بلاگ

«نامه‌ای به دیوید»، که مسیر خانواده کونیو را دنبال می‌کرد و برترین جایزهٔ مستند اسرائیل را به دست آورد، اکنون در حال فیلمبرداری یک پایان قدرتمند جدید با حضور خود دیوید کونیو است؛ لحظه‌ای که کارگردان تام شوال آن را «شادترین فراخوان برای عمل» در زندگی‌اش می‌نامد.

در حال حاضر یک پایان جدید و عاطفی عمیق برای مستند برنده جایزه «نامه‌ای به دیوید» به کارگردانی تام شوال در حال فیلمبرداری است که داستان بازماندهٔ گروگان دیوید کونیو و خانواده‌اش را دنبال می‌کند.

فیلمی که جایزه اوفیر را برای بهترین مستند کسب کرد و در جشنوارهٔ فیلم برلین به‌عنوان پرمیر به نمایش درآمد، ابتدا مسیر شخصی خانواده کونیو را در سراسر جهان دنبال می‌کرد.

این برنامه در HOT8 پخش شد و توسط گرین پروداکشنز به همراه نانسی اسپیلبرگ تولید شد. فیلمبرداری یک پایان جدید هم‌اکنون در حال انجام است که خود کونیو پس از آزادی از اسارت حماس پس از ۷۳۸ روز را به تصویر می‌کشد.

در طول تولید فیلم، شوال گفت که بارها به خود یادآوری می‌کرد که داستان کامل نشده است. او افزود: «در حین ساخت «نامه‌ای به دیوید»، همان‌طور که از میان تحولات واقعیت عبور می‌کردیم، بارها به یاد وعده‌ای که به ایتان کونیو داده بودم می‌افتادم». «این فیلم تا زمانی که دیوید و آریل بازنگشته‌اند کامل نیست».

شوال گفت مصمم است که در هر مقطعی فیلم را دوباره بازنگری کند و پایان مورد انتظار خانواده را فیلمبرداری نماید. او گفت: «از خوشحالی فراوان، این لحظه فرا رسیده است». «در روزهای آینده، پایان جدیدی را فیلمبرداری خواهیم کرد که فیلم را به‌پایان می‌رساند و تکمیل می‌کند؛ لحظه‌ای که سال‌ها منتظرش بودیم که در آن خانواده کونیو و قهرمانان فیلم دوباره به هم پیوسته شوند. نمی‌توانم صبر کنم. این شادترین فراخوان برای عمل در زندگی من است.»

پایان جدید انتظار می‌رود حس قدرتمند اتمام و هم‌آشتی را به‌ارمان بخشد و تحول فیلمی را نشان دهد که تحت تأثیر عدم‌اطمینان شکل گرفته بود، به سمتی که با بازگشت و امید همراه است.

رئیس‌مجلس HOT8، رینات کلین، گفت کانال از ابتدا امیدوار بود که کونیو و سایر گروگان‌ها بازگردند. او افزود: «از همان ابتدا، آرزو و دعای ما این بود که دیوید و سایر گروگان‌ها به خانه برگردند و تام بتواند پایان جدیدی را فیلمبرداری کند». «این پایان نماد امید و انسانیت است و یک گام هنری استثنایی است که به نمایش برای بینندگان‌مان می‌سپاریم و به آن افتخار می‌کنیم.»

برنامهٔ شنبه

لوسی داکوس در Spotlight اجرا می‌کند: لوسی داکوس در GRAMMY Museum L.A. Live در تاریخ ۸ اکتبر ۲۰۲۵ در لس‌آنجلس، کالیفرنیا. (عکس توسط Rebecca Sapp/Getty Images برای آکادمی ضبط)

انحصاری: کارگردان مستند نامزد اسکار آدم بنژین نسخه کارگردانی مستند برندهٔ جایزهٔ خود درباره کلود لانزمان، نویسنده، فیلسوف و فیلم‌ساز فرانسوی چندوجهی که شاهکار هولوکاست شوآ را ساخته، منتشر می‌کند.

نسخهٔ جدید فیلم بنژین، که فیلم کوتاه او را به طول تمام‌نما توسعه می‌دهد، اولین نمایش خود را در روز یکشنبه بر روی بسترهای VOD تحت عنوان مرگ و عشق کلود لانزمان (La mort et l’amour de Claude Lanzmann) دارد. این نسخه ده سال پس از انتشار فیلم اصلی، به نام کلود لانزمان: ارواح شوآ که نامزد جایزهٔ اسکار شده بود، منتشر می‌شود.

کلیپی زیر از نسخه کارگردانی مرگ و عشق کلود لانزمان را تماشا کنید.

