دسته: فیلم

اسپاگلبرگ تهیه‌کنندهٔ فیلم جدید شلوئی ژائو است که پاول مسکال و جسی باکلی نقش ویلیام و آگنس شکسپیر را ایفا می‌کنند.

شلوئی ژائو و جسی باکلی اثر برگزیدهٔ فصل جوایز خود، هامنت، را در شب سه‌شنبه به لس‌آنجلس آوردند، به همراه کمی کمک از تهیه‌کننده اسپاگلبرگ.

این فیلم بر پایه رمان ۲۰۲۰ مگی اوفرِل به نام «هامنت» ساخته شده و داستان ویلیام شکسپیر (با بازی پاول مسکال) و همسرش آگنس (باکلی) را روایت می‌کند که پس از مرگ فرزندشان، هامنت، در سنین کودکی، شکسپیر را بر آن می‌دارد تا هملت را بنویسد.

پیش از نمایش افتتاحیه در موزه آکادمی، اسپاگلبرگ به جمع حاضر گفت: «کارگردانان همیشه به دنبال داستانی برای روایت هستند، اما گاهی خود داستان نشان می‌دهد که می‌خواهد به کدام کارگردان تعلق داشته باشد. شلوئی ژائو کارگردانی بود که کتاب مگی اوفرِل، «هامنت»، به آن پیوست و گزینهٔ دیگری در جهان برای این‌گونه روایت وجود نداشت.»

او به پردهٔ سینما اشاره کرد و گفت: «این همان نوعی از پرده‌هاست که ما در برابر جزر و مد می‌جنگیم تا نه تنها بلاک‌باسترهای حماسی و فرار از واقعیت، بلکه پرتره‌های حساس و صمیمی از ازدواج، خانواده و لحظات تحول‌آفرین زندگی که از دل درد و دل‌شکستگی برمی‌آیند، در آن جای گیرند؛ همان‌گونه که فیلمی که در آستانهٔ دیدن آن هستید. باید جایی برای فیلم‌هایی مانند شلوئی در چنین پرده‌هایی وجود داشته باشد.» اسپاگلبرگ افزود: «من بسیار مفتخرم که یکی از تهیه‌کنندگانی هستم که توانست شلوئی این معجزهٔ کوچک را به بار آورد، مشاهده کنم.»

پروژه بسیار دل‌نشان است؛ ژائو گفت که بازیگران و تیم نیز در حین ساخت این احساس را تجربه کردند. او به مجله هالیوود رپوتر گفت: «در حین فیلم‌برداری بسیار عاطفی بودیم. ما همه احساسی قوی داشتیم و خوشحالیم که مخاطبان نیز همان احساسی را که ما داشتیم، تجربه می‌کنند.» سپس افزود: «اگر تنها ما این احساس را داشته باشیم، واقعاً ناراحت‌کننده خواهد بود.»

باکلی افزود که هیچ‌کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند یک فیلم چگونه پذیرفته می‌شود، چون «شما تجربه‌ای از ساختن چیزی دارید و این تجربه از طریق درهای مختلفی می‌گذرد تا به دنیای بیرون برآید، بنابراین هرگز انتظار پاسخ عاطفی را نداشتم؛ امیدوار بودم که مخاطبان همان حسی را که ما هنگام ساخت داشتیم، حس کنند و بتوانیم به جادوی خاصی که مردم را به احساس می‌کشاند، دست یابیم. من بسیار خوشحالم که این‌چنین شد.»

جو آلوین، که در این پروژه نیز به‌ عنوان هم‌بازی حضور دارد، شوخی کرد: «این فیلم دل‌خراست، اما در آن امیدی نیز وجود دارد؛ این اثر ارتقاءدهنده و شفا‌بخش است. بنابراین فکر می‌کنم و امیدوارم که مردم قطعاتی که قابل جمع شدن نیستند را رها نکنند.» برای تیمشان، این قطعات زمانی جمع شد که ژائو «رقص‌های کوتاه» را در انتهای صحنه‌های سنگین اجرا می‌کرد؛ او موسیقی را بلند می‌کرد و همه فقط می‌پریدند، آلوین توضیح داد.

باکلی همچنین اشاره کرد که او و ژائو در طول فیلم‌برداری بسیار نزدیک شدند؛ آنها «به یکدیگر تمام رازهای عمیق و تاریک خود را گفتند، گریه کردند، خندیدند، رقصیدند و با هم به رودخانه‌ها پریدند» همان‌طور که به زندگی شکسپیر غوطه‌ور شدند. او افزود: «این مرد که غول‌جسامی است، توانست پشت پرده نگاهی بیندازد و تصور کند که او به‌ عنوان یک انسان چه بوده و این زن شگفت‌انگیز در کنار او چه بود؛ این تجربه‌ای بود که تنها یک‌بار در طول زندگی رخ می‌دهد.»

هامنت در تاریخ ۲۶ نوامبر در برخی سینماها به نمایش می‌رسد و از ۵ دسامبر به‌ طور گسترده‌تر در دسترس خواهد بود.

سری‌های کسب‌وکار

ویفردو لام، فرزند پدر چینی و مادر افرو‑کابانی، در اروپای اواخر دههٔ ۱۹۳۰ در کنار پابلو پیکاسو دوران جوانی خود را سپری کرد و ترجیح می‌داد به جای بوم روی کاغذ نقاشی کند. امروز، با بازنگری جدید موزهٔ هنر مدرن (MoMA) و نزدیک به بیست اثر که هفتهٔ آینده برای حراجی عرضه می‌شوند، این نقاش دشوار طبقه‌بندی، در حال کسب شناخت جهانی است.

این نمایشگاه به‌صورت زمان‌بندی‌شده و به‌ویژه بیوگرافی‌گونه است؛ به‌جای تمرکز بر جزئیات ترکیب‌های او، به‌عمق به تأثیرات و شرایطی که سبک در حال تحول لام را شکل می‌داد، می‌پردازد. او در سال ۱۹۰۲ در کوبا به دنیا آمد و در اوایل بیست‌سالگی به اسپانیا رفت تا نقاشی بخواند، اما نهایتاً به نیروهای جمهوری‌خواه در مقابل فرانکو پیوست.

ویفردو لام شاهکار La Jungla (جنگل) از زمان به‌دست‌آمدن آن از گالری پیر ماتیس در سال ۱۹۴۵، به‌عنوان قطبی در مجموعه موزهٔ هنر مدرن (MoMA) شناخته می‌شود. این اثر بزرگ بر روی کاغذ، که بر بوم نصب شده است، چهره‌های کشیده‌ای را نشان می‌دهد که در میان ساقه‌های نیش‌کره کارائیبی ترکیب شده‌اند. این نقاشی به‌صورت گهگاهی در لابی موزه به‌مدت دهه‌ها به‌نمایش درآمد، به‌صورت عینی و مجازی از روایت هنر مدرن در گالری‌ها جدا شده بود — تا سال ۱۹۸۸ که منتقد جان یاو، موزه را به‌خاطر ایزولاسیون این اثر به‌گونه‌ای که گویی در کانون جایگاهی نداشت، نقد کرد. نمایشگاه بازنگری جدید موزهٔ هنر مدرن (MoMA) از آثار لام، که تا پایان آوریل به نمایش گذاشته شده است، این پیش‌آمد را به‌خوبی جبران می‌کند.

