دسته: فیلم

Failed to load content from the source.

نویسندهٔ کتاب‌های It و Annabelle در حال نوشتن فیلمنامه است.

از مدت‌ها پیش می‌دانستیم فیلمی بر پایهٔ Helldivers مدتی است که در دست ساخت وجود دارد، اما اکنون کارگردان و نویسنده‌ای داریم. جاستین لین رهبری فیلم را بر عهده می‌گیرد و گری داوبِرمن فیلمنامه را می‌نویسد، به گزارش گزارشگر هالی‌وود.

جاستین لین گزینه‌ای عالی برای این پروژه است. او کارگردانی بسیاری از فیلم‌های محبوب سری Fast & Furious را بر عهده داشته و فیلم به‌طرز قابل توجهی کم‌ارزیابی‌شده ستارگان: فراتر را به کارگردانی خود در اختیار داشته است. Helldivers ترکیبی از هر دو است. این اثر شامل عناصری از فضا است، اما همچنین اکشن شیک و گاه‌به‌گاه به مرز طعنه‌وار می‌رسد. لین در سال‌های اخیر فیلم‌های زیادی ساخته نیست، اما امضا کرد تا اقتباس کند کتاب کمیک کیانو ریوز به نام BRZRKR برای نت‌فلیکس.

با این حال، او در تمام پرده‌های تلویزیونی ظاهر شده است. لین به یک تهیه‌کنندهٔ پرتلاش در عرصهٔ تلویزیون تبدیل شده و در برنامه‌هایی همچون S.W.A.T.، Scorpion، Magnum P.I. و Warrior مشارکت دارد.

در رابطه با فیلمنامه، داوبِرمن هر دو اثر It و It Chapter Two را نوشته است. او همچنین Annabelle و دنباله‌های آن، همراه با The Nun و یک اقتباس اخیر از Salem's Lot را به نگارش درآورده است. او عمدتاً در ژانر ترس فعالیت دارد، بنابراین باید ببینیم که در اکشن‌های افراطی چه عملکردی دارد.

برای کسانی که با این مجموعه آشنا نیستند، Helldivers یک فرنچایز شوتری چندنفره است که به‌طور قابل توجهی از فیلم Starship Troopers الهام گرفته است. بازی‌ها در یک دیستوبیای فوق‌مملکتی به نام Super Earth برگزار می‌شوند. Helldivers 2 در سال 2024 منتشر شد، اما به‌تازگی برای ایکس‌باکس منتشر شد در اوایل امسال. سونی هنوز تاریخ انتشار نسخهٔ سینمایی را اعلام نکرده است، بنابراین ممکن است تا مدتی طول بکشد.

در کنار این، توسعه‌دهندهٔ Helldivers 2 یعنی Arrowhead Game Studios به‌تازگی به‌روزرسانی جالبی برای نسخهٔ پی‌سی عرضه کرد. این به‌روزرسانی حجم فایل را از 154 گیگابایت به 23 گیگابایت کاهش می‌دهد؛ یعنی کاهش شگفت‌انگیز 131 گیگابایت. ما مطمئن نیستیم چه‌گونه فشرده‌سازی جادویی برای این کار به‌کار رفته است.

یک رپر نوظهور در فلوریدا به مرده کشف شد.

کارلیتو میلفورت جونیور، که با نام هنری POORSTACY شناخته می‌شود، در هتلی در بکا ریتون به مرده کشف شد؛ این گزارش توسط TMZ منتشر شد و بعدها توسط پلیس بکا ریتون تأیید شد.

او ۲۶ ساله بود. دلیل مرگ فاش نشد، اما طرفداران در اینستاگرام رپر را با نظراتی که نشان می‌داد او خودکشی کرده، پر کردند.

او که به ترکیب چندین ژانر شامل هیپ‑هاپ، پانک‌راک و هِوی متال شناخته می‌شود، دو آلبوم استودیویی، دو EP منتشر کرد و در موسیقی متن نامزد جایزه گرمی «Bill & Ted Face the Music» حضور داشت.

صدای منحصربفرد او امکان همکاری با ستارگانی نظیر تراویس بکر و خوانندهٔ اصلی گروه Bring Me the Horizon، اولی سیکس، را فراهم کرد.