«در ده سالی که از زمان اولین انتشار فیلم‌مان می‌گذرد، وضعیت و میراث کلود لانزمان به‌عنوان فیلمساز و تاریخ‌نگار تنها رشد کرده است،» بنژین در بیانیه‌ای گفت. «یکی از نکاتی که سال‌ها مکرراً به گوشمان می‌رسید این است که، با طول تنها ۴۰ دقیقه، مردم آرزو می‌کردند فیلم طولانی‌تر باشد. این نسخهٔ جدید به این موضوع می‌پردازد، با نگاهی عمیق‌تر به مسیر پرچالش که به خلق شوآ منجر شد، و همزمان عنوان اصلی برنامه‌ریزی‌شدهٔ فیلم را بازگردانی می‌کند.»

بنژین افزود: «صدور این نسخهٔ جدید به مناسبت صدمین‌سالگی تولد آقای لانزمان، همزمان با هشتادسالگی پایان جنگ جهانی دوم و همچنین چهلمین سالگی انتشار شوآ در سال ۱۹۸۵، برایم افتخاری بزرگ است. مضامین فیلم امروز بیش‌تر از همیشه مرتبط هستند.»

در نسخهٔ اصلی فیلم، بنژین مصاحبهٔ طولانی با لانزمان دربارهٔ ساخت شوآ انجام داد و به بررسی «فیلم‌برداری مخفیانه و زیرپوشش از نازی‌های سابق؛ فرایند طولانی ترغیب بازماندگان تراما‌دار هولوکاست به صحبت در صحنه و مصاحبه‌های عاطفی پس از آن؛ مبارزات او بر سر طول و هزینهٔ پروژه؛ و چالش خسته‌کنندهٔ مستند کردن یکی از بزرگ‌ترین فجایع تاریخ جهان؛ و همچنین وقایعی که به‌ سختی جان او را حفظ کردند» پرداخت.

پس از اکران جهانی آن در جشنواره Hot Docs در سال ۲۰۱۵، کلود لانزمان: ارواح شوآ منجر به مسابقهٔ خرید شد که در آن HBO پیروز شد. این فیلم جوایز متعددی در سرتاسر جهان کسب کرد، از جمله بهترین مستند کوتاه در جشنواره فیلم یهودی ورشو و جایزهٔ مخاطبان در جشنوارهٔ مستند بین‌المللی تسالونیِکی در یونان و نامزد چهار جایزهٔ Canadian Screen Awards، جایزهٔ IDA برای بهترین مستند کوتاه و Cinema Eye Honors.

در سال ۲۰۱۵، پس از دریافت نامزدی اسکار برای مستندش، من مصاحبه‌ای با بنژین انجام دادم. او آن‌گاه دربارهٔ ساعت‌گذرانی‌اش با لانزمان، مردی با هوش عظیم که (همان‌طور که فیلم نشان می‌داد) شهرتی برای خودبزرگ‌بینی خفیف داشته، برایم گفت.

«شاید این مصاحبه‌ام زندگی‌ام باشد»، بنژین، روزنامه‌نگار و فیلمساز، به من گفت. «او دقیقاً همان‌طور بود که انتظار داشتم — واضح، شاعرانه، جذاب، بلیغ، فکری و نه چندان سخت‌گیر همان‌طور که می‌تواند باشد. نمی‌دانم این به خاطر برقراری ارتباط خوبمان است یا اینکه او را در هفته‌ای خوب ملاقات کرده بودم. دوست دارم فکر کنم این به خاطر روابطی که برقرار کردیم است، به این معنا که او دیده که من پژوهش‌های فراوانی انجام داده‌ام و کار او را به‌عمق می‌دانم.»

بنژین افزود، دربارهٔ لانزمان و شوآ، «هولوکاست برای او مفهومی انتزاعی نبود. او یک یهودی در فرانسه در دوران جنگ جهانی دوم بود. [به‌عنوان عضو مقاومت فرانسه] اگر دستگیر می‌شد، کشته می‌شد؛ می‌توانست بر قطار سوار شود و به تبعید برود یا کشته شود. این نکته وقتی که او را می‌بینید [در شوآ] که مقابل یک نازی یا افسر اس‌اس پیشین نشسته و با آن‌ها رفتار صمیمی دارد، می‌گوید: «اوه، نه، من قاضی نیستم، فقط مقاله‌ای می‌نویسم»، بسیار مهم است.»

به‌علاوه گواهی‌های لانزمان، نسخهٔ اصلی و نسخهٔ توسعه‌یافتهٔ مستند بنژین شامل صحنه‌های پشت‌صحنه‌ای است که پیش از این هرگز نشان داده نشده‌اند و توسط لانزمان و تیم او در دههٔ ۷۰ میلادی به‌تصویر کشیده شد. این صحنه‌ها برای نسخهٔ کارگردانی به‌صورت دیجیتالی بازسازی شده تا کیفیت HD کامل داشته باشند، به‌دست‌اندرکار موزهٔ یادبود هولوکاست ایالات متحده.