نامزدهای Game Awards اعلام شدند و شش بازی برای به‌دست‌آمدن به جایزهٔ معتبر «بازی سال» رقابت می‌کنند: Clair Obscur: Expedition 33، Death Stranding 2: On the Beach، Donkey Kong Bananza، Hades 2، Hollow Knight: Silksong و Kingdom Come: Deliverance 2. نامزدهای امسال برای نخستین بار در تاریخ این مراسم، که بیش از یک دهه قدمت دارد، تاریخی می‌سازند؛ چرا که برای اولین بار چندین بازی ایندی برای برنده شدن جایزهٔ اصلی رقابت می‌کنند.

اگرچه این تاریخچه بدون سردرگمی نیست. باید پرسید: آیا Clair Obscur: Expedition 33 واقعاً یک بازی «ایندی» است؟ با ۱۲ نامزدی — که بیشترین در تاریخ این مراسم است — Clair Obscur نه تنها برای «بازی سال» بلکه برای هر دو دستهٔ ایندی، یعنی «بهترین بازی مستقل» و «بازی ایندی تازه‌کار»، و همچنین برای دسته‌های مختلف تخصصی دیگر نیز نامزد شد.

در نگاه نخست، Expedition 33 ظاهر و وقاریش شبیه یک بلوک‌بسار AAA معمولی است تا ایندی‌های کوچکتر مانند Peak یا Megabonk. با تیمی حدود ۳۰ نفر در Sandfall و بودجه‌ای کمتر از آنچه برای یک بازی با این سطح تولید انتظار می‌رود، Clair Obscur بر پایهٔ سیستمی که توسط کارشناسان داده‌های صنعت در اوایل امسال پیشنهاد شده، احتمالاً به‌عنوان یک بازی دستهٔ AA شناخته می‌شود. این برچسب مبهم، جایی میان بازی‌های ایندی تیم‌های کوچک (مانند تیم سه‌نفرهٔ Team Cherry سازندهٔ Silksong) و بلوک‌بسارهای چندمیلیونی که جدول فروش‌ها را تسخیر می‌کنند، مانند Call of Duty، قرار می‌گیرد.

درست است، Sandfall Interactive که سازندهٔ Expedition 33 است، یک استودیوی مستقل است که شاید همین کافی باشد تا اولین اثر برجستهٔ آن را به‌عنوان یک بازی «ایندی» معرفی کند. از سوی دیگر، Sandfall با Kepler Interactive برای انتشار بازی همکاری کرد و به‌واسطهٔ این شراکت توانست بودجه‌ای جمع‌آوری کند تا بازیگران هالیوودی (چارلی کوکس به‌عنوان گاستاو، اندی سرکیس به‌عنوان رنوآ) را به بازی جذب کرده و آن را در نمایشگاه بزرگ یک ناشر مطرح قرار دهد. (به‌نظر نمی‌رسد که Daredevil بتواند در یک ایندی واضح مانند Consume Me حضور پیدا کند.)

می‌توان استدلال کرد که همکاری با ناشر، مخالف مفهوم مستقل بودن است؛ اما در واقع، برای استودیوهای مستقل، همکاری با ناشر برای عرضهٔ بازی‌ها به بازار و تبلیغ پس از انتشار امری رایج است. به‌عنوان مثال، Raw Fury که ناشر Blue Prince است، در این زمینه تخصص دارد. حتی نامزد GOTY سال ۲۰۲۴، Balatro که توسط توسعه‌دهندهٔ تک‌نفرهٔ LocalThunk ساخته شده — یک ایندی بی‌نظیر —، ناشری به‌نام Playstack داشته که بازی‌هایی مانند Mortal Shell و The Case of the Golden Idle را منتشر کرده است.

به‌نوعی، Clair Obscur: Expedition 33 یادآور Baldur’s Gate 3 سال ۲۰۲۳ است. هر دو بازی، روح زمانهٔ صنعت را در سال‌های خود به خوبی به تصویر کشیدند و (به‌طور عادلانه یا نه) به‌عنوان نقطه عطفی برای نشان دادن این‌که بازی‌های AAA می‌توانند چه باشند و استودیوهای مستقل چه می‌توانند انجام دهند، هنگامی که از چنگال شرکت‌های مادر شبیه به انحصار رها می‌شوند، شناخته شدند. (Sandfall توسط پیشین‌های Ubisoft تأسیس شد.)

سایر عناوین در دستهٔ بهترین بازی مستقل (Best Independent Game) در The Game Awards — Absolum، Ball x Pit، Blue Prince، Hades 2، Hollow Knight: Silksong — همه به‌وضوح بازی‌های ایندی هستند. همین‌طور نامزدهای دستهٔ بازی ایندی تازه‌کار که به Blue Prince و Expedition 33 می‌پیوندند: Despelote، Dispatch و Megabonk.

Dispatch، با این حال، در یک منطقهٔ خاکستری مشابه Expedition 33 قرار می‌گیرد. این بازی بدون شک ظاهر، مقیاس و قیمت شبیه یک ایندی دارد؛ اما آیا نسبت به Expedition 33 بیشتر «ایندی» است؟ سبک هنری آن که شبیه کتاب‌های کمیک زنده می‌شود، همان ظاهر زنده‌مانند Unreal Engine 5 که از بازی‌های غیر ایندی انتظار می‌رود، ندارد؛ اما صدابازهای آن شامل استعدادهای هالیوودی (آرون پل، جفری رایت) هستند و Critical Role در تأمین مالی مرحلهٔ نهایی توسعه کمک کرد، علاوه بر این برخی از اعضای این پروژه نقش‌های کلیدی را ایفا کردند. استودیو AdHoc که سازندهٔ Dispatch است، حدود ۳۰ نیروی کار داشت هنگامی که بازی در Game Awards سال گذشته نمایش داده شد؛ یعنی از نظر اندازه با Sandfall مقایسه‌پذیر است. (البته افراد بیشتری نیز در خارج از استودیو در Expedition 33 مشارکت داشتند.)

