است. وقتی آن لحظهٔ تخفیفِ تنش نهایی می‌رسد، بیش از چندین بیننده ممکن است وسوسهٔ پیوستن به او را احساس کنند.