رکوردهای طلایی واژنر، که شامل یک کپسول زمان از صداها، تصاویر، موسیقی و پیامهای زمین میشوند، به فضاپیماهای واژنر ۱ و ۲ ناسا که در حال حاضر در مسیر خروج از سامانه خورشیدی هستند، متصل شدهاند. این رکوردها بهعنوان پیام بشریت برای هر گونه حیات هوشمند فرازمینی که ممکن است آنها را پیدا کند، عمل میکنند؛ بهطور اساسی شبیه «پیامی در بطری» است که به فضاهای بینستارهای ارسال شده است.
اگر در برقراری تماس فیزیکی با موجودات فرازمینی عجول هستیم، میتوانیم سعی کنیم با ارسال آثار فناورانه، بهتر به همسایگان کیهانیمان دست یابیم.
نگرش سنتی معتقد است که باید فضاپیمای سریعتری ساخته شود تا واژنر را پیشی بگیرد و زودتر شناخته شود. در حقیقت، جمعکنندگان اشیای بینستارهای ممکن است فناوریهای سریعترین ما را ابتدا کشف کنند، به شرطی که مدت زمان کوتاهتر سفرشان جبران تاریخهای دیرتر پرتابشان شود.
واژنر ۱ در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ پرتاب شد؛ بهطراز جالب، تنها چند هفته پس از کشف سیگنال «Wow!» توسط موجودات فرازمینی. واژنر ۱ با سرعت ۱۷ کیلومتر بر ثانیه از سامانه خورشیدی به بیرون میرود. در حال حاضر در فاصلهای تقریباً ۱۷۰ برابر فاصلهٔ زمین‑خورشید (واحد نجومی) قرار دارد. فضای بینستارهای از مرز ابر اوورت، حدود ۱۰۰٬۰۰۰ واحد نجومی، آغاز میشود؛ جایی که سنگهای یخی هنوز توسط گرانش خورشید بهدستگیری میشوند و بهعنوان دنبالهدارهای طولانیمدت در نزدیکی زمین ظاهر میشوند. واژنر ۱ این مرز را حدود ۲۸٬۰۰۰ سال دیگر خواهد رسید.
در مقابل، شیء بینستارهای 3I/ATLAS با سرعت خروجی ۶۰ کیلومتر بر ثانیه حرکت میکند. این شیء پس از حدود ۸٬۰۰۰ سال به فضای بینستارهای باز خواهد گشت. سوار بر 3I/ATLAS امکان رسیدن به فضای بینستارهای تا حدود سال ~۱۰٬۰۰۰ میلادی بهجای حدود سال ~۳۰٬۰۰۰ میلادی را فراهم میکند.
کشف شیءهای بینستارهای در دههٔ گذشته فرصتهای جدیدی را برای بشریت فراهم میکند تا کپسولهای زمانی را به فضای بینستارهای بفرستند.
یک رویکرد میتواند طراحی مأموریتهای مداخلهکننده باشد که نسخههای مشابه رکوردهای طلایی واژنر را بر سطح یک شیء بزرگ بینستارهای نظیر 3I/ATLAS میگذارند، به این امید که این رکوردها توسط باستانشناسان بینستارهای شناسایی شوند. رویکرد دیگر استفاده از پرتو لیزر پرتوان برای حکاکی پیام بر سطح خشک یک سیارک بینستارهای است.
آیا این تلاش ارزشمند است اگر موجودات فرازمینی علامتهای فناورانهٔ ما را بر اشیای بینستارهای نادیده بگیرند؟ این سؤال بازتابی از آزمایش فکری مشهور فلسفی است: «اگر درختی در جنگل بیصدا بیفتد و هیچکس برای شنیدن آن حضور نداشته باشد، آیا صدا ایجاد میکند؟»
با ذهنیت رایج ستارهشناسان زمینی، ما بهراحتی این نشانهها را از دست میدهیم. اما محدودیتی عملی نیز وجود دارد. بزرگترین تلسکوپهای ما، چه روی زمین و چه در فضا، وضوح زاویهای کافی برای تشخیص بیلبوردی با حروف به اندازهٔ جزیرهٔ منهتن در فاصلهای بهمراتب برابر با فاصلهٔ زمین‑خورشید ندارند. با این حال، اگر هر بیلبورد فرازمینی با اینچنین حروفی در فاصلهای کمتر از ۰٫۱ واحد نجومی ظاهر شود، رشتهٔ جدیدی در دانشگاهها بهنام «باستانشناسی بینستارهای» شکل خواهد گرفت.
شناسایی اثرات فناورانه بر سیارکها یا دنبالهدارهای بینستارهای، چشمانداز کیهانیای را فراهم میکند که بهشدت در روتینهای روزمرهمان نیازمندیم. موزههای زمینی که نسخههای این اثرات را به نمایش میگذارند، احتمالاً مخاطبان بیشتری نسبت به فیلمهای علمی‑تخیلی جذب خواهند کرد.
البته ممکن است اثرات فناوری بر سطح سیارکهای بینستارهای صرفاً کاربردی باشد نه هنری. این اثرات میتوانند نشانگر تلاش موجودات فرازمینی برای استخراج مواد معدنی گرانبها یا سوخت از این سیارکها باشند (همانطور که در اینجا بحث شد).
مأموریتهای مداخلهکنندهٔ آینده، مانند «Comet Interceptor» سازمان ESA (همانطور که در اینجا و اینجا توضیح داده شدهاست)، میتوانند به شیءهای بینستارهای نزدیک شوند و عکسهای دقیق از آنها ارائه دهند (همانطور که در اینجا بحث شد). وجود نورهای مصنوعی یا تشعشعات فراقرمز بیش از حد ناشی از حرارت تولید شده توسط منبع انرژی فنآورانه داخل یک سیارک یا دنبالهدار بینستارهای میتواند از طریق طیفسنجی تلسکوپ فضایی جیمز وب حتی از فواصل بزرگ شناسایی شود.
امید است که آژانسهای مسافرتی ما متوجه شوند که شیءهای بینستارهای یک مسیر سریع برای خروج از سامانه خورشیدی فراهم میکنند. اگر این فرصت فراهم شد، خوشحال میشدم سوار 3I/ATLAS شوم و اجازه دهم اجسادم را به فضای بینستارهای منتقل کند.
چقدر زمان میبرد تا 3I/ATLAS یا واژنر به طرف دیگر دیسک کهکشانی راهشیری برسند؟ بهصورت تقریبی یک میلیارد سال.
از آنجا که بیشتر ستارگان میلیاردها سال پیش از خورشید شکل گرفتهاند، هر تمدنی که در نزدیکی آنها قرار داشته باشد زمان کافی برای رسیدن به حیاط پشتی ما داشته است. رکورد طلایی فناوری آنها یا بقایای جسورترین کاوشگرانشان ممکن است در فضاپیماهای بینستارهای دفن شده باشد، حتی اگر این فضاپیماها توسط نسخهای از فناوری موشکی ما در دههٔ ۷۰ میلادی رانده شوند.
دیدگاهتان را بنویسید