در مجموع، اضطراب پیرامون این که «ایندی» چیست و چه نیست، به‌زودی از بین نمی‌رود. هنوز در اوایل مسابقات جوایز ۲۰۲۵ هستیم و تعجبی ندارم اگر نهادهای بیشتری Expedition 33 و توسعه‌دهنده Sandfall را به‌عنوان ایندی شناخته کنند، همانند Indie Game Awards. (به‌هر حال، کارگردان Guillaume Broche در گفت‌وگو با Eurogamer در اوایل امسال استودیو را «triple‑I» نامید که… یک نکتهٔ دیگر به این بحث طبقه‌بندی افزود.)

شاید نامزدی‌های Clair Obscur: Expedition 33 در دسته‌های مستقل، اصلاح مسیر توسط هیئت داوران (که Polygon یکی از اعضای مشارکتی آن است) پس از این‌که Baldur’s Gate 3 در ۲۰۲۳ به‌عنوان ایندی شناخته نشد، باشد. یا شاید این تلاش به‌منظور تعریف بازی‌های ایندی به‌عنوان آن‌هایی باشد که توسط تیم‌های مستقل ساخته می‌شوند، صرف‌نظر از بودجه یا مقیاس. یا شاید به این دلیل رخ داده که هنوز بهترین واژگان و برچسب‌های دقیق برای توصیف مقایسه‌ای بازی‌ها در دست نداریم.

در این مقطع، شاید یک بازی ایندی همان‌طور که محتوای بزرگسالان طبقه‌بندی می‌شود: وقتی می‌بینی، می‌دانی که ایندی است.

اگر دنبال چیزی برای پر کردن خلایی به شکل مد مکس در زندگی‌تان هستید، شاید این باشد.

توسط جو آندرتون

پیش از انتشار آن در انتهای این هفته، فیلم سیسو: راه انتقام امتیاز تقریباً کامل در Rotten Tomatoes کسب کرده است. نقادان از اکشن خلاقانه و پرسرعت آن تحسین کرده‌اند و این دنباله را که نسبت به نسخهٔ اصلی بهتر شده‌است، ستایش می‌کنند.

بازیگر فنلاندی جورما توممیلا نقش آتمی کورپی را که در فیلم اول ۲۰۲۲ به نام سیسو ایفا کرده بود، دوباره بر عهده می‌گیرد؛ ضمن حضور استیون لنگ از آواتار و ریچارد بریک از بازی تاج و تخت در جمع بازیگران.

داستان پیگیری می‌کند که کورپی به خانهٔ خانوادهٔ کشته‌شده‌اش باز می‌گردد، آن را جداسازی کرده و داخل کامیون می‌گذارد، به امید رسیدن به مکانی امن که بتواند به عنوان بنای یادبود برایشان بازسازی کند.

ایگور دراگونوف، مردی که خانوادهٔ کورپی را به قتل رسانده بود، از نقشهٔ او آگاه می‌شود و برای تکمیل کار خود راه می‌افتد.

یک تعقیب در سرتاسر کشور آغاز می‌شود، اما آیا کورپی می‌تواند تعقیب‌کننده‌اش را گول بزند و به خانواده‌اش احترام بگذارد؟

فیلم این جمعه در بریتانیا و ایالات متحده اکران می‌شود، اما نقادان پیشاپیش فرصتی برای دیدن آن داشته‌اند و نقدهای خود را منتشر کرده‌اند. از ۲۸ نقد، این فیلم امتیاز بسیار بالای ۹۶٪ مثبت در Rotten Tomatoes دارد.

«بخش عمده‌ای از راه انتقام شبیه یک فیلم ساکن خون‌آلودهٔ شگفت‌انگیز است؛ آتمی تعداد زیادی از سربازان ارتش سرخ را در صحنه‌های اکشن که هم خلاقانه‌اند و هم به‌طرز خنده‌داری هستند، نابود می‌کند،» نوشت مجله اسلانت، در حالی که Bloody Disgusting آن را با فیلم‌های اخیر «مد مکس» مقایسه کرد.

سایت RogerEbert.com فیلم را «نسبتاً خاص» نامید و نوشت: «راه انتقام همه‌چیزهایی را که در سیسو کارآمد بود بازآفرینی می‌کند، اما همان کاری را که یک دنبالهٔ اکشن باید انجام دهد، می‌سازد؛ به‌جای تکرار همان هرج‌ومرج کم‌کنترل، آن را تکمیل می‌کند.»

«پُر خون و به‌طوری باور نکردنی خونی، این فیلم شما را به تکان، تعجب و تشویق برای قهرمان کوچک وادار می‌کند»، امپایر گفت. «یک رژیم سرکوبگر دیگر روزی بد خواهد داشت و این صحنه‌ای دلپذیر برای تماشا است.»

سیسو: راه انتقام این جمعه در سینماهای بریتانیا و ایالات متحده اکران خواهد شد. فیلم اول را می‌توان به‌صورت دیجیتال خرید یا اجاره کرد و نسخهٔ دیسکی نیز موجود است.

انجمن بین‌المللی مستند در مراسمی که در لس‌آنجلس، کالیفرنیا در تاریخ ۶ دسامبر برگزار می‌شود، تهیه‌کننده جولی گلدمن، کارگردان بریتانی شاین و شرکت Impact Partners را با جوایز ویژه تجلیل خواهد کرد.

نوشته مارکوس جونز

مارکوس جونز

انجمن بین‌المللی مستند نامزدهای جوایز ۴۱ام مستند IDA را که روز شنبه، ۶ دسامبر در لس‌آنجلس، کالیفرنیا برگزار می‌شود، اعلام کرد.

در میان نامزدها، کارگردان‌نامه‌ای که توسط نت‌فلیکس به‌دست آمده «آپوکالیپس در مناطق گرمسیری» و فیلم نشنال‌جئوگرافیک «داستان سیلیان» حضور دارند؛ هردو توسط کارگردانانی که پیش‌تر نامزد اسکار بهترین مستند بلند بوده‌اند ساخته شده‌اند. به‌طور برجسته، «همسایهٔ کامل»، یک موفقیت ساندهانس که توسط نت‌فلیکس خریداری شد، از فهرست حذف شده است؛ این مستند به‌تازگی چندین جایزه از جوایز Critics Choice Documentary Awards از جمله بهترین مستند بلند و بهترین کارگردانی را به‌دست آورده است.

IDA بیش از ۵۵۰ اثر را در تمام دسته‌ها از ۸۵ کشور دریافت کرد؛ این تعداد نسبت به سال گذشته در مجموع کشورهای نماینده افزایش یافته است. آثار وارد شده به جوایز مستند IDA توسط هیئت داوران متشکل از ده‌ها متخصص مستند از سرتاسر جهان بررسی شد.

برندگان دو دستهٔ ویژه، جایزه ABC News VideoSource و جایزه Pare Lorentz، نیز در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۲۵ اعلام خواهند شد.

در مراسم امسال، تهیه‌کننده مستند جولی گلدمن جایزه دستاوردهای شغلی را دریافت می‌کند، بریتانی شاین («دانه‌ها») جایزه کارگردان نوظهور را به‌دست می‌آورد و شرکت Impact Partners جایزه پیشگام را دریافت خواهد کرد.

