بلاگ

در حال برقراری اتصال امن

این وب‌سایت برای محافظت در برابر حملات آنلاین، از سرویس امنیتی استفاده می‌کند. ما مرورگر شما را بررسی می‌کنیم تا اتصال امنی برقرار شده و ایمنی شما تضمین شود.

…

می‌توان گفت این یک شکست تمام‌عیار بود.

انتشار کتاب دیجیتال هنر جدید KPop Demon Hunters که همراه با فیلم پرطرفدار نتفلیکس عرضه شد، به هواداران این امکان را داد تا به برخی نکات کلیدی داستان پی ببرند؛ نکاتی که پیش‌تر تنها شایعه بودند — اما اکنون با انتشار این نگاه داخلی به موزیکال انیمیشنی، به‌صورت رسمی در روایت جایگاهی یافت.

هشدار! اسپویلرهای KPop Demon Hunters در ادامه می‌آیند:

در کتاب جدیدی به نام «هنر KPop Demon Hunters»، سرنوشت مادر رومی تأیید می‌شود. بخشی در ابتدای کتاب می‌گوید که رومی، خوانندهٔ اصلی گروه HUNTR/X، زندگی‌اش «در زمان کشته شدن مادر جنگجویش، زمانی که رومی هنوز نوزاد بود، به‌طرز ناگهانی و دردناک به‌هم ریخت». در نتیجه، HUNTR/X پس از این‌چنین فقدان مخرب، خانواده و آرامش را به زندگی او بازگرداند.

چگونه او فوت کرد؟ در واقع، برخی از طرح‌های مفهومی اولیهٔ فیلم توسط هنرمند KPop Demon Hunters به نام سیمون بیک، در ماه ژوئن از طریق شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته شد؛ یکی از این آثار به‌خصوص روشن‌کننده بود. تصویری از میان چندین تصویر که هنرمند به اشتراک گذاشت، نسخهٔ اولیهٔ صحنه‌ای را نشان می‌دهد که در آن رومی با سلین، نیروی راهنمای HUNTR/X و نزدیک‌ترین هم‌پیمان مادرش پیش از مرگ، روبه‌رو می‌شود. این صحنه کمی پس از آن رخ می‌دهد که علائم شیطانی رومی برای اولین بار به‌صورت اجباری در جهان ظاهر می‌شود — و در این نسخه از صحنه، او حتی تا این حد پیش می‌رود که از سلین می‌پرسد: «چرا مادرم را کشتی؟»

بنابراین، بله؛ ترکیب این دو قطعهٔ تأیید به‌ظاهر همان‌طور که انتظار می‌رود، معنا دارد. سلین، که پیش‌تر یک ایستدوی مشهور بوده و بزرگ‌ترین هم‌پیمان مادر رومی بود، به‌نظر می‌رسد قاتلی باشد که او را کشته است. این فکر تراژیک است — به‌ویژه زمانی که هواداران پیش‌تر حدس می‌زدند مادر رومی کشته شده است. اما حتی بدتر، بیک پیش‌تر فاش کرد که مادر رومی به‌وسیلهٔ تصادف کشته شده است.

بی‌تردید، این موضوع زمینهٔ بسیار زیادی برای کاوش در فیلم دنباله‌ای فراهم می‌کند که تا سال ۲۰۲۹ عرضه نخواهد شد. این مدت طولانی برای صبر و مشاهدهٔ نحوهٔ پردازش بخش دوم است؛ این فیلم پس از اکران به پربیننده‌ترین فیلم تاریخ نتفلیکس تبدیل شد، اما حداقل در تقویم قرار دارد وگرنه نمی‌توانستیم آن را دنبال کنیم.

ماه گذشته، صدای خوانندگان پشت HUNTR/X (EJAE، Audrey Nuna و Rei Ami) دربارهٔ آنچه می‌خواهند در KPop Demon Hunters ۲ ببینند، صحبت کردند. «موارد بیشتری از فرهنگ سنتی کره‌ای — تاریخ سنتی، موسیقی، غذا»، EJAE که صدای رومی را می‌خواند، به کولیدر گفت.