آخرین آهنگ او، «Nothing belongs to you»، در ماه ژوئیه منتشر شد.

ما در حال برقراری یک اتصال امن هستیم.

این وب‌سایت از سرویس امنیتی برای محافظت از خود در برابر حملات آنلاین استفاده می‌کند. مرورگر شما در حال بررسی است تا اتصال امنی برقرار شود و امنیت شما حفظ گردد.

…

نقد رمان Some Bright Nowhere: رمان آن پکر دربارهٔ ازدواج و مرگ

زنی که تشخیص بیماری مهلک دریافت کرده است، در رمان جدید آن پکر از همسرش می‌خواهد خانه را ترک کند. Some Bright Nowhere کتابی جذاب دربارهٔ مراقبت‌های پایان‌حیات و آن‌چه‌که زنده‌ها نسبت به مردگان بدهکارند، است.

نقد

نقد کتاب‌ها

مورین کورریگان

FA: نقد کتاب: Some Bright Nowhere، اثر آن پکر

آیا کاری هست که نمی‌کردید برای عزیزتان انجام دهید اگر در آستانه مرگ بود؟ این سؤال مطمئناً تاریک است، اما معضل اصلی رمان Some Bright Nowhere، کتاب جدید آن پکر، خواننده را به‌اندیشیدن دربارهٔ چنین مسائلی وادار می‌کند.

شخصیت‌های اصلی پکر، کلیر و الیوت، زوجی در شصت سالگی‌اند که تقریباً چهار دهه با یکدیگر ازدواج کرده‌اند. در هشت سال گذشته، کلیر با سرطان مبارزه می‌کند و الیوت به‌عنوان مراقب وفادار عمل می‌کند. الیوت می‌گوید مراقبت ترکیبی روزانه‌ای است از «کمک، آرامش، رانندگی، تماس، آشپزی، گوش دادن، رسیدگی، صبر، یادگیری، به‌خاطر سپردن، تصمیم‌گیری، خودداری. خودداری زیاد.»

هنگامی که رمان آغاز می‌شود، کلیر و الیوت تازه از آخرین ملاقاتشان با انکولوژیست کلیر خارج می‌شوند — آخرین ملاقات، چون دیگر کاری باقی نمانده است. دو فرزند بزرگسال این زوج برای دیدار می‌آیند، همان‌طور که دوستان نزدیک دیرین کلیر، میشل و هولی، نیز می‌آیند و با هدایای مراقبت از خود — پیژامه‌های فلیسل، لوسیون‌های لوکس و مانیکور — او را محاصره می‌کنند؛ به‌نقشی که کلیر شوخی می‌کند دربارهٔ «اسپای مرگ» که به‌راحتی در آن استراحت می‌کند.

سپس، یک روز که زوج تنها بودند، کلیر درخواستی از همسرش می‌کند. در ادامه بخشی از آن گفت‌وگوی سرنوشت‌ساز آورده شده است:

“می‌خواهم آن‌ها اینجا باشند” [کلیر می‌گوید].
“آنان؟”
“هولی و میشل. …. منظورم این است که می‌خواهم آن‌ها مراقبت از من کنند.”
“باشه.” [الیوت] مکث کرد. “هر چه بیشتر، بهتر؟”
“الیوت. به‌جای تو.”

بی‌حس و افسرده، الیوت موافقت می‌کند که وسایل را بسته و برود، زیرا همسرش را دوست دارد و به‌نظر می‌رسد عمیق‌ترین آرزوی او این است که او خانه را ترک کند.

نقد کتاب‌ها

«The Children’s Crusade»: حماسه‌ٔ خانوادگی پرپیچ‌وخم برای غوطه‌ور شدن و لذت بردن

در این روزها ادبیات بسیاری دربارهٔ وداع‌های طولانی ناشی از پیری و بیماری مهلک می‌بینیم. به رمان‌های اخیر ریچارد فورد، استوارت او‌نان، الیزابت استروت و اکنون آن پکر فکر می‌کنم. به‌نظر می‌رسد بخشی از دلیل رشد درام‌های پایان‌دور این است که بسیاری از نویسندگان و خوانندگان قدیمی ما به‌همراه هم پیر می‌شوند.