نامزدهای هر دسته به ترتیب حروف الفبا بر اساس عنوان فیلم‌ها فهرست شده‌اند.

نامزدهای بهترین مستند بلند

«آپوکالیپس در مناطق گرمسیری» (ایالات متحده | نت‌فلیکس | کارگردان: پترا کوئیسا | تهیه‌کنندگان: الساندرا اوروفینو، پترا کوئیسا)
«زندگی پس از» (ایالات متحده | Multitude Films | کارگردان: رید داونپورت | تهی‌کننده: کولین کاسینگهام)
«دانه‌ها» (ایالات متحده | کارگردان: بریتانی شاین | تهیه‌کنندگان: دانیل وارگا، سابینا اشمیت‌گوردن، بریتانی شاین)
«آهنگ‌های سرزمین سوزان به‌آرامی» (اوکراین، سوئد، دانمارک | EPF Media | کارگردان: اولها ژوربا | تهی‌کننده: داریا باسل)
«داستان سیلیان» (جمهوری مقدونیه شمالی، ایالات متحده، بریتانیا | نشنال جئوگرافیک | کارگردان: تمارا کوتسکا | تهیه‌کنندگان: تمارا کوتسکا، ژان داراک، آنا هاشمی، جوردانکو پتکوفسکی)

نامزدهای ویژه مستند بلند

«بیایید مرا در نور خوب ببینید» (ایالات متحده | اپل | کارگردان: رایان وایت | تهیه‌کنندگان: جسیکا هارگرِو، رایان وایت، تیگ نوتارو، استف ویلِن)
«پوشاندن» (ایالات متحده | نت‌فلیکس | کارگردان: لورا پوئیتراس، مارک اوبنهاوس | تهیه‌کنندگان: یونی گولجوف، الوییا استریسند، لورا پوئیتراس، مارک اوبنهاوس)
«رئیس ناشنوا هم‌اکنون!» (ایالات متحده | اپل | کارگردانان: نایل دی‌مارکو، دیویس گوگنهایم | تهیه‌کنندگان: آماندا رولکه، دیویس گوگنهایم، جاناتان کینگ، نایل دی‌مارکو، مایکل هارت، وین بتس جونیور)
«مادران چی‌بوک» (ایالات متحده، نیجریه | کارگردان: جوئل «کاجی بنسون» | تهیه‌کنندگان: جیمی پاتریکوف، کیتی مک‌نيل، ریچل هالیلج، جوئل «کاجی بنسون»، سمیرا محمد، آدیینکا اودونیی)
«اورول: ۲+۲=۵» (ایالات متحده | نیون | کارگردان: رول پک | تهی‌کنندگان: الکس گیبنی، رول پک، جورج چینگل، نیک شومیکر)
«یانونی» (اتریش، برزیل، ایالات متحده | کارگردان: ریچارد لادکانی | تهی‌کنندگان: آنیتا لادکانی، ریچارد لادکانی، جما زیپایا، لئوناردو دی‌کاپریو، جنیفر داویسون، فیلیپ واتسون)

نامزدهای بهترین مستند کوتاه

«اگر اشتباه می‌کنم، اصلاحم کن» (آلمان، ایالات متحده | کارگردان: هائو ژو | تهی‌کننده: تایلر هیل)
«اگر یک گردو سقوط کند» (چین، هنگ‌کنگ | کارگردان: بوهاو لیو | تهی‌کننده: بوهاو لیو)
«در جستجوی یک خر» (مکزیک، ونزوئلا | کارگردان: خوان ویسنت منریکه | تهی‌کنندگان: خوان ویسنت منریکه، ماریا بنتس)
«مامان میکرا» (آلمان | interfilm Berlin | کارگردان: ربکا بلوچر | هم‌کارگردان: فردریک شولت | تهی‌کننده: فابیان دری‌هُرست)
«چشمانشان» (فرانسه، ایالات متحده | The New York Times Op‑Docs | کارگردان: نیکولاس گورولت | تهی‌کنندگان: یانیک بئوقی و کونتین برایر)

نامزدهای ویژه مستند کوتاه

«تمامی اتاق‌های خالی» (ایالات متحده | نت‌فلیکس | کارگردان: جوشوا سفتل | تهی‌کنندگان: جوشوا سفتل، کنال جونز، جیمز کوستا، تراور برگس)
«کارخانهٔ شیرینی» (ایالات متحده | The New Yorker | کارگردانان: کوری جاکوبز و جیسن اشمیت | تهی‌کنندگان: کوری جاکوبز و جیسن اشمیت)
«مناظری از حسرت» (هند، ایالات متحده | کارگردانان: آلشا تجپال، می‌ریا مارتینز، آنوشکا میرشاندی | تهی‌کنندگان: آلشا تجپال، می‌ریا مارتینز)
«به‌طور کامل عجیب» (کانادا، شیلی | Premium Films | کارگردان: آلیسون مک‌آلپین | تهی‌کننده: آلیسون مک‌آلپین)
«لطفاً کنار بایستید!» (آلمان | Raha Films | کارگردان: رها فریدی | تهی‌کننده: رها فریدی)
«صداهای اعماق» (مکزیک | EPF Media | کارگردانان: ایروینگ سرانو و ویکتور رِجون | تهی‌کننده: رامون لاوِن زاوالا)

بهترین کارگردان

پترا کوئیسا، «آپوکالیپس در مناطق گرمسیری» (ایالات متحده | نت‌فلیکس)
رید داونپورت، «زندگی پس از» (ایالات متحده | Multitude Films)
بریتانی شاین، «دانه‌ها» (ایالات متحده)
اولها ژوربا، «آهنگ‌های سرزمین سوزان به‌آرامی» (اوکراین، سوئد، دانمارک | EPF Media)
تمارا کوتسکا، «داستان سیلیان» (جمهوری مقدونیه شمالی، ایالات متحده، بریتانیا | نشنال جئوگرافیک)

بهترین تصویربرداری

بن استورگولسکی، «قهرمانان دره طلایی» (ایالات متحده)
سوبهادپ دی، مری‌نوی ماندا، روپش چاتوربدی، «از نور سرخ به نور ساطع» (هند، فنلاند، لتونی | BBC Storyville)
ژان داراک، «داستان سیلیان» (جمهوری مقدونیه شمالی، ایالات متحده، بریتانیا | نشنال جئوگرافیک)
ناتالیا پیچ، غرژگورز پی‌کارسکی، «شهر فراری» (لهستان | تلویزیون ملی لهستان)
ریچارد لادکانی، «یانونی» (اتریش، برزیل، ایالات متحده)