برای Audrey Nuna، که صدای میرا را می‌خواند، تمام موضوع به‌سوی بین‌المللی شدن است. «می‌خواهم دختران را در شهرهای مختلف ببینم. می‌خواهم ببینم چه چیزهایی را به‌صورت جهانی به‌هم می‌آورند، چون این فیلم تأثیر جهانی فراوانی داشته است»، او گفت. «فکر می‌کنم فیلم و واقعیت در حال داشتن گفت‌وگوی دیوانه‌وار هستند و دوست دارم این تبادل ادامه یابد.»

Rei Ami، که بخش‌های Zoey را می‌خواند، نکات جالبی دربارهٔ مسیری که فیلم آینده برای هواداران باید داشته باشد، مطرح کرد. «دوست دارم داستان منبع چگونگی اتحاد دختران را ببینم»، امی در مصاحبه توضیح داد. «اگر پیش‌درآمد نیست، پس می‌خواهم Gwi‑Ma برگردد. او را بازگردانید. دشمن اصلی چه کسی خواهد بود؟ من برای این قسمت بعدی بسیار کنجکاو هستم.»

KPop Demon Hunters هم‌اکنون به‌صورت نسخهٔ اصلی و نسخهٔ هم‌خوانی در نتفلیکس در دسترس است.

دوشنبهٔ سایبر آخرین فرصتی است که می‌توانید بهترین پیشنهادهای سال را پیش از تعطیلات به‌دست آورید. اگر به دنبال تخفیف‌های آخری هستید، ما به‌صورت فعال در حال گردآوری قوی‌ترین تخفیف‌های دوشنبهٔ سایبر هستیم و می‌توانید تمام انتخاب‌های برتر و کاهش قیمت‌ها را در دوشنبهٔ سایبر مرکز IGN مشاهده کنید.

لکس بریسکوسو نقدگر فیلم و تلویزیون و نویسندهٔ مستقل سرگرمی برای IGN است. می‌توانید او را در توییتر با نام کاربری @nikonamerica دنبال کنید.

این گروه اولین کنسرت خود را در ۴ دسامبر ۱۹۶۵ برگزار کرد. در سال ۱۹۸۱، رهبرشان جری گارسیا در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی دربارهٔ این‌که چگونه به ستارگان برتر تبدیل شدند اما هرگز برای پول فروختند، صحبت کرد.

گریتفول دِد به‌عنوان پادشاهان صحنهٔ سایکدلیک سواحل غربی در دههٔ ۱۹۶۰ ظاهر شد، اما از جذابیت‌های تجملی دور ماند. حتی پس از آن‌که انرژی‌های منفی و تجاری‌سازی، رویای هیپی را خراب کردند، ترکیب سرمست‌کنندهٔ جمل‌های طولانی گیتارهای بداهه و جشن‌های جمعی، سرسختانه بدون تغییر باقی ماند؛ تا مرگ رهبر گروه، جری گارسیا، در سال ۱۹۹۵؛ که در سن ۵۳ سالگی در مرکز بازتوانی درگذشت. در حالی که هم‌عصرانی همچون رولینگ استونز و جفرسون ایرپلین با تغییرات جریان‌ها سازگار شدند، دِد اساساً همان‌گونه باقی ماند.

این به‌سختی می‌توانست فرمولی برای تبدیل به سوپرستار باشد، اما وقتی مجله فوربس در سال‌های ۱۹۹۰–۹۱ فهرست ۴۰ نفر برتر سرگرمی‌های پردرآمد جهان را منتشر کرد، گریتفول دِد در رتبهٔ ۲۰ با تخمین ۳۳ میلیون دلار قرار گرفت – که آن‌ها را به‌فاصلهٔ نزدیک به پدیدهٔ پاپ MC Hammer می‌کشاند. چه سفری طولانی و غریب برای گروهی که سه دهه پیش در سالن‌های ویکتوریایی سانفرانسیسکو به‌عنوان موسیقی‌ساز برای آزمایش‌های مواد مخدر توهم‌زا شروع کرد.

