«Being Eddie» جدیدترین مستند از سری Hangin’ with an Icon است که بهزودی روی نتفلیکس منتشر میشود. این پلتفرم پیش از این فیلمهای مستند ارائه داده بود که در آن سلبریتیهایی مثل سیلوِستر استالون و مارثا استوارت در قصرهای عظیم خود قدم میزدند و به یاد میآوردند تمام فراز و نشیبی که پشت سر گذاشتند تا به پدیدههای ثروتمند و فرهنگی امروز تبدیل شوند. اکنون نوبت ادی مرفی است.
افسانهٔ کمدی در عمارت کالیفرنیاییاش که سقفی قابل باز و بسته شدن دارد، بینپرس میگوید، خانوادهاش را سرگرم میکند و در این مستند سادهوار قسمتهایی از برنامهٔ «Ridiculousness» که برای او یک لذت گناهآلود است (و او را به فیلمهای آلِخاندرو جودوروسکی یادآوری میکند) تماشا میکند. گاهی او مینشیند و برای دوربین کارگردان و تدوینگر باتجربهٔ آنگوس وال، در مسیر خاطرات قدم میزند، مجلات طرفداران قدیم را ورق میزند و دربارهٔ روزهای خود بهعنوان یک ستارهٔ راک پوشیده در کت چرمی میگوید.
«Being Eddie» شما را به مسیر صعود شگفتانگیز مرفی از «سرقتگر صحنه» در «Saturday Night Live» به یک ستارهٔ سطح A سینما میبرد؛ با فیلمهای موفقی چون «۴۸ ساعت» و «شرک» و نیز چند شکست مثل «Vampire in Brooklyn» که در مستند به آن اشاره میشود، و بهگونهای الهامبخش نسلهای آیندهٔ کمدینها شد. دیو چپل، کریس روک، کوین هارت و همستارۀ او در «The Pickup»، پیت دیویدسون، تنها نمونههای کوچکی از همعصرانیانی هستند که تأثیر مرفی بر آنها را تأیید میکنند.
مرفی اغلب هنگام صحبت سرش را بهیکسمت میانداخت و همزمان بهعنوان مردی عاقل و خوشآهنگ ظاهر میشود، در حالیکه داستان زندگیاش را تعریف میکند و گویی از اینکه این همه اتفاق برای او افتاده، شگفتزده است. این پسر لاغری که روزگاری از روئستفر، لانگ آیلند میآمد، هدفش تبدیل شدن به ستاره بود و این هدف زودتر از آنچه انتظار میرفت به واقعیت پیوست. او هنوز در اوایل بیستسالگیاش بود که فیلم «Beverly Hills Cop» او را به یک مگاستار تبدیل کرد. ممکن است فکر کنید مرفی داستانهای لذتجویانهای از آن دوران داشته باشد، اما او قسم میخورد که مردی خجالتی و محافظهکار است؛ حتی پیشنهاد کوکائین را از جان بلوشی و رابین ویلیامز رد کرد.
بدیهی است که «Being Eddie» به دورهٔ چنددههای خودخواستهٔ مرفی از کنارهگیری از استند‑آپ میپردازد. مرفی میگوید که مقام افسانهایاش مانع از این شد که در کلوپها مطالب جدید ارائه کند، اما نمیتوانم نادیده بگیرم که او به سالهای «خام» و «دیوانهوار»اش در استند‑آپ نگاه میکند؛ برخی از شوخیهای او، بهخصوص آنهایی که به افراد همجنسگرا و زنان میپرداختند، دیگر مناسب زمان نیستند و او با کمی خجالت به آنها مینگرد. این شوخیها او را به ستارهای تبدیل کردند، اما موجی از کمدی سیاهپوست (مانند «Def Comedy Jam») را نیز به وجود آوردند که در آن همجنسگرایی، زنستیزی و نمایشهای بیش از حد مردانه بهعنوان هنجار مطرح بود. در نگاه بهعقب، تمام کمدیهای خانوادگی که او در دههٔ ۹۰ و ۲۰۰۰ آغاز کرد، گویی تلاشی برای جبران دوران جوانی پرخطای او بهنظر میرسند.
اما همانند مستندهای دیگر نتفلیکس که پیشتر اشاره شد، «Being Eddie» تمایل دارد تصویر ایدهآل و کممشکلتری از ستارهاش ارائه دهد. جان لندیس بهطور شگفتانگیزی ظاهر میشود تا دربارهٔ تجربیات خود در کارگردانی مرفی در «Trading Places» و «Coming to America» روایت کند. اما نه مرفی نه لندیس به برخوردهای مشهورشان در صحنهٔ «America» میپردازند. (اگرچه مرفی روزی گفت که لندیس شانس بهتری برای کار دوباره با ویک مورّو دارد تا با خود او، اما آنها برای فیلم نسبتاً فراموششدهٔ «Beverly Hills Cop III» دوباره بههم پیوستند.)
در حالی که هم مرفی و هم مستند فضایی زنده، آرام و صمیمی میسازند، اما یک ابر ثابت از مرگ بر این اثر سایه افکنده است. مرفی اعتراف میکند که در طول سالها مجبور شده افراد زیادی را از دنیا وداع دهد؛ از مربیان تا دوستان و حتی افرادی که در «SNL» نقششان را بازی میکرد. (او هزینهای پرداخت کرد تا به بازیگری که «Buckwheat» اصلی را در «Our Gang» ایفا کرده بود، یک قبر مناسب بدهد.) حتی همپیمانان جوان، سیاهپوست دههٔ ۸۰؛ مایکل، پرینس و ویتنی، همگی از بین رفتهاند. خاطرات و قطعات مصاحبهٔ چارلی مرفی، برادر بزرگ ادی، سرپرست پیشین امنیت و ستارهٔ «Chappelle’s Show» که در سال ۲۰۱۷ بهدلیل لوسمی درگذشت، هم در سرتاسر این فیلم پراکنده شدهاند.