بهترین تدوین

جولیا لوکتِو، مایکل تیلور، «دوستان نامطلوب من: بخش I — آخرین هوا در مسکو» (ایالات متحده | آرگوت)
پابلو پروئانزا، «نتچز» (ایالات متحده | ITVS)
جیسن رید، رابینسون دوور، آدام سکلر، مت لیونتال، «خشم حومه‌ای» (ایالات متحده)
دانیل کلاریدج، پدرو کوس، سارا نیونز، «تأثیر کاخ سفید» (ایالات متحده | نت‌فلیکس)
الکس مگاروا، ایان بل، «WTO/99» (ایالات متحده)

بهترین موسیقی متن اصلی

سام اسلتر، «Divia» (اوکراین، لهستان، هلند)
ماتو وایوهی، «آزاد لیونارد پلتیر» (ایالات متحده)
متیو داوتری، «Shuffle» (ایالات متحده)
فردریک فیلیارت، «جادوگر: ژولیو زاکریسون» (پاناما)
افشین عزیزى، «نوشتن هوا» (فرانسه، هلند، قطر | First Hand Films، Icarus Films)

بهترین تولید

الساندرا اوروفینو، پترا کوئیسا، «آپوکالیپس در مناطق گرمسیری» (ایالات متحده | نت‌فلیکس)
یونی گولجوف، الوییا استریسند، لارا پوئیتراس، مارک اوبنهاوس، «پوشاندن» (ایالات متحده | نت‌فلیکس)
کلین کاسینگهم، «زندگی پس از» (ایالات متحده | Multitude Films)
دانیل وارگا، سابینا اشمیت‌گوردن، بریتانی شاین، «دانه‌ها» (ایالات متحده)
اندرو جارکی، شارلوت کافمان، «راه‌حل آلاباما» (ایالات متحده | HBO Max)

بهترین طراحی صدا

یانیک دوبی، «همیشه» (ایالات متحده، فرانسه، تائیوان)
الکساندر دودارِو، «معمار» (آلمان، فرانسه، ایالات متحده | A24)
توماس پرز‑پاپ، «تنها بر روی زمین» (دانمارک، اسپانیا | DR، HBO، SVT)
ریکو آندریولو، مانو گرابر، «آواز نفس» (سوئیس، ایتالیا)
روبی جی. پرز، «سکوت دستان من» (مکزیک | AD Maiora)

بهترین نگارش

پترا کوئیسا، الساندرا اوروفینو، نلز بانگرتر، دیوید بارکر، «آپوکالیپس در مناطق گرمسیری» (ایالات متحده | نت‌فلیکس)
بیپولجیت باسو، «از نور سرخ به نور ساطع» (هند، فنلاند، لتونی | BBC Storyville)
ساشا ورتزل، «رودخانهٔ علف» (ایالات متحده)
کریستینا کوستانتی، تام مارونی، «سالی» (ایالات متحده | نشنال جئوگرافیک)
رابینسون دوور، جیسن رید، باب فینک، چارلز مودده، «خشم حومه‌ای» (ایالات متحده)

بهترین سری منتخب

«۹۹» (فرانسه | EP: ژروم پل)
«لنز مستقل» (ایالات متحده | PBS | EPها: لویس ووسن، کاری لوزانو، روی د چینگ)
«POV فصل ۳۸» (ایالات متحده | PBS | EPها: اریکا دیلدی، کریس وایت)
«POV کوتاه‌ها فصل ۸» (ایالات متحده | PBS | EPها: اپال ه. بنت، اریکا دیلدی، کریس وایت)
«The New York Times Op‑Docs» (ایالات متحده | The New York Times Op‑Docs | EPها: کاتلین کینسبری، آدم ب. الیک، الکساندرا گارسیا)

بهترین سریال اپیزودی

«ملت شهروند» (ایالات متحده | PBS | کارگردانان: برت سیگلر، سنگلی آگنیو | تولیدکنندگان: ورونیکا اداسکوا، ایمیلی ار، وسلی هاریس، کول کاهیِل، ویکتور کاوتو، تام برن)
«ارن‌هارد» (ایالات متحده | Prime Video | کارگردان: جوشوا آلتمان | تولیدکنندگان: ریِل رُچ‑دیکتر، تالی هیر، ربکا راسل)
«چشمان به جایزه III: ما که به آزادی باور داریم نمی‌توانیم استراحت کنیم ۱۹۷۷‑۲۰۱۵» (ایالات متحده | HBO Max | کارگردانان: گیتا گاند‌بیر، سامانتا نولز، موتا علی، رودی والدز، اسمریتی موندرا، اساکو گلادسجو | تولیدکنندگان: اساکو گلادسجو، نیمکو شیخادن، جیون فرانک، لیا اسمیت، کلیر اسمیت ماراش، نیما جردن)
«سرگذشت‌های سنگ سِنگ» (ایالات متحده | NBC News Studios به‌همراه Trilogy Films، MSNBC Films | کارگردان: دون پورتِر | تولیدکنندگان: لورن کپس، سادی باس، نیک مک‌الروی)
«نقطه‌عطف: جنگ ویتنام» (ایالات متحده | نت‌فلیکس |‌کارگردان: براین کانپنبرگر |‌تولیدکنندگان: دووان هوآنگ کرتس، بو کوویتز، کوین مک‌آلستر، تامی نوین)

بهترین مستند موسیقی

«آواز دست‌ها» (اسپانیا، ایالات متحده | Feel Sales | کارگردان: ماریا والورده | تهی‌کنندگان: ماریا والورده، مارتِی فونت ایسرن، کریستینا الویوا، گوستاوودودامل)
«بدنت را حرکت بده: تولد هاوس» (ایالات متحده | کارگردان: الیگانس براتون | تهی‌کننده: چستر آلگرنال گوردن)
«یک‌به‌یک: جان و یوکو» (بریتانیا | Magnolia Pictures، HBO Documentary Films | کارگردان: کوین مک‌دونالد | همکارکارگردان: سام ریس‑ادواردز | تهی‌کنندگان: پیتر ورسلی، کوین مک‌دونالد، آلیس وب)
«سلنا و لس دینوس» (ایالات متحده | نت‌فلیکس | کارگردان: ایزابل کاسترو | تهی‌کنندگان: جولی گلدمن، کریستوفر کلمنتس، جِی. دنیل تورس، سیمران سینگ، دیوید بلیکمن)
«سلی زنده‌اند! (به نام بار نبوغ سیاه)» (ایالات متحده | Hulu | کارگردان: آهمیر «کُست‌لوو» طامپسون | تهی‌کنندگان: جوزف پاتل و دریک موری)