بدون وجود یک ستارهٔ واضح و با ایدئولوژی قوی عدم تجاری‌گری، دِد یک گروه زیرزمینی واقعی بود. موفقیت آن‌ها بر پایهٔ فروش رکوردها شکل نگرفت – اگرچه در سال ۱۹۸۷، آن‌ها با آهنگ «Touch of Grey» به‌طور غیرمنتظره‌ای در MTV به موفقیتی دست یافتند، به‌دلیل ویدیویی که اسکلت‌های تمام‌اندازه را به نمایش می‌گذاشت. در عوض، آن‌ها یک قبیلهٔ وفادار از «Deadheads» را پرورش دادند که از شهری به شهر دیگر در یک سرک مسافری هیپی‌دوم همراهی می‌کردند.

گارسیا در سال ۱۹۸۸ گفت: «به‌اطفال امروز، گریتفول دِد نماد آمریکا است؛ روح توانایی بیرون رفتن و داشتن یک ماجراجویی.» هواداران پیش از زمان شروع برنامه در پارکینگ‌های مکان، در شاکدون استریت – بازارهای غیررسمی که پس از نام آلبوم ۱۹۷۸ گروه شکل گرفته بود – جمع می‌شدند. آن‌ها هرگز «فروش‌گری» نکردند، از حمایت‌های شرکتی خودداری کردند و حتی تبادل نوارهای تقلبی (bootleg) را تشویق می‌کردند. همچنین به فهرست‌های همیشه در حال تغییر خود افتخار می‌کردند، به‌طوری که هواداران هنوز هم به بررسی تنوعهای شبانه‌ای که توسط شیمی منحصر به‌فرد گروه به وجود آمده می‌پردازند.

در سال ۱۹۸۱، برنامه‌ٔ Newsnight بی‌بی‌سی حضور داشت تا هیجان وفاداران را در بازگشت دِد به لندن که برای اولین‌بار پس از هفت سال بود، و اجرای چهار شب حماسی در تئاتر رینبو مشاهده کند. در شهر، در کلاب شبانه بلیتز، صحنهٔ پاپ نو‑رمانتیک به‌طور کامل فعال بود و گروه‌هایی همچون Spandau Ballet با ظرافت داندی‌مانند به زیبایی‌زدگی زشت جنبش پانک واکنش نشان می‌دادند.

گرچه رهبر گریتفول دِد، جری گارسیا – که رابین دن‌سلو از برنامه‌ٔ Newsnight او را «یک مرد مهربان ۳۸ ساله» توصیف کرده بود – نمی‌توانست از این موسیقیدانان بیشتر متمایز باشد، گروه او نیز در دل شعله‌های سوزان یک پدیدهٔ زیرثقافتی شکل گرفته بود. در سال ۱۹۶۷، تابستان عشق که به «Summer of Love» معروف شد، هزاران هیپی را به سمت سانفرانسیسکو کشاند.

گارسیا به دن‌سلو گفت که شاید زمان‌ها تغییر کرده‌اند، اما صحنه همچنان به همان اندازه زنده و پر‌انرژی مانده است. او افزود: «هیپ‌های هیت‑آشبری هنوز تقریباً همان‌کاری را که در آن زمان می‌کردند، انجام می‌دهند، اما … تفاوت این است که اکنون ۱۵ سال تجربه دارند و در کاری که می‌کنند متخصص شده‌اند، همان‌طور که ما هم به متخصصان کار خود تبدیل شدیم – به‌نحوی.» او گفت که وقتی گریتفول دِد برای اولین‌بار شروع کرد، آمریکا تا حد زیادی از دوران ساکن و آرام دههٔ ۱۹۵۰ به همان شکل باقی مانده بود: «بارها به شهری می‌رفتیم و هتل‌ها اجازه نمی‌دادند وارد شویم، چه رزرو داشته باشیم چه نداشته باشیم… به محض اینکه موهای بلند و هرگونه انحرافی را می‌دیدند، بلافاصله رد می‌شدیم.»

