بلاگ

استودیوهای دیزنی همچنان قدرت پنجره سینمایی را نشان می‌دهند؛ در حالی که مجموعه بربرانک، ایالت کالیفرنیا رسماً امروز از آستانه $6B فروش جهانی عبور کرده است.

به‌صورت تفکیک، $2.3B فروش داخلی که بهترین رقم برای هر استودیوی بزرگ فیلم‌سازی در داخل ایالات متحده در سال جاری است، و $3.65B فروش بین‌المللی.

ما این را به شما اطلاع داده بودیم، اما با موفقیت جهانی بیش از $450M که در حال افزایش است برای فیلم آواتار: آتش و خاکستر ساخته جیمز کامرون، این اتفاق چند روز زودتر رخ داد.

دیزنی اولین و تنها استودیوی است که امسال از $6B عبور کرده؛ استودیوی بزرگ بعدی، وارنر برادرز با $4.3B است. سال 2025 بزرگ‌ترین سال دیزنی در بکس‌آفیس از سال 2019 بوده است؛ در آن زمان فروش کلی به $13.1B رسید (که $11.1B فقط از عناوین دیزنی بود و بقیه توسط 20th Century Studios و Searchlight تأمین شد). این اولین و تنها باری بود که یک استودیوی بزرگ فیلم‌سازی از $10B در بکس‌آفیس جهانی عبور کرد. لازم به ذکر است که وارنر برادرز ابتدا این سال به $4B دست یافت، پیش از هر استودیوی دیگر.

تبلیغات در همه‌جا هستند، اما تعداد کمتری از مخاطبان می‌دانند چه‌وقت فیلم‌های جدید عرضه می‌شوند.

توسط بیلگه ابیری، منتقد فیلم برای نیویورک و Vulture

شاید تبلیغی را دیده باشید که در آن پِیتون منینگ فریاد زد: «همه رمز عبور را می‌دانند، گِتو پت!» در حین تماس با باب فرنکینسون، شخصیت لئوناردو دی‌کاپریو، در فیلم One Battle After Another. یا شاید تعجب کرده باشید که چرا تام برادی، فرانک اوشن، مایکل پورتر جونیور و دیگران سوئِتشرت‌های Marty Supreme را به تن داشتند. یا از دیدن جک کوئید خوش‌تان آمد که در طول مسابقه‌ای از تیم لوس آنجلس کلیپرز بهار گذشته، به‌تدریج با باندها و کبودی‌های بیشتری پوشانده شد. (این برای تبلیغ Novocaine بود. آیا Novocaine را به‌خاطر می‌آورید؟) یا شاید برای کریسمس در حال خریدن یک قابلمهٔ گرد سرامیکی Le Creuset مدل Elphaba با برجستگی امضای خاص برای کسی باشید. اوه، آیا Nightwraith از Avatar: Fire and Ash را در طول برنامهٔ فوتبال شب دوشنبه مشاهده کردید؟ اگر این حس می‌کنید که بازاریابی فیلم‌های بزرگ کنترل‌شان از دست رفته و به هر گوشه‌ای از زندگی مدرن نفوذ کرده است، احتمالاً به همین دلیل است.

آیا هیچ‌کدام از آن … مؤثر است؟ Wicked: For Good، Zootopia 2 و Avatar: Fire & Ash همه به خوبی پیش می‌روند. در میان عناوین معتبر، One Battle After Another احتمالاً با یک دورهٔ موفق اسکار به کسب سود ادامه خواهد داد و Marty Supreme نیز با شروعی عالی روبه‌رو است. اما با وجود اینکه ما همه به‌نظر می‌رسد در دریای بازاریابی فیلم غرق شده‌ایم، بازدیدکنندگان کمتری از زمان و محتوای فیلم‌های جدید آگاهی دارند. در سپتامبر این سال، با اشاره به شرکت پژوهشی National Research Group، نیویورک Times گزارش داد که تنها ۶۲ عنوان تازه‌انتشار در سال ۲۰۲۴ آگاهی بالاتر از ۵۰٪ ثبت کردند، تقریباً رکورد پایین‌ترین است.

منتقدان فیلم گاهی احساس می‌کنند که در ردیف جلویی این پدیده نشسته‌اند. ما اغلب به گفتگو با افرادی می‌پردازیم که از نبود فیلم‌های جدید و خوب شکایت می‌کنند. (جدی؟ این اولین گفتاری است که مردم وقتی می‌فهمند من منتقد فیلم هستم، می‌زنند.) اما معمولاً، همان‌طور که گفتگو ادامه می‌یابد، متوجه می‌شویم این افراد حتی از فیلم‌های موجود آگاهی ندارند. آن‌ها به سینما نمی‌روند، پس تریلرها را نمی‌بینند. آن‌ها نقدها را نمی‌خوانند (بُوو). آن‌ها واقعاً تبلیغات تلویزیونی را تماشا نمی‌کنند. آن‌ها گاهی‌اوقات رویدادهای ورزشی را می‌بینند، به همین دلیل است که امروز بازاریابی بسیاری به مسابقات NFL و NBA وابسته است؛ آخرین بقایای تک‌فرهنگی پخش تلویزیونی باقی مانده‌اند.