مستند دانشجویی دیوید ال. وولپر

«فراتر از بهشت» (بریتانیا | National Film and Television School، UK | کارگردان: آل جانستون | تهی‌کننده: آل جانستون)
«رقص در سرزمین فردا» (ایالات متحده | UCLA | کارگردان: یاکوب رستون | تهی‌کنندگان: گریس وینسنت، نازنین نمت‌اللهی)
«دو روز بر روی بزرگراه» (بریتانیا | National Film and Television School، UK | کارگردان: تاتیانا استارک | تهی‌کننده: تاتیانا استارک)
«دو خالهٔ مسافر» (بریتانیا | National Film and Television School، UK | کارگردان: کریستین سو | تهی‌کننده: کریستین سو)
«چه روزی، چه زندگی» (بریتانیا | National Film and Television School، UK | کارگردان: میلیانا کولچته | تهی‌کننده‌ها: لوئیزا‌آملیو دو کاروالهو، میلیانا کولچته)

چهار تولید رسمی اولیهٔ فرونتلاین فیچرز شامل دو اثر نامزد اسکار «۲,۰۰۰ متر به آندریویکا» و «پادزهر» هستند

پس از کسب اسکار سال ۲۰۲۴ برای مستند جنگ اوکراین «۲۰ روز در ماریوپول»، سردبیر و تهیه‌کننده اجرایی فرونتلاین، رانی آرونسون‑رات، دریافت که با وجود بی‌میلی سرویس‌های پخش به محتوای سیاسی، مخاطبان در سراسر جهان تشنهٔ محتوای پژوهشی هستند. این باور آرونسون‑رات منجر به شکل‌گیری «فرونتلاین فیچرز»، یک ابتکار جدید برای تولید و توزیع مستندها شد.

چهار تولید رسمی اولیهٔ فرونتلاین فیچرز شامل دو اثر نامزد اسکار — «۲,۰۰۰ متر به آندریویکا» و «پادزهر» — مستند کوتاه «وضعیت: ونزوئلایی» و یک مستند بلند آینده‌دار به نام «یکی از یک میلیون» است.

این برچسب جدید تحت رهبری آرونسون‑رات، تهیه‌کننده برنده اسکار، که گزارش‌های سنتی سریال فرونتلاین پی‌بی‌اس را به حوزه مستندهای مورد تحسین منتقدان گسترش داده، راه‌اندازی می‌شود. تحت هدایت آرونسون‑رات، فرونتلاین از سال ۲۰۱۸ تاکنون سه نامزدی اسکار برای «اباکوس: به‌اندازه‌ای کوچک برای زندان»، «برای ساما» و «۲۰ روز در ماریوپول» داشته است که این آخرین اثر اسکار بهترین مستند بلند را در سال ۲۰۲۴ به دست آورد.

آرن سون‑رات می‌گوید: «من فرونتلاین فیچرز را گسترشی از مأموریت فرونتلاین می‌دانم — تولید روزنامه‌نگاری قابل اعتماد و تأثیرگذار که برای همهٔ مخاطبان به‌صورت گسترده در دسترس باشد.»

هر سال، فرونتلاین فیچرز یا مستندهای جدیدی را تأمین می‌کند یا در مراحل اولیهٔ سه تا پنج پروژه مستند — هم بلند، هم کوتاه — مشارکت می‌کند. هر فیلم در یک جشنواره اولین اکران خود را دارد، سپس در مسیر جشنواره‌ها گردش می‌کند و در نهایت حداقل دو هفته در سینماها به نمایش می‌نشیند.

آرن سون‑رات می‌گوید: «ما ترجیح می‌دهیم همان‌طور که به‌تازگی با فِیلم فوروم درباره «۲,۰۰۰ متر به آندریویکا» همکاری کردیم، با سینماها شریک شویم. اما ما به‌صورت استراتژیک عمل خواهیم کرد، زیرا به‌راستی به قدرت سینما باور داریم. ما به اجتماع و حضور جمعی مردم ایمان داریم. شاید ساده به‌نظر برسد، اما همچنان بسیار قدرتمند است.»

پخش سینمایی مستندهای فرونتلاین فیچرز پس از آن به‌صورت پخش تلویزیونی پی‌بی‌اس و سپس به‌صورت جهانی از طریق اپلیکیشن پی‌بی‌اس و یوتیوب، تحت قرارداد چندساله پی‌بی‌اس با غول پخش آنلاین، عرضه می‌شود. کانال یوتیوب فرونتلاین دارای ۳٫۲ میلیون مشترک است و بیش از ۷۰ فیلم بلند و بیش از ۳۰۰ مستند فرونتلاین را در اختیار دارد.

آرن سون‑ رات می‌گوید: «امیدواریم مشارکت ما در جامعه مستند این باشد که فیلم‌های فرونتلاین فیچرز از توزیع آغاز شوند. ما نمی‌توانیم همه‌چیز را انجام دهیم. نمی‌توانیم کل بازار را اصلاح کنیم، اما می‌توانیم کمک کنیم چون به‌راستی به فرم مستند به‌عنوان یک فرم اعتقاد داریم. پلتفرم‌ها فیلم‌ها دارند، اما ما مأموریت متفاوتی در ذهن داریم؛ یعنی اطمینان از دیده شدن این فیلم‌ها. آنها باید پیش از عبور از دیوار پرداخت در دسترس باشند و برای همه قابل دسترسی باشد. پس، این یک استراتژی متفاوت است، اما من فکر می‌کنم بسیار مهم است. منظور این است که نباید تنها استراتژی باشد، اما قطعاً یک استراتژی خوب برای جهانی که به این فیلم‌ها نیاز دارد.»

«۲۰ روز در ماریوپول»، به کارگردانی خبرنگار برنده جایزه پولیتزر ای‌پی، مستیسلاو چرنو، در ۳۵۰ سینما در سراسر جهان به نمایش در آمد و هم‌اکنون ۳٫۷ میلیون بازدید در یوتیوب دارد.

چرنو می‌گوید: «قبل از ساخت «۲۰ روز در ماریوپول»، به‌عنوان یک روزنامه‌نگار تحقیقی می‌دانستم که شرایط در جامعه مستند چقدر دشوار است و برای کسانی که فیلم‌های تأثیر اجتماعی می‌سازند، زیرا این فیلم‌ها به‌راحتی قابل مشاهده نیستند و گاهی سیاسی هستند. برخی سرویس‌های پخش یا توزیع‌کنندگان تمایلی ندارند به این موضوعات بپردازند؛ آنها ترجیح می‌دهند به موضوعات سرگرم‌کننده‌تر بپردازند. اما فرونتلاین هرگز از پرداختن به این موضوعات دشوار می‌ترسد و یک مخاطب وفادار دارد. بنابراین، فرونتلاین فیچرز هیجان‌انگیز است، زیرا به‌نظر می‌رسد همه در جامعه‌مان به‌تدریج شرایط بدتری پیدا می‌کنند. برای کسی که واقعاً سعی کند دامنه دسترسی را گسترش دهد، تأثیر بزرگتری بگذارد و از فیلمسازان بیشتری حمایت کند — این بی‌نظیر است.»