اگرچه ممکن است آن‌ها با صلح آمده باشند، اما به‌راحتی می‌توان دید که سبک زندگی تخلف‌گرانه این هیپ‌های موهای وحشی چگونه می‌تواند برای ناآشنایان ترس‌آور باشد. در واقع، شکل‌گیری گروه به‌طرزی جدانابردنی به تجلیل از مصرف LSD مرتبط بود. این داروی توهم‌زا در سال ۱۹۳۸ توسط شیمیدان سوئیسی آلبرت هافمان کشف شد. چند سال پس از آن که او به‌صورت تصادفی مقداری از این دارو را از طریق نوک انگشتانش مصرف کرد، تصاویری شگفت‌انگیز از «تصاویر فوق‌العاده، اشکال عجیب با بازی شدید و کالیندروسکوپی رنگ‌ها» را تجربه کرد. در حالی که هافمان برای دهه‌ها استدلال می‌کرد که LSD می‌تواند به درمان بیماری‌های روانی کمک کند، دیگران کاربردهای بسیار متفاوتی برای خواص مخرب و روان‌گردان این ماده تصور می‌کردند.

آزمون اسید کول‌آید الکتریک

در اوایل دوران جنگ سرد، سازمان سیا برنامهٔ مخفی برای پژوهش دربارهٔ کنترل ذهن ایجاد کرد. این برنامه که با نام رمز MK-Ultra شناخته می‌شد، آزمایش‌هایی را بر روی بیماران غافل، از جمله افراد در مؤسسات روان‌پزشکی و زندانیان، با روش‌هایی نظیر تجویز داروهای روان‌گردان، محروم‌سازی حسی و شاک الکتریکی، تأمین مالی می‌کرد. در سال ۱۹۶۰، پژوهشگرانی که توسط سیا حمایت می‌شدند در بیمارستان منلو پارک، کالیفرنیا، به دانشجویان ۴۰ دلار در روز برای مصرف LSD پرداخت می‌کردند.

یکی از داوطلبان، کن کِسی بود که بعدها رمان «بال‌پروازی بر فراز لانه‌کلغی» را نوشت. تحت تأثیر قدرت توهم‌زا و هنوز قانونی بودن این دارو، کِسی شروع به توزیع آن بین دوستان کرد و در سال ۱۹۶۴ یک گروه هم‌فکر تحت عنوان «مِری پرنکسترز» تشکیل داد و با یک باس رنگارنگ به سراسر کشور حرکت کرد. این سفر توسط نویسنده تام ولف در کتاب «آزمون اسید کول‌آید الکتریک» روایت شد. یک سال بعد در کالیفرنیا، او سلسله‌ای از مهمانی‌ها به نام «آزمون‌های اسید» برگزار کرد تا مصرف LSD را ترویج دهد. دومین این رویداد در تاریخ ۴ دسامبر در سان خوزه بود که گریتفول دِد اولین کنسرت خود را برگزار کرد. پیش از آن گروه با نام «وارلاک‌ها» شناخته می‌شد، اما چون گروه دیگری با همان نام وجود داشت، گروه گارسیا نام «گریتفول دِد» را برگزید که قرن‌ها ادامه پیدا کرد.

هشت ماه پس از آن، دِد برای اولین بار در بی‌بی‌سی ظاهر شد – نه در برنامهٔ موسیقی، بلکه در برنامهٔ روزنامه‌نگاری Panorama. در قسمتی با عنوان «California 2000»، خبرنگار جان مورگان به بررسی سالن‌های رقص سایکدلیک سانفرانسیسکو پرداخت، جایی که «دنیای خصوصی تبدیل به عمومی می‌شود؛ رنگ‌ها و نورهای عجیبی که از ترکیب روغن، آب و کچاپ ساخته شده‌اند، بر دیوارها و مردم می‌تابند». هنگامی که گروه آهنگ «The Mind Benders» را اجرا کرد، که یک راکس‌گاراژ پر‌چرخش بر پایهٔ ارگ بود، مورگان اشاره کرد که هدف «ایجاد شرایط یک سنسوریم روان‌پزشکی… ادراکات جدیدی از واقعیت که توسط حمله‌ای به حواس ایجاد می‌شود» بود.