برای وضوح، به‌نظر نمی‌رسد کسی از این وضعیت راضی باشد. اما به‌نظر نمی‌رسد کسی بداند چه کاری باید انجام دهد. چیزی که گاهی به‌عنوان بحران کیفیت می‌نامیم، در واقع بحران آگاهی است که به‌نوبهٔ خود بحران کشف نیز می‌باشد. نه تنها دیگر کشف چیزها را انجام نمی‌دهیم، حتی اگر بخواهیم، نمی‌دانیم چگونه باید آن‌ها را کشف کنیم.

ما که سنی بالاتر از یک حد معین داریم، طبیعتاً به‌خاطر می‌آوریم که قبلاً چگونه درباره فیلم‌ها اطلاع می‌گرفتیم. به سینما می‌رفتیم و تریلرها را می‌دیدیم. تبلیغ تلویزیونی می‌دیدیم. از کنار پوستر می‌گذشتیم. مؤثرتر این بود که یک روزنامه (lol) برداشته، به بخش سرگرمی (lmfao) می‌رفتیم، تبلیغات و فهرست‌های فیلم‌ها را (چی?) مرور می‌کردیم و نقل‌قول‌های منتقدان (چه کسی?) را می‌دیدیم و تصمیم می‌گرفتیم چه چیزی جالب به‌نظر می‌رسد. تقریباً هیچ‌کس امروز این کارها را انجام نمی‌دهد که افسوس‌بار است، زیرا برای مدتی صنعت فیلم یک چیز واقاً نادر داشت: محصولی که تبلیغات آن برای مردم لذت‌بخش بود. با وجود شکاکیت نسلی ما نسبت به تبلیغات و ترویج، ما دوست داشتیم تبلیغات فیلم در روزنامه. ما دوست داشتیم دیدن پوسترها. ما دوست داشتیم تماشای تریلرها. چه تعداد کسب‌وکار در تاریخ می‌توانند این را بگویند؟

اینترنت قرار بود تمام این موارد را متحول کند، هزینه‌ها را حتی ارزان‌تر کند و دسترسی گسترده‌تری به آن‌ها بدهد. اما برعکس، تمام این‌ها را نابود کرد. اخبار و تبلیغات محلی را از بین برد. تبلیغات بنری ابتدا آزاردهنده شد، سپس نامرئی، و نهایتاً به‌دلیل مسدودکنندگان تبلیغ، ناپدید شد. تبلیغات دیجیتال هنوز در همه‌جا حضور دارد، اما یافتن کسی که از آن خوشش بیاید دشوار است؛ امروزه، اگر تبلیغ دیجیتالی را ببینید، غالباً به این معنی است که چیزی به‌شدت خراب شده است. این را با افرادی که پیش از این تبلیغات فیلم را از روزنامه‌ها و مجلات می‌قریدند و بر دیوارهای خود می‌آویزان می‌کردند مقایسه کنید. بازاریابی قبلاً لذت‌بخش بود. امروزه، صرفاً غیرقابل‌فرار است.

می‌توان به این وضعیت نگاه کرد و گفت که قوانین تغییر کرده‌اند، این همه تنها روش جدید انجام کارهاست و در نهایت همه چیز خوب خواهد شد. هر انتشار جدید به‌نظر می‌رسد به یک استراتژی بازاریابی اختصاصی و از پایه‌ای نیاز دارد — که در برخی جنبه‌ها می‌تواند مثبت باشد. سال گذشته، شرکت Neon موفق شد فیلم Longlegs اثر اوسگود پرکینز را به یک پدیدهٔ ویروسی تبدیل کند با کمپین تبلیغاتی منحصربه‌فردی که به‌ندرت دربارهٔ فیلم اطلاعاتی ارائه می‌داد. در حالی که Neon امسال نتوانست برای همان کارگردان فیلم Keeper کاری مشابه انجام دهد، Warner Bros. بخشی از این رویکرد را برای فیلم Weapons از زدچ کرگر به کار گرفت که نتیجهٔ خوبی داشت. استودیوها خالقان TikTok و اینفلوئنس‌ران Instagram و انواع دیگر افراد را برای نفوذ به ذهن ما به کار می‌گیرند. ریَن کوگلر تفاوت‌های فرمت‌های فیلم را توضیح می‌دهد؛ کریستوفر نولان به ما نشان می‌دهد چاپ IMAX چقدر بزرگ است؛ تام کرز به‌طرز عجیبی پاپ‌کورن می‌خورد؛ تیموتی شالامه در همه‌جا رپ می‌کند، می‌رقصد، فریاد می‌زند و به‌طور کلی دل‌انگیز یا گاهی مشکل‌ساز می‌شود. اما حتی وقتی این حقه‌ها مؤثر می‌شوند، به‌نظر می‌رسد که فقط یک موقت است، گویی قاطع آن روز بیمار شده باشد.