نسخهٔ توسعه‌یافتهٔ فیلم بنژین در وب‌سایت lanzmannfilm.com و همچنین در پلتفرم‌های VOD در دسترس خواهد بود.

مرگ و عشق کلود لانزمان (La mort et l’amour de Claude Lanzmann) توسط آدم بنژین نوشته، تولید و کارگردانی شده است، با تولید مشترک کیمبرلی وارنر و تولید اجرایی نیک فریزر (Man on Wire). موسیقی متن اصلی توسط جول گودمن ساخته شده (آثار: JFK, Everything is Copy, The Curve)‌است؛ تدوین‌کننده تافی بیدن (آثار: Prosecuting Evil, The Silent Planet)؛ مدیر تصویربرداری الکساندر اوردانیس (آثار: Endless Cookie, Slash/Back)؛ فروش بین‌المللی توسط Cinephil و فروش آموزشی توسط Film Platform انجام می‌شود.

لانزمان در سال ۲۰۱۸ در سن ۹۲ سالگی درگذشت. در کلیپ انحصاری زیر از مرگ و عشق کلود لانزمان، او دربارهٔ رابطه‌اش با نویسندهٔ بزرگ فرانسوی سیمون دو بووار، شریک رمانتیک او در سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۹، صحبت می‌کند.

این بازیگر نقش اصلی را در بازآفرینی درخشان توماس کیل از نمایشنامهٔ یوجین اُنیل که دربارهٔ زنی است که گذشته‌اش تهدیدی برای آینده‌اش می‌باشد، ایفا می‌کند.

نوشته لورا کولینز‑هگز

در مزرعهٔ خود در مینه‌سوتا چنین مهی وجود نداشت و آنا کریستوفرسون آن را دوست دارد. در شب بر عرشهٔ قایق باری که پدرش فرمانده آن است و در اطراف پروونس‌تاون، ماساچوست لنگر انداخته، او این ساکن‌گی فراگیر و رمانس را به‌تمامی می‌جوشاند.

زندگی بر آب برای او کاملاً تازه است، اما چون آنچه تمام‌وقت به‌دنبال‌اش بوده حس می‌کند — او به پدرش، کریس، می‌گوید: «اگر اینجا مکان مناسب من برای جا گرفتن باشد»، که تا یک هفته و نیم پیش تقریباً برای او غریبه بود. او در حالی که راحت و در عنصر خود است، وقتی صدای فریاد درخواست کمک ملوانان غرق‌شده‌ای از دل تاریکی می‌شنود، ناراحت می‌شود. این صدا، شب آرام او را می‌شکند.

سپس یکی از بازماندگان خود را به عرشه می‌کشد — خونین، کثیف و با ادعای مردانگی‌اش — و آرامش آنا برای همیشه از بین می‌رود. این مت برک است، فنری سفت‌خورده از خشونت به شکل یک ایرلندی که دل او را زودتر از آنچه تصور می‌کنید می‌رباید.

«آیا من در خواب هستم؟» او وقتی ظاهر می‌شود می‌گوید و جرعه‌ای ویسکی به او می‌دهد. سپس پس از نوشیدن آن و یافتن مسیر خود می‌گوید: «فکر می‌کردم تو یک پری دریایی از دریا هستی که آمده تا به من آزار برسانی.»

در بازآفرینی درخشانی و مسحورکننده توماس کیل از نمایشنامهٔ درام ۱۹۲۱ یوجین اُنیل «آنا کریستی»، که یک‌شنبه در St. Ann’s Warehouse در بروکلین به صحنه رفت، میشل ویلیامز و تام استوریدج نقش عاشقانی پرآشوب را ایفا می‌کنند. آنا تنها، که از رفتارهای مت خوشش می‌آید، خوشحال است که او او را ستوده می‌کند؛ مت، که به خودنمایی می‌پردازد، ترسناک است اما با حرکات آرام‌بخش رفتار می‌کند، مانند خیال‌پردازی دربارهٔ آینده‌ای خوشبخت و خانه‌های حصاری، تنها چند دقیقه پس از ملاقات (او در کت پالتوی ضدآب به سبک شیک نیو انگلند دیده می‌شود؛ لباس‌ها توسط پل تازویل طراحی شده‌اند).

نکتهٔ مهم دربارهٔ آنا این است که در دو سال گذشته در مینه‌سوتا، جایی که تحت نام آنا کریستی شناخته می‌شد، به عنوان فاحشه کار می‌کرد. در ابتدای نمایش، وقتی او به سمت شرق و به نیویورک سفر می‌کند، این به‌دلیل نیاز به بهبود است. او امید دارد پدرش، یک مهاجر سوئدی که پانزده سال است او را ندیده، او را سرپناه دهد. در هنگام ورود، تمام این‌ها را به همراه مطمئن کریس، مارتی اوون (مِر وینینگهام؛ بازیگری که آن‌قدر درخشان است که کاش نقش او بزرگتر می‌شد) می‌گوید.