گارسیا پیش از این چهره‌ای شناخته‌شده در صحنهٔ موسیقی سانفرانسیسکو بود؛ او در گروه‌های فولک و بلوز فعالیت داشته بود، اما LSD تأثیر کاملاً جدیدی بود. در مصاحبه‌ای که اندکی پیش از وفاتش در سال ۱۹۹۵ با بی‌بی‌سی انجام داد، او گفت: «اغلب با روان‌گردان‌ها نمی‌توانستم با کسی صحبت کنم. نمی‌توانستم خودم را قابل فهم کنم یا دیگران را درک کنم، اما می‌توانستم از طریق موسیقی ارتباط برقرار کنم». او سبک اولیهٔ گروه را «آر اند بی با مقدار زیادی از عجیب‌وغریب در آن» توصیف کرد. «بداهه‌نوازی»، که او می‌گفت «اولین چیزی است که در موسیقی یاد گرفته‌ام»، در قلب این گروه بود. او افزود: «ناگهان می‌توانستیم یک ترانهٔ سادهٔ آر اند بی بزنیم و به یک قطعهٔ بیست‌دقیقه‌ای تبدیل شود».

گروه همچنان نسل‌های جدیدی از هواداران را جذب کرد و کنسرت‌های طولانی‌شان شامل مجموعه‌ای از تأثیرات موسیقی از بلوگراس تا جاز می‌شد. برای دِد، اجرای زنده همه چیز بود. فیل لِش، نوازندهٔ باس، در سال ۱۹۹۳ به بی‌بی‌سی گفت: «آنچه گریتفول دِد انجام داده است این است که حکمت قدیمی دربارهٔ ساختن مخاطب را به درجهٔ نهایی برده؛ چون تمام کار ما ساختن مخاطب است. فکر می‌کنم ایدهٔ اولیه این بود که یک مخاطب بسازیم تا بتوانیم رکورد بفروشیم – ما فقط مخاطب را ساختیم و به‌سرعت به آن‌ها برگشتیم و برایشان نواختیم.»

همان‌طور که گارسیا در Newsnight گفت: «چیزی که واقعاً به آن علاقه‌مندیم، ارتباط برقرار کردن با ذهن‌هاست». گیتاریست باب ویئر اضافه کرد: «ما یاد گرفتیم سازهایمان را بهتر بنوازیم. بهتر یاد گرفتیم با یکدیگر تعامل کنیم. بهتر یاد گرفتیم به هم گوش کنیم. و در این مرحله می‌توانیم با نکات کمتر، موسیقی بیشتری اجرا کنیم». پس از شانزده سال زندگی در مسیر، گارسیا همچنان به‌قدر پیش از این متعهد بود: «این همان‌جست که ما هستیم. این همان کاری است که با زندگی‌مان می‌کنیم، به‌راستی».

—

فیلم‌های جدید «لاک‌پشت‌های نینجا» و «سونیك» در سال ۲۰۲۸ به‌سرعت به سینماها می‌رسند.

پارامونت یک فیلم بدون عنوان «لاک‌پشت‌های نینجا» را برای تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۲۸ به تقویم اضافه کرد و همچنین یک فیلم بدون عنوان «فیلم رویداد جهان سونیك» را برای تاریخ ۲۲ دسامبر ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی کرد. این استودیو همچنین برنامه‌ای برای بازگشت «تاپ گان» به پردهٔ بزرگ در ۱۳ می ۲۰۲۶ به‌منظور گرامیداشت چهلمین سالگرد آن اعلام کرد.

پارامونت جزئیات فیلم‌های «لاک‌پشت‌های نینجا» و «سونیك» را در امان می‌گذارد. تنها نکتهٔ تأیید شده این است که تهیه‌کننده نیل ه. مورتز، که به‌عنوان ذهن پشت سه‌گانه موفق «سونیك» شناخته می‌شود، پشت ماجراجویی جدید «لاک‌پشت‌های نینجا» نیز قرار دارد.