آرن سون‑رات می‌گوید جوانان مستندهای فرونتلاین را بر روی دستگاه‌های موبایل تماشا می‌کنند؛ به همین دلیل تیم او کلیپ‌های کوتاهی از فیلم‌های بلند برای اینستاگرام و سایر شبکه‌های اجتماعی ایجاد خواهد کرد.

آرن سون‑رات می‌گوید: «کلیپ‌های کوتاه می‌توانند به میلیون‌ها نفر دسترسی پیدا کنند. امیدواریم اینها مردم را به نسخهٔ بلندتر برگردانند. ما رویکردی بسیار گسترده و مبتنی بر مخاطب را دنبال می‌کنیم تا بتوانیم به افراد در سراسر جهان دست پیدا کنیم.»

پائولا کرگر، رئیس و مدیرعامل پی‌بی‌اس می‌گوید: «فرونتلاین فیچرز تحولی هیجان‌انگیز در تعهد دیرین ما برای ارائهٔ روزنامه‌نگاری معتبر به مخاطبان است.»

بخش فرونتلاین فیچرز توسط تیم ارشد تحریریه فرونتلاین رهبری می‌شود. شورای مشورتی فرونتلاین فیچرز به رهبری فیلمساز برنده اسکار نینا فیالکو خواهد بود و شامل فیلمسازان و روزنامه‌نگارانی چون سایمون کیل‌موری، میشل میزنر، دن اِج و چرنو می‌شود.

فیالکو، یکی از اعضای برجستهٔ ایمپکت پارتنرز می‌گوید: «من به‌طرز بسیار عمیقی به ایدهٔ تلویزیون عمومی و به‌ویژه فرونتلاین متعهد هستم. من به مستندهای روزنامه‌نگاری مبتنی بر واقعیت باور دارم و می‌خواهم به حمایت از جامعه مستند ادامه دهم و به بهترین شکل ممکن از رانی پشتیبانی کنم.»

«۲,۰۰۰ متر به آندریویکا» آخرین همکاری بین فرونتلاین و آسوشیتد پرس است. «وضعیت: ونزوئلایی» فرونتلاین با مشارکت پروپابلیکا نمایش داده شد و در جشنواره فیلم Double Exposure به اکران رسید؛ و مستند آینده‌دار «یکی از یک میلیون» که با همکاری BBC Storyville ساخته شده، در سال ۲۰۲۶ به اکران خواهد رسید.

فرونتلاین توسط پی‌بی‌اس، بنیادهای مختلف و افراد خیرخواه مالی حمایت می‌شود.

توسعه‌دهنده به‌صورت داوطلبانه انصراف می‌دهد، اذعان می‌کند که Megabonk «بازی نخستین او» نیست

ویدیناد، نیروی پشت Megabonk، از نامزدی در دسته بهترین بازی مستقل تازه‌کار در مراسم The Game Awards ماه آینده انصراف داد.

چند ساعت پس از اینکه The Game Awards 2025 نامزدهای خود را اعلام کرد – که «Clair Obscur: Expedition 33» از Sandball Interactive در ده دسته از جمله بازی سال را به‌دست آورد – ویدیناد بیانیه‌ای کوتاه در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد و تأیید کرد که با وجود قدردانی از نامزد شدن، Megabonk اولین بازی او نیست و بنابراین برای این دسته‌بندی واجد شرایط نیست.

«من از The Game Awards انصراف می‌دهم»، توسعه‌دهنده در X/Twitter نوشت. «این یک افتخار و رویا برای Megabonk است که نامزد TGA شده، اما متأسفانه فکر نمی‌کنم برای دسته «بازی مستقل تازه‌کار» شایستگی داشته باشد».

«من در گذشته بازی‌هایی را تحت نام‌های مختلف استودیویی ساخته‌ام، بنابراین Megabonk بازی نخستین من نیست.»

در پیام پیگیری، ویدیناد افزود: «من واقعاً از نامزدی، حمایت و آراهای شما سپاسگزارم، اما این دسته‌بندی برای من مناسب به نظر نمی‌رسد. باید برای یکی دیگر از عناوین شگفت‌انگیز تازه‌کار رأی بدهید، همه‌ی آن‌ها بازی‌های فوق‌العاده‌ای هستند!» این پیام با امضای «John Megabonk» به پایان رسید.

چند لحظه پس از آن، جف کیگلی از The Game Awards تأیید کرد که توسعه‌دهنده «تماس گرفته و توضیح داد که او یک توسعه‌دهنده مستقل با تجربه است که تحت نام Vedinad به‌عنوان خالق جدید معرفی می‌شد.»

«ما از صداقت او سپاسگزاریم. در نتیجه، Megabonk از این دسته‌بندی حذف خواهد شد»، جف کیگلی نوشت.

«او زمانی که آماده باشد، بیشتر درباره‌ی داستانش به اشتراک می‌گذارد، اما ما به این احترام می‌گذاریم که او نمی‌خواست شناسایی را از تیم‌های تازه‌کار دیگر بگیرد – با وجود اینکه خود بازی فوق‌العاده است.»

Megabonk بیش از یک میلیون نسخه در Steam فروخته است.

جسد دختر ۱۵ ساله سلست ریوآس هرناندز در هشتم سپتامبر کشف شد.

خواننده D4vd اکنون به‌عنوان مشکوک در تحقیق دربارهٔ مرگ نوجوانی که جسد پوسیده‌اش در سپتامبر در صندوق عقب تسلاِ ثبت‌شده به نام او یافت شد، در نظر گرفته می‌شود؛ این مطلب توسط منابع به ABC News تأیید شد.

هیچ‌کس بازداشت نشده و تحقیق همچنان ادامه دارد.

بازرس پزشکی شهرستان لس‌آنجلوس هنوز علت و شکل مرگ نوجوان ۱۵ ساله سلست ریوآس هرناندز را تعیین نکرده است. این نوجوان، ساکن لیک‌ال‌سینور در شهرستان ریور‌ساید، سال گذشته مفقود اعلام شد؛ این اطلاعات توسط محققان به ABC News اطلاع داده شد.

به گفتهٔ منابع، بدن دختر قطع‌پاره شده بود و فرایند قطع‌پاره‌سازی و از بین بردن اجساد احتمالاً توسط بیش از یک نفر انجام شده است. محققان با چندین نفر که بر این باورند در این پرونده به نحوی دخیل بوده‌اند، تماس گرفته‌اند؛ این موضوع توسط منابع ذکر شد.

محققان گفتند بر این باورند که بازرس پزشکی لس‌آنجلوس به‌زودی علت مرگ را مشخص خواهد کرد و این امر برای اعمال بازداشت و تعیین اتهامات حیاتی است؛ این گفته توسط منابع بیان شد.

