بلاگ

فیلم کوتاه انیمیشنی «نامه به یک خوک» که تولید مشترک اسرائیلی‑فرانسوی فیلم‌ساز تال کانتور است، به بررسی رنج‌های بین‌نسلی و توانایی آن در برافراشتن همدلی می‌پردازد و جوایز متعددی کسب کرده است. اکنون، یک ربانی در سوئد این فیلم را برای مخاطبان یهودی‑مسلمان به نمایش گذاشته تا پس از هفتم اکتبر و جنگ اسرائیل‑غزه، گفت‌وگو را تقویت کند.

استکهلم — فیلم‌ساز انیمیشن اسرائیلی و هنرمند تجسمی تال کانتور، ۳۷ ساله، فیلم «نامه به یک خوک» خود را در جشنواره‌های فیلم، کلاس‌های تخصصی، سمینارهای مدرسه‌ای و نمایش‌های عمومی بیش از آنچه به‌راحتی می‌تواند به یاد آورد، به نمایش گذاشته است.

برای دنبال کردن موضوعات، بر نماد هشدار کلیک کنید:

یهودیان و مسلمانان، ضد‌سامیت‌گری، فیلم‌های اسرائیلی، جنگ اسرائیل‑غزه، اسلام‌هراسی، سوئد

نوشتهٔ نیکلاس باربر

سومین قسمت از فرنچایز پرفروش و پرطرفدار جیمز کامرون «۱۹۷ دقیقه گرافیک‌های اسکرین‌سیور، دیالوگ‌های سنگین، طرح‌پریشان و معنویت هپی‑دپی نوین» است.

آواتار و آواتار: راه آب دو فیلم از پرفروش‌ترین آثار تاریخ هستند، بنابراین دشوار است که جیمز کامرون را به خاطر ادامه دادن این سری ماجراجویی علمی‑تخیلی سرزنش کنید. اما قسمت سوم، آواتار: Fire and Ash، به‌وضوح نشان می‌دهد که او باید در حالی که هنوز پیشرو است، دست بکشد. هر آواتار تاکنون طولانی‌تر و بدتر از نسخهٔ قبلی‌اش بوده و این نسخه – که نیم ساعت بیش از نسخهٔ اصلی ۲۰۰۹ طولانی‌تر است – شامل ۱۹۷ دقیقه گرافیک‌های اسکرین‌سیور، دیالوگ‌های سنگین، طرح‌پریشان و معنویت هپی‑دپی نوین است. تفکر اینکه کامرون هنوز دو دنبالهٔ دیگر برنامه‌ریزی کرده است، ترسناک است. تا چه حد می‌توانند بیشتر طولانی و خودشیفته شوند؟

سخت‌ترین نکته توهین‌آمیز این است که حتی با این زمان نمایش پیش‌پا‌افتاده و طولانی، آواتار: Fire and Ash به‌عنوان یک فیلم مستقل با آغاز، میانه و پایان کار نمی‌کند. کامرون بدون هیچ‌گونه سازشی برای بینندگانی که از طرفداران خاص این سری نیستند، فرض می‌کند که ما پیشاپیش عمیقاً در شخصیت‌ها، روابط آن‌ها و محیط‌شان سرمایه‌گذاری کرده‌ایم؛ بنابراین یک داستان کامل و پیش‌بردی برای ما غیرضروری است.

در حالی که آواتار اول به‌طور شگفت‌انگیزی آینده‌نگر به‌نظر می‌رسید، فیلم سوم به‌نظر می‌آید که بقایای دوره‌ای پیشین است.

احساس می‌کنیم که هزاران سال نوری از هیجان فیلم اول فاصله داریم. ایدهٔ این فیلم این بود که نژاد انسانی زمین را این‌چنین به‌فاجعه‌دیده‌ای تبدیل کرده بود که تصمیم گرفت منابع معدنی یک ماه بهشت‌مانند بکر به نام پاندورا را استخراج کند. این طرح توسط ساکنان آبی‌پوست نای‌وی‌های پاندورا محبوب نبود؛ اما یک نیروی‌دریایی انسانی به نام جیک سالی (سم ورتینگزون) ذهن خود را به بدن یک ترکیب نای‌وی‑انسان منتقل کرد تا بتواند با بومیان ارتباط برقرار کند. او سپس عاشق پرنسس نای‌وی نی‌تی‌ری (زوئی سلدانا) شد و به‌همراه قبیله‌اش در مقابل مهاجمان از زمین می‌جنگید. به‌طور خلاصه، آواتار شبیه به Poc