رمان شناخته‌شدهٔ پکر، The Dive from Clausen’s Pier، در سال ۲۰۰۲ منتشر شد؛ داستان زنی جوان را روایت می‌کند که قصد جدایی از نامزدش را داشت، اما پس از فلج شدن او در یک حادثهٔ غواصی، احساس می‌کند باید بماند.

پکر این وضعیت ساختگی را با اصالت احساسی تزئین کرد. او همان ترفند جادویی را در Some Bright Nowhere به کار می‌گیرد: به‌عنوان نویسنده، او عمیقاً به جریان‌های افکار و احساساتی که حتی در گفتگویی کوتاه چند ثانیه‌ای می‌گذرد، توجه می‌کند. این لحظه را در نظر بگیرید، درست پس از این‌که کلیر درخواست عجیب خود را بیان کرد و کمی پیش از این‌که الیوت موافقت کند. کلیر به الیوت می‌گوید:

«می‌توانم از تو یک سؤال بپرسم؟ … چقدر عصبانی هستی؟» الیوت گفت که عصبانی نیست، که حقیقت داشت: او غمگین، سردرگم و کمی خجالتی بود — اما عصبانی نبود. … «باید همین‌حال این سؤال را می‌پرسیدم»، الیوت گفت، «اما آیا می‌توانم برای بازدید بیایم؟» و کلیر به گریه فرو رفت، نتوانست در همان لحظه شکافی را که واضحاً حس می‌کرد به اعتماد به نفس او وارد شده، تحمل کند.

شاید یکی از دلایلی که کلیر می‌خواهد الیوت خانه را ترک کند این باشد که او (همان‌طور که ما همه می‌خواهیم) به حضور دیگران نیاز دارد و در حالی که در حال مرگ است، کلیر نمی‌خواهد از نظر عاطفی از او مراقبت کند. دوستانش همراهی آسان‌تری دارند: آن‌ها پس از مرگ او زنده می‌مانند؛ او تمام جهان آن‌ها نیست.

یک تبیین دیگر برای این خواست عجیب کلیر، یادآوری او از اینکه بخشی از گروهی از زنان بوده که در روزهای آخر یک دوست، مراقبت می‌کردند، است. او به الیوت می‌گوید خانهٔ آن دوست پر از «انرژی زنانه، گفتگو، اشک، خنده» بوده است. وقتی الیوت می‌شنود که کلیر مدل ژنوسنتریک خود را برای «مرگ خوب» توصیف می‌کند، دچار سردرگمی می‌شود. او به خود می‌اندیشد: «گویی کلیر به زبانی بیگانه سخن می‌گوید؛ گویی او زندگی مخفیانه‌ای دارد که من تازه در حال کشف آن هستم؛ مخفی و دلخواه؛ اما نمی‌توانم این را بگویم.»

Some Bright Nowhere دربارهٔ چیزهایی است که نمی‌توانیم بگوییم و دربارهٔ آنچه دربارهٔ یکدیگر نمی‌دانیم، و همچنین دربارهٔ خسارات جانبی که یک بیماری مهلک می‌تواند حتی به قوی‌ترین روابط وارد کند. رمان کوتاهی، عجیبی، زیبا و جذاب است که به یکی از بزرگ‌ترین موضوعات می‌پردازد.

اگر کسی می‌داند چه چیزهایی یک فیلم بزرگ را می‌سازند، احتمالاً همان کنتین تارانتینو است. سه‌تا از آثار افسانه‌ای کارگردان پالپ فیکشن و سگ‌های مخزن در فهرست جدید ما از بهترین فیلم‌های تاریخ جای دارند، و دو فیلم دیگر نیز در فهرست ساخته‌شده در سال ۲۰۲۰ از بهترین فیلم‌های قرن بیست‌ویکم حضور دارند. و حالا، به‌واسطه پادکست برت ایستون الیس، می‌دانیم کدام فیلم‌ها در فهرست شخصی تارانتینو از برترین‌های این قرن جایگاهی یافته‌اند — از جمله داستان اسباب‌بازی ۳، شاون از مردگان و دونکی.