«لاک‌پشت‌های نینجا» ترکیبی مناسب برای خانواده از زنده‌اکشن و انیمیشن کامپیوتری خواهد بود که برادران لاک‌پشت — لئوناردو، دوناتلو، رافائل و میکل‌آنجلو — را به تصویر می‌کشاند. این اولین فیلم زنده‌اکشن «لاک‌پشت‌های نینجا» از زمان ناکامی سینمایی «Out of the Shadows» در سال ۲۰۱۶ است. پارامونت پس از آن به سمت انیمیشن حرکت کرد و در سال ۲۰۲۳ با فیلم نسبتاً موفق «لاک‌پشت‌های نینجا: Mutant Mayhem» که توسط سث روجن و ایوان گلدبرگ نوشته شده بود، ادامه داد. «Mutant Mayhem 2» برای اکران در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است.

دنباله جدید «سونیك»، که بر پایهٔ برند بازی ویدئویی سِگا است، از «سونیك ۴» مستقل است؛ این فیلم برای ۱۹ مارس ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است. «سونیك» تبدیل به یک دارایی ارزشمند برای پارامونت شده؛ سه‌گانهٔ نخست این سری به‌صورت مجموع بیش از ۱ میلیارد دلار فروش جهانی داشته‌اند.

«تاپ گان»، به کارگردانی تونی اسکات و به همراه تام کرزر، در سال ۱۹۸۶ منتشر شد و با فروش ۳۵۷٫۴ میلیون دلار، پر درآمدترین فیلم آن سال شد. داستان دربارهٔ ستوان پیِت «ماوریک» میچِل است؛ او خلبان پرشور و جاه‌طلبی است که برای دستیابی به مقام برترین خلبان جنگنده رقابت می‌کند. کرزر نقش خود را در دنبالهٔ ۲۰۲۲ «تاپ گان: ماوریک» تجدید کرد؛ این فیلم با فروش ۱٫۴۹ میلیارد دلار، به بزرگ‌ترین فیلم تاریخ ۱۱۳ ساله پارامونت تبدیل شد.

جایزه‌های گاتهام مراسم آغاز فصل جوایز سال را در شب دوشنبه در شهر نیویورک برگزار می‌کند.

ارائه‌شده توسط مؤسسهٔ فیلم و رسانه گاتهام و برگزار شده در سیپریانی وال‌استریت، مراسم امسال شامل حماسهٔ اکشن پل توماس اندرسون «یک نبرد پس از دیگری» است که با شش نامزدی، رکورد تمام‌زمانی را برای بیشترین نامزدی‌ها به دست آورد و در رقابتی با فیلم‌هایی چون «همنت» و «رویای قطار» قرار دارد. این سومین سالی است که سازمان محدودیت سقف بودجه را برای ارزیابی جوایز حذف کرده است. در سال‌های پیش، برای اینکه یک فیلم واجد شرایط گاتهام باشد، بودجهٔ آن نمی‌توانست بیش از ۳۵ میلیون دلار باشد.

برندگان پیشین دسته بهترین فیلم شامل «اسپات‌لایت» (۲۰۱۵)، «مون‌لایت» (۲۰۱۶) و «همه‌چیز در همه‌جا، یک‌جا» (۲۰۲۲) بوده‌اند که همهٔ آن‌ها پس از آن برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم اسکار شدند.

علاوه بر اعطای جوایز به برندگان، مراسم سی‌پنجم سالانه همچنین به چندین تجلیل از بازیگران و فیلمسازان می‌پردازد. از جمله: «فرانکشتاین» (Netflix) به کارگردانی گییرمولو دل‌تورُ، اسکار ایزاک و جاکوب الوردی؛ «جی کلی» به کارگردانی نوح بامباخ؛ «هدا» با تسا تامپسون؛ «بعد از شکار» به‌همت لوکا گوئادنی‌نو و جولیا رابرتس؛ «آواز آبی» با حضور هیو جکمن و کیت هادسون؛ «اسپرینستین: نجاتم از هیچ‌جا» به کارگردانی جرمی آلن وایت و اسکات کوپر؛ و «گناهکاران» به کارگردانی رایان کوگلر.