جسد پیدا شده در تسلاِ کشیده‌شده‌ای که به نام خواننده D4vd ثبت شده بود، به‌عنوان دختر ۱۵ ساله شناسایی شد

ممکن است این نوجوان چندین هفته پیش از پیدا شدن جسدش درگذشته باشد؛ پلیس گزارش داد.

افسران پاسخ دادند به یک پارکینگ توقیف خودرو در هالیوود در تاریخ ۸ سپتامبر به‌دلیل «بوی نامطبوعی که از یک وسیله نقلیه می‌آمد»، پلیس لس‌آنجلوس اعلام کرد.

مقامات در صندوق جلوی تسلا جسدی را یافتند که در وضعیت تجزیه بود؛ منابع LAPD گفتند.

این تسلا به مدت دو روز در پارکینگ توقیف خودرو باقی مانده بود پس از اینکه در یک خیابان هالیوود رها شده دیده شد؛ محققان گفتند.

بر اساس گفتهٔ یک منبع ارشد LAPD، این خودرو کشیده‌شده به دیوید آنتونی برک، ۲۰ ساله، که به‌صورت حرفه‌ای به نام D4vd شناخته می‌شود، ثبت شده است.

منابع گفتند که D4vd ادعا می‌شود که با تحقیق همکاری نمی‌کند.

ABC News بارها برای دریافت بیانیه‌ای با نماینده و وکیل او تماس گرفته است، اما پاسخی دریافت نکرده است.

جسد در حال تجزیه‌ای که در صندوق عقب تسلاِ ثبت‌شده به نام خواننده D4vd در حوضهٔ کشیده‌شدن لس‌آنجلوس پیدا شد: منابع پلیس

پس از شناسایی جسد در اواسط سپتامبر، خانه‌ای در لس‌آنجلوس که D4vd در آن ساکن بود، همان شب جستجو شد؛ منابع نیروی قانون به ABC News گزارش دادند.

D4vd که نخستین بار در TikTok که تقریباً ۴ میلیون دنبال‌کننده دارد، در تور جهانی خود به نام «Withered» حضور داشت؛ هنگام کشف جسد. آخرین چند نمایش این تور، از جمله در سان‌فرانسیسکو و لس‌آنجلوس، لغو شد.

نمایش‌های بخش اروپایی تور نیز لغو شده‌اند.

ترویج نسخهٔ لوکس آلبوم نخستین خواننده با عنوان «Romantic Homicide»، که قرار بود در ۱۹ سپتامبر منتشر شود، نیز متوقف شده است؛ منبعی نزدیک به این موضوع پیشتر به ABC News اطلاع داد.

تریلر کامل فیلم زامبی هوشمند «ما مردگان را دفن می‌کنیم» با دیزی رایدلی

توسط الکس بیلیونگ منبع: یوتیوب

«می‌خواهید بدانید چرا فقط برخی از آن‌ها باز می‌گردند؟ آن‌ها کسانی هستند که کارهای نیمه تمام دارند.» Vertical تریلر رسمی اصلی فیلم ترسناک‑هیجان‌انگیز با عنوان ما مردگان را دفن می‌کنیم را عرضه کرد. این فیلم توسط کارگردان ژانر زاک هیلدچ، اهل استرالیا ساخته شده است. این اثر در جشنواره فیلم SXSW سال ۲۰۲۵ که در اوایل سال برگزار شد، با نظرات درخشان به نمایش درآمد – و در حال حاضر برای اکران در ژانویه ۲۰۲۶، درست پس از سال نو برنامه‌ریزی شده است. پس از یک فاجعه نظامی در تاسمانیا که به بیماری گسترده‌ای منجر شد و بسیاری را از بین برد، مردگان تنها برنمی‌خیزند – بلکه شکار می‌کنند. آوا برای یافتن همسر گم‌شده‌اش در میان مردگان می‌گردد، اما آنچه پیدا می‌کند، بسیار ترسناک‌تر است. آوا به یک «واحد بازیابی جسد» می‌پیوندد، اما جستجوی او زمانی که جسدهای دفن‌شده‌اش نشانه‌های حیات نشان می‌دهند، به سمت سردی دل‌خراش می‌چرخد. بازیگرانی چون دیزی رایدلی، برنتون ثوییتس، مت ولن، کلوی هورست، کیم جکسون و مارک کولز اسمیت در این فیلم حضور دارند. این کار مفهوم هوشمندانه‌ای در زیرژانر زامبی دارد؛ نقدها می‌گویند که «تراکم‌های واقعی وحشت‌انگیز در طول فیلم و حس مقیاس شگفت‌انگیزی را به ارمغان می‌آورد». چه تریلری فوق‌العاده! این تریلر را قبلاً دیده‌ام و واقعاً خوب است و بیشتر دلهره‌آور است تا فقط ترسناک. طرفداران زامبی حتماً باید آن را زمانی که در سینماها اکران می‌شود، تماشا کنند.

در اینجا تریلر رسمی (+ پوستر) فیلم زامبی زاک هیلدچ به نام ما مردگان را دفن می‌کنیم از یوتیوب است:

می‌توانید پیش‌نمایش تیزر فیلم زاک هیلدچ ما مردگان را دفن می‌کنیم را اینجا برای بار دیگر مشاهده کنید.

از طریق SXSW: “از نویسنده/کارگردان مشهور زاک هیلدچ، ما مردگان را دفن می‌کنیم یک تریلر گیرا و احساسی است که پس از یک آزمایش نظامی که مردم تاسمانیا را نابود کرد، اتفاق می‌افتد. دیزی رایدلی در نقش آوا، زن مضطربی که به امید یافتن همسر زنده‌اش به «واحد بازیابی جسد» می‌پیوندد، بازی می‌کند. جستجوی آوا وقتی که جسدهای دفن‌شده‌اش شروع به نشان دادن علائم حیات می‌کنند، به سوی ترس سرد می‌چرخد… هنگامی که برای یافتن همسرش به جنوب تاسمانیا سفر می‌کند، آوا مجبور می‌شود با مردگانِ زنده مواجه شود — و با کارهای نیمه تمام خود صلح کند.” ما مردگان را دفن می‌کنیم توسط کارگردان آمریکایی زاک هیلدچ که کارگردانی فیلم‌های The Actress، Plum Role، The Toll، These Final Hours، 1922 و Rattlesnake را به‌عهده داشته، نوشته و کارگردانی شده است. تولید آن به عهده کلوین مونرو، گرنت اسپوتور، راس دینرستین، جوشوا هریس و مارک فاسانو است. این فیلم اولین بار در جشنواره SXSW 2025 در اوایل سال رونمایی شد و سپس در جشنواره فیلم سیتجس به نمایش خواهد رسید. Vertical این فیلم ما مردگان را دفن می‌کنیم را به‌صورت توزیع محدود در سینماهای ایالات متحده از تاریخ ۲ ژانویه ۲۰۲۶ آغاز می‌کند.