با این شرط که برای هر کارگردان تنها یک فیلم انتخاب کند، تارانتینو فهرست ۲۰ فیلم برتر قرن بیست‌ویکم را در پادکست الیس هفته گذشته آغاز کرد و از فیلم‌هایی همچون مدرسه راک، ردهای شیطان و — با نظریاتی که در شبکه‌های اجتماعی به‌خاطر سپردند — جنگ رویال در میان برگزیده‌های خود نام برد. و با انتشار بخش دوم گفت‌وگوی QT و الیس امروز، فهرست قطعی ۲۰ فیلم برتر این کارگردان بزرگ را می‌دانیم که (به ترتیب معکوس) به شرح زیر است؛

20. وست ساید استوری، کارگردان استیون اسپیلبرگ

19. تب کلبه، کارگردان ایلی روت

18. منیبال، کارگردان بنت میلر

17. چاکلت، کارگردان پراچیا پینکاو

16. ردهای شیطان، کارگردان راب زومبی

15. عذاب مسیح، کارگردان مل گیبسون

14. مدرسه راک، کارگردان ریچارد لینک‌لاتر

13. جک‌اس: فیلم، کارگردان جف ترمین

12. گرگ‌های بد، کارگردانان آهرون کشالس و ناوت پابوشادو

11. جنگ رویال، کارگردان کینجی فوکاساکو

10. نیمه‌شب در پاریس، کارگردان وودی آلن

9. شاون از مردگان، کارگردان ادگار رایت

8. مد مکس: جاده خشم، کارگردان جرج میلر

7. قابل توقف نیست، کارگردان تونی اسکات

6. زودیاک، کارگردان دیوید فینچر

5. خون خواهد ریخت، کارگردان پاول تامس اندرسن

4. دونکی، کارگردان کریستوفر نولان

3. گمشده در ترجمه، کارگردان سوفیا کاپوولا

2. داستان اسباب‌بازی ۳، کارگردان لی آنکریچ

1. بلاک هوک داون، کارگردان ریدلی اسکات

برخی ممکن است بگویند که انتخاب شماره یک او کمی خلاف‌نظر است؛ تارانتینو اشاره کرد که فیلم جنگی ریدلی اسکات با بازی جاش هارتنت به مرور زمان برای او جذاب‌تر شده است. او گفت: «وقتی اولین‌بار آن را دیدم خوشم آمد، اما فکر می‌کنم آن‌قدر شدید بود که برای من کار نمی‌کرد و نتوانستم آن را همان‌گونه که باید نگه داشته‌ام». کارگردان کِل بیل ادامه داد: «از آن زمان، آن را چند بار دیده‌ام، نه تعداد زیادی، اما فکر می‌کنم یک اثر استادانه است و یکی از دلایلی که این فیلم را این‌قدر دوست دارم این است که تنها فیلمی است که به‌طور کامل احساس هدف‌گذاری، جلوهٔ بصری و احساسی «آپوکالیپس ناو» را دنبال می‌کند و به نظرم به آن دست یافته است». پس این‌جا داریم — بلاک هوک داون، فیلم قرن تارانتینو تا به‌حال! چه کسی تصور می‌کرد؟

فقط برای اطلاع شما، ممکن است ما از طریق لینک‌های این وب‌سایت کمیسیون یا سایر پاداش‌ها دریافت کنیم — بخوانید چرا می‌توانید به ما اعتماد کنید

Failed to load content from the source.

اخبار

حدود چهار ساعت پس از بسته شدن درب‌های رأی‌گیری، دایره نقد فیلم نیویورک روز سه‌شنبه جایزه بهترین فیلم را به یک نبرد پس از دیگری، از شرکت وارنر بروس و به کارگردانی پل توماس اندرسون اعطا کرد. این دومین بار است که فیلمی با بازی لئوناردو دی‌کاپریو این جایزه را به دست می‌آورد، پس از موفقیت آن در مراسم گاتام دیروز شب.

در مجموع، وارنر بروس در این سال از NYFCC با چهار جایزه به چشم می‌خورد: دومین جایزه برای یک نبرد پس از دیگری در دسته بهترین نقش کمکی مرد به بنسیو دل‌تورو، جایزه بهترین نقش کمکی زن برای اسلحه‌ها با نقش خاله گلدی ایفا‌شده توسط ایمی مادیگان، و جایزه فیلمبرداری برای گناهکاران به کارگردانی رایان کولگر.

تقابل نادر و جذاب بین دو شکارچی گریزنده به تازگی توسط دوربین مسیر ضبط شد و نگاهی به رفتارهای مرموز این گونهٔ در معرض خطر فراهم می‌کند.