برندگان در ادامه به‌روزرسانی می‌شوند.

بهترین فیلم

• «Bugonia» (Focus Features) — Ari Aster, Ed Guiney, Lars Knudsen, Jerry Kyoungboum Ko, Yorgos Lanthimos, Miky Lee, Andrew Lowe, Emma Stone، تولید‌کنندگان
• «شرق دیوار» (Sony Pictures Classics) — Kate Beecroft, Shannon Moss, Melanie Ramsayer, Lila Yacoub، تولید‌کنندگان
• «لمس آشنا» (Music Box Films) — Alexandra Byer, Sarah Friedland, Matthew Thurm، تولید‌کنندگان
• «همنت» (Focus Features) — Nicolas Gonda, Pippa Harris, Liza Marshall, Sam Mendes, Steven Spielberg، تولید‌کنندگان
• «اگر پا داشتم تو را می‌زد» (A24) — Ronald Bronstein, Eli Bush, Richie Doyle, Conor Hannon, Sara Murphy, Josh Safdie, Ryan Zacarias، تولید‌کنندگان
• «Lurker» (Mubi) — Galen Core, Archie Madekwe, Marc Marrie, Charlie McDowell, Francesco Melzi d’Eril, Duncan Montgomery, Alex Orlovsky, Olmo Schnabel, Jack Selby، تولید‌کنندگان
• «یک نبرد پس از دیگری» (Warner Bros. Pictures) — Paul Thomas Anderson, Sara Murphy, Adam Somner، تولید‌کنندگان
• «ببخشید، عزیز» (A24) — Mark Ceryak, Barry Jenkins, Adele Romanski، تولید‌کنندگان
• «وصیت آن لی» (Searchlight Pictures) — Brady Corbet, Mona Fastvold, Joshua Horsfield, Gregory Jankilevitsch, Mark Lampert, Lillian LaSalle, Andrew Morrison, Viktória Petrányi, Klaudia Smieja-Rostworowska، تولید‌کنندگان
• «رویای قطار» (Netflix) — Michael Heimler, Will Janowitz, Marissa McMahon, Ashley Schlaifer, Teddy Schwarzman، تولید‌کنندگان

بهترین فیلم بین‌المللی

• «فقط یک تصادف بود» (Neon) — Philippe Martin, Jafar Panahi، تولید‌کنندگان
• «بدون گزینهٔ دیگر» (Neon) — Park Chan-wook, Alexandre Gavras, Michèle Ray Gavras, Back Jisun، تولید‌کنندگان
• «Nouvelle Vague» (Netflix) — Laurent Péti, Michèle Péti، تولید‌کنندگان
• «رستاخیز» (Janus Films) — Charles Gillibert, Yang Lele, Shan Zuolong، تولید‌کنندگان
• «صدای سقوط» (Mubi) — Lucas Schmidt, Maren Schmitt، تولید‌کنندگان

بهترین فیلم مستند

• «2000 متر به آندرییوکا» (PBS) — کارگردانی Mstyslav Chernov؛ Raney Aronson‑Rath, Mstyslav Chernov, Michelle Mizner، تولید‌کنندگان
• «BLKNWS: شرایط و ضوابط» (Rich Spirit) — کارگردانی Kahlil Joseph؛ Onye Anyanwu, Kahlil Joseph, David Linde, Anikah McLaren, James Shani, Steven Soderbergh، تولید‌کنندگان
• «دوستان نامطلوب من: بخش I – آخرین هوا در مسکو» (self‑distributed) — کارگردانی و تهیهٔ Julia Loktev
• «همسایهٔ کامل» (Netflix) — کارگردانی Geeta Gandbhir؛ Sam Bisbee, Geeta Gandbhir, Nikon Kwantu, Alisa Payne، تولید‌کنندگان
• «روح‌ات را روی دست بگذار و راه برو» (Kino Lorber) — کارگردانی Sepideh Farsi؛ Javad Djavahery, Sepideh Farsi، تولید‌کنندگان