وضعیت کنونی این است که نای‌وی‌ها هنوز در برابر ارتش انسانی می‌جنگند، اما به‌نظر می‌رسد کامرون دیگر به جیک و نی‌تی‌ری علاقه‌مند نیست و ترجیح می‌دهد با فرزندان نوجوان آن‌ها وقت بگذراند. این یک اشتباه فاجعه‌آمیز است. سم ورتینگزون شاید پرکاراکتریست‌ترین بازیگر جهان نباشد، اما حداقل نقش او متمایز بود؛ در حالی که گاهی تشخیص این‌که کدام یک از فرزندان تقریباً لخت جیک و نی‌تی‌ری کدام است دشوار است و همه آن‌ها به‌طور یکسان اذیت‌کننده‌اند. هر از گاهی یک نبرد بزرگ رخ می‌دهد یا برخی دانشمندان انسانی که مدت‌ها در فیلم حضور نداشته‌اند ظاهر می‌شوند. گاهی باید از بحث‌های طولانی و پراحترام دربارهٔ باورهای نای‌وی‌ها عبور کنیم. و گاهی نگاه‌های تحریک‌آمیز به تریلر اکولوژیکی جدی با تضاد امپراتوری‑متمردان که فیلم می‌توانست باشد، می‌بینیم. اما به‌طور اساسی، آواتار: Fire and Ash یک صابون‌نامهٔ کالیفرنیایی است که در آن مردان موج‌سوار با موهای dreadlocked سوار بر اژدها می‌شوند و عبارات زیر را فریاد می‌زنند: «این دیوانه‌وار بود، رفیق» و «این باحاله، داداش!».

درست است که بخش بزرگی از جذابیت شکستن رکوردهای این فرنچایز بر پایهٔ صحنهٔ مردان موج‌سوار سوار بر اژدها ساخته شده است، اما محیط فرازمینی دیگر آن‌چنان درخشان به‌نظر نمی‌آید که زمان گذشته. این بخشی به این دلیل است که پاندورا دیگر نوآوری خود را از دست داده است. ما اکنون نه ساعت از همان پس‌زمینهٔ شبه‌استوایی یکسان داشته‌ایم، و در این لحظه «استار وارز» ما را به حدود ۱۰ سیارهٔ متفاوت برده بود. اما نکتهٔ عجیب این است که در حالی که آواتار اول به‌طرز شگفت‌انگیزی آینده‌نگر به‌نظر می‌رسید، فیلم سوم به‌نظر می‌آید که بقایای دوره‌ای پیشین است.

دوره‌ای در دههٔ ۲۰۱۰ وجود داشت که قسمت‌های فیلم‌های «Planet of the Apes» و «The Hobbit» به‌صورت مستمر منتشر می‌شدند و مخاطبان مجبور بودند عینک‌های سه‌بعدی بزنند تا شخصیت‌های تولیدشده توسط کامپیوتر، که توسط بازیگران با لباس‌های ضبط حرکت به تصویر کشیده می‌شدند، در جهان‌های دیجیتال پرسه بزنند. آن زمان، پاندورا حس غوطه‌وری می‌داد و به‌طور ترسناکی واقعی به‌نظر می‌رسید. اکنون فقط کهنه به‌نظر می‌آید – آزمایشی که زمانش به‌پایان رسیده. مطمئن نیستم که این به این دلیل است که جلوه‌های ویژه واقعاً نسبت به گذشته بدتر شده‌اند یا اینکه سبک فیلم‌سازی دیگر خسته‌کننده شده است، اما Avatar: Fire and Ash به‌ناهمچنان غیرواقعی و غیرغوطه‌ور است همانند یک بازی آرکید قدیمی. همه چیز در آن به‌اندازهٔ مصنوعی است که وقتی یک نای‌وی از اژدهای خود در میانهٔ پرواز سقوط می‌کند، هیچ حس خطری وجود ندارد: حتی اگر بتوانید تشخیص دهید کدام یک است، احساس می‌کنید می‌توانید دکمهٔ «ادامه بازی» را فشار دهید و آن‌ها به همان‌طور ادامه می‌دهند.

به‌هرحال، با دو دنبالهٔ دیگر از آواتار در پیش، چه احتمال دارد که هر‌یک از شخصیت‌های اصلی به‌طور جدی آسیب ببینند؟ اگر کامرون به خواست خود برسد، ما شش ساعت دیگر تا پایان این حماسه داریم – و احتمالاً این مدت بیشتر از آن به‌نظر خواهد رسید.