دنیای طبیعی مملو از لحظات شگفت‌انگیز است که بسیاری از آن‌ها تا زمانیکه فناوری مدرن امکان مشاهدهٔ مستقیم آن‌ها را می‌دهد، نادیده می‌مانند. یکی از این لحظات به تازگی به‌خاطر کارهای موزه و مرکز طبیعت چیک‑واک در گراند مارایس، مینه‌سوتا به‌وجود آمد. دوربین مسیر نصب‌شده توسط این مرکز، برخورد نادر و جذابی بین دو سرکوبی کانادا را به تصویر کشید؛ گونه‌ای که تحت قانون حفاظت از گونه‌های در معرض خطر به‌عنوان تهدید شناسایی شده است.

آشکارسازی رفتار نادر حیات وحش: نقش اساسی موزه و مرکز طبیعت چیک‑واک

موزه و مرکز طبیعت چیک‑واک مدت‌هاست که به حفاظت و مطالعهٔ حیات وحش مینه‌سوتا اختصاص دارد. با ابتکارات حفاظتی و به‌کارگیری نوآورانه فناوری، مانند دوربین‌های مسیر، این مرکز بینش‌های ارزشمندی دربارهٔ عادات و رفتارهای گونه‌های بومی ارائه کرده است. در این فیلم تازه، دو سرکوبی کانادا که در یک درگیری نادر به تصویر کشیده شده‌اند، پنجره‌ای منحصربه‌فرد به دنیایشان فراهم می‌کنند. این دوربین‌ها ابزار قدرتمندی برای ردیابی و درک رفتار حیواناتی هستند که به دلیل طبیعت گریزندهٔشان مطالعهٔشان دشوار است.

فیلم دوربین مسیر دو سرکوبی را نشان می‌دهد — موجوداتی که حضورشان در مسیر به‌طور منظم توسط کارمندان چیک‑واک ثبت شده است — که در یک تعامل کوتاه اما پرتنش درگیر هستند. صدای غرغرو سیق‌سیق فضای اطراف را پر کرده و به این مواجهه رازآلودگی می‌بخشد. اگرچه دلیل دقیق این درگیری نامشخص باقی مانده است، واضح است که این سرکوبی‌ها در خطر فوری آسیب‌دیدگی نیستند. رفتار مشاهده‌شده می‌تواند بخشی از ارتباطات قلمرو یا شکل دیگری از تعاملات اجتماعی باشد که هر دو جنبه‌های مهمی از زیست‌شناسی آن‌ها را تشکیل می‌دهند.

راز ارتباطات سرکوبی‌ها: آنچه فیلم نشان می‌دهد دربارهٔ رفتار اجتماعی آن‌ها

یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های فیلم دوربین مسیر، صداهای تولید‌شده توسط دو سرکوبی است. این صداهای وهم‌انگیز — غرغر و سیق‌سیق — بُعدی مرموز به نزاع می‌افزایند. اگرچه ممکن است برای ناظر تهدیدآمیز به نظر برسند، این صداها لزوماً نشانهٔ درگیری فیزیکی نیستند. در واقع، این نوع صداگذاری در رفتار سرکوبی‌ها رایج است و می‌تواند اهداف متعددی داشته باشد؛ از علامت‌گذاری قلمرو گرفته تا ارتباط با سایر سرکوبی‌ها.

سرکوبی کانادا به‌دلیل زندگی تک‌نفسگی‌اش شناخته می‌شود و تمایل شدید به انزوا دارد. اما برخوردهایی نظیر آنچه در دوربین مسیر ثبت شد، نشان می‌دهند که آن‌ها به شیوه‌های غیرقابل مشاهده‌ای ارتباط برقرار می‌نمایند. هرچند برخی ممکن است تبادل صداها را به‌عنوان تعامل خصمانه تفسیر کنند، به همان اندازه ممکن است این سرکوبی‌ها صرفاً «در حال گفت‌وگو» به روش خود باشند. این جنبهٔ ظریف رفتار آن‌ها پیچیدگی دینامیک‌های اجتماعی را برجسته می‌کند و بر ضرورت تحقیق مستمر دربارهٔ نیازهای بوم‌شناختی‌شان تأکید می‌نماید.