بهترین کارگردان

• Mary Bronstein, «اگر پا داشتم تو را می‌زد» (A24)
• Jafar Panahi, «فقط یک تصادف بود» (Neon)
• Kelly Reichardt, «نقشه‌کش» (Mubi)
• Paul Thomas Anderson, «یک نبرد پس از دیگری» (Warner Bros. Pictures)
• Oliver Laxe, «Sirâ» (Neon)

کارگردان نوظهور

• Constance Tsang, «قصر خورشید آبی» (Mubi)
• Carson Lund, «Eephus» (Music Box Films)
• Sarah Friedland, «لمس آشنا» (Music Box Films)
• Akinola Davies Jr., «سایهٔ پدرم» (Mubi)
• Harris Dickinson, «Urchin» (1-2 Special)

بهترین فیلمنامهٔ اصلی

• «اگر پا داشتم تو را می‌زد» (A24) — نوشتهٔ Mary Bronstein
• «فقط یک تصادف بود» (Neon) — نوشتهٔ Jafar Panahi
• «عامل مخفی» (Neon) — نوشتهٔ Kleber Mendonça Filho
• «ببخشید، عزیز» (A24) — نوشتهٔ Eva Victor
• «صدای سقوط» (Mubi) — نوشتهٔ Louise Peter, Mascha Schilinski

بهترین فیلمنامهٔ اقتباسی

• «بدون گزینهٔ دیگر» (Neon) — نوشتهٔ Park Chan‑wook, Lee Kyoung‑mi, Jahye Lee, Don McKellar
• «یک نبرد پس از دیگری» (Warner Bros. Pictures) — نوشتهٔ Paul Thomas Anderson
• «Pillion» (A24) — نوشتهٔ Harry Lighton
• «آماده‌سازی برای زندگی بعد» (Orion Pictures/Amazon MGM Studios) — نوشتهٔ Martyna Majok
• «رویای قطار» (Netflix) — نوشتهٔ Clint Bentley, Greg Kwedar

نقش اصلی برجسته

• Jessie Buckley, «همنت» (Focus Features)
• Lee Byung‑hun, «بدون گزینهٔ دیگر» (Neon)
• Rose Byrne, «اگر پا داشتم تو را می‌زد» (A24)
• Sopé Dìríù, «سایهٔ پدرم» (Mubi)
• Ethan Hawke, «ماه آبی» (Sony Pictures Classics)
• Jennifer Lawrence, «Die My Love» (Mubi)
• Wagner Moura, «عامل مخفی» (Neon)
• Josh O’Connor, «نقشه‌کش» (Mubi)
• Amanda Seyfried, «وصیت آن لی» (Searchlight Pictures)
• Tessa Thompson, «Hedda» (Orion Pictures/Amazon MGM Studios)

نقش مکمل برجسته

• Benicio Del Toro, «یک نبرد پس از دیگری» (Warner Bros. Pictures)
• Jacob Elordi, «فرانکشتاین» (Netflix)
• Inga Ibsdotter Lilleaas, «ارزش عاطفی» (Neon)
• Indya Moore, «پدر، مادر، خواهر، برادر» (Mubi)
• Wunmi Mosaku, «گناهکاران» (Warner Bros. Pictures)
• Adam Sandler, «Jay Kelly» (Netflix)
• Andrew Scott, «ماه آبی» (Sony Pictures Classics)
• Alexander Skarsgård, «Pillion» (A24)
• Stellan Skarsgård, «ارزش عاطفی» (Neon)
• Teyana Taylor, «یک نبرد پس از دیگری» (Warner Bros. Pictures)

بازیگر نوظهور

• A$AP Rocky, «بالا به پایین» (A24)
• Sebiye Behtiyar, «آماده‌سازی برای زندگی بعد» (Orion Pictures/Amazon MGM Studios)
• Chase Infiniti, «یک نبرد پس از دیگری» (Warner Bros. Pictures)
• Abou Sangaré, «داستان سلیمان» (Kino Lorber)
• Tonatiuh, «بوسهٔ زن عنکبوت» (Roadside Attractions/Lionsgate/LD Entertainment)