★☆☆☆☆

سیدنی سینی و آماندا سفایرد در اقتباس پائول فیگ از رمان پرفروش به ایفای نقش می‌پردازند

بنیامین ون‌هوز یک سردبیر دستیار در تیم فیلم‌های مجله PEOPLE است. او بیش از پنج سال است که دربارهٔ سرگرمی‌ها و اخبار فوری می‌نویسد.

نکات مهم

• منتقدان نقدهای خود دربارهٔ خانه‌دار را در روز سه‌شنبه، ۱۶ دسامبر به اشتراک گذاشتند و این تریلر پیچ‌خورده را به‌عنوان سرگرمی بیش از حد تحسین کردند
• به کارگردانی پائول فیگ، فیلم با حضور سیدنی سینی، آماندا سفایرد، براندون اسکلنار و میشل مورونه به نمایش در می‌آید
• فریدا مک‌فادن، نویسندهٔ خانه‌دار، گفته است که فکر می‌کند فیلم بهتر از کتاب اوست

خانه‌دار نقدها منتشر شده‌اند و منتقدان می‌گویند فیلم حتی هیجان‌انگیزتر و مورد پسند عموم نسبت به رمان پرفروش است.

نقدهای فیلم، به کارگردانی پائول فیگ، کارگردان فیلم یک لطف ساده، در روز سه‌شنبه، ۱۶ دسامبر منتشر شد و اکثر منتقدان برجسته گفتند که این تریلر روانشناختی با پیچش‌های خود به‌طور لذت‌بخشی ارائه می‌شود.

“مردم قطعاً خانه‌دار را لذت گناه‌بار می‌نامند. این فیلم تقریباً به‌همین منظور ساخته شده است. اما در لذت بردن از این سفری دیوانه‌وار نباید احساس گناه کرد”، گریِم گاتمن برای اسکرین‌رانت نوشت.

کیت اربلند از IndieWire گفت مخاطبان «باید حتماً فیلم خانه‌دار به کارگردانی پائول فیگ را با جمعی تماشا کنند … چرا که این اقتباس تقریباً-کم‌روح، وقتی با جمعی پر سر و صدا مشاهده می‌شود، چند برابر سرگرم‌کننده است.»

در فیلم، سیدنی سینی نقش میلی را ایفا می‌کند؛ او برای خانوادهٔ به‌نظر کامل وینچسترها، نینا و اندرو (نقش‌های آماندا سفایرد و براندون اسکلنار) کارگر خانه‌دار ساکن می‌شود. اوضاع به‌سرعت پیچیده می‌شود زیرا نینا به‌تدریج به یک رئیس بی‌ثبات تبدیل می‌شود.

پیتر برادشاوی از گاردین بر بازی «زیبا و افراطی» تأکید کرد و افزود که «فیگ و بازیگرانش آن را با شور و شادابی فوق‌العاده ارائه می‌دهند — این یک لذت ساده و بی‌دغدغه برای تعطیلات است».

تیم رابِی برای The Telegraph نوشت که سفایرد «نزدیک است که تمام اثر را به‌دست بگیرد» زیرا او «لحن این داستان پوچ را بهتر از هر کس می‌خواند و می‌داند که نیاز به احتیاطی نیست؛ با هر بهانه‌ای در کتاب، کاملاً دیوانه می‌شود.»

USA Today برای براین ترویِت سفایرد را «نیروی طبیعت» توصیف کرد و گفت که بازیگر پیشین Mean Girls «خود را به‌ طور کامل به دیوانگی فیلم می‌سپارد، غذا را با شیدایی می‌اندازد و سایه‌ای می‌اندازد که رِجینا جورج را می‌ترساند. با این‌حال، هرچند که او به‌تدریج بی‌ثبات می‌شود، آسیب‌پذیری و حتی مراقبت در مسیر داستانی نینا که به‌خوبی طراحی شده، حضور دارد.»

پیت هاموند در نقدی برای Deadline نوشت که سفایرد «واقعاً خوش‌مشرب است؛ او با نیرویی فراوان به صحنه‌ی زیبا می‌خورد تا حدی که احساس می‌کنید می‌خواهید او را به‌دلیل بیش‌نمایی دستگیر کنید — اما تمام این‌ها عمداً است و لذت‌بخش است که او را در حال از دست دادن کنترل ببینید.»

The Hollywood Reporter دیوید رونی گفت «بازیگران چرخ‌ها را در تمام تحول‌های دیوانه‌وار می‌چرخانند، به‌ویژه سفایرد.»