فیلم‌های فرنچایزی به‌طولانی‌مدت حاکم بودند زیرا پایگاه طرفداران داخلی دارند که می‌توانند به‌سادگی با گفتن دربارهٔ فیلم، آن را تبلیغ کنند. ژانر ترسناک موفق بود چون خود یک اکوسیستم دارد؛ طرفداران این سبک به سینما می‌روند و تریلرهای متعددی از فیلم‌های ترسناک آینده را می‌بینند. هر دو این دنیا اخیراً کاهش تجربه کرده‌اند؛ فیلم‌های مارول دیگر همان‌طور که پیش از این درآمد نساخته‌اند و شرکت‌های ژانری مانند بلوم‌هاوس تعداد کمتری از فیلم‌های پر سر و صدا منتشر می‌کنند. برای فیلم‌های بزرگ، پر کردن بازار با تبلیغات منجر به بازدهی کاهشی شده است. حقه‌ها خسته‌کننده می‌شوند و چیزهای آشنا نادیده گرفته می‌شوند. «دست‌یابی به مخاطب گسترده سخت‌ترین کاری است که تا به‌حال دیده‌ایم»، تری پریس، کارشناس بازاریابی باسابقه، به Times گفت. «در پخش عمومی جایی برای رسیدن به آن‌ها نیست، جز ورزش، و دیجیتال فقط یک دهان عظیم، یک سروصدا و شلوغی بی‌پایان است.» و پس از مدتی، مردم تمایل دارند یا از این سروصدا چشم‌پوشی کنند یا از آن فرار نمایند.

با این‌که امسال تعداد زیادی از فیلم‌های بزرگ عملکرد ضعیفی دارند، هالیوود متوجه می‌شود که این وضعیت غیرقابل‌پایدار است. نمی‌توانید هر بار که فیلم جدیدی می‌آید، چرخ را از نو اختراع کنید، به‌ویژه زمانی که بسیاری از شرکت‌ها به‌طور گسترده کارکنان را اخراج می‌کنند. و فیلم‌های بزرگ که به‌طور ناامیدانه سعی می‌کنند یکدیگر را از بازار حذف کنند تا بازدهی به‌طور فزاینده‌ای کاهش یابد، در اقتصاد توجه در حال کاهش، به‌نظر نمی‌رسد که وضعیت مطلوبی باشد. این حالت بیشتر شبیه به دایناسورهایی است که در حین فرار از انفجار شهاب‌سنگی به یک‌دیگر می‌خورند.

در اقتباس صادقانهٔ کتاب ساموئل توسط Angel Studios، نسبت به لباس‌های غنی و به‌دقت طراحی‌شده، شخصیت‌ها بافت کمتری نشان می‌دهند.

اگر تنها چیزی که دربارهٔ داستان شخصیت کتاب مقدس که نامش در عنوان است می‌دانید یا به‌خاطر می‌آورید این است که او غول عظیم‌جثی را با یک سنگ‌پرتاب ساده شکست، شاید فیلم «دیوید» برای شما شگفتی‌هایی داشته باشد — که مهم‌ترین آن این است که پس از این نبرد مشهور و به‌نظر می‌رسد نقطهٔ اوج فیلم، به مدت یک ساعت کامل ادامه می‌یابد. اما فیلم‌های Angel Studios به‌طور کلی برای مخاطبانی که فقط به‌صورت سطحی با کتاب مقدس آشنا هستند، ساخته نشده‌اند و این اثر انیمیشنی براق، بهتر است بر روی بینندگانی باشد که می‌توانند پیش‌بینی کنند که هرچرخش داستانی در پیش است. این گروه جمعیتی قابل‌توجهی هستند: فیلمی که آخر هفته‌ گذشته به‌صورت گسترده توسط برنت داوز و فیلیپ کانینگهام منتشر شد، در فروش بلیت به‌طور چشمگیری عملکرد بالایی داشت و در رتبهٔ دوم پس از «آواتار: آتش و خاکستری» قرار گرفت و به‌طرز مناسبی «فیلم اسفنج‌بابی: جست‌وجوی شلوارک»، که می‌توان آن را به‌عنوان رقیبی مشابه «گولیات» در نظر گرفت، شکست داد.

این نتیجه، دقیقاً به هدف می‌رسد برای داستانی که می‌آموزد هرگز نباید افراد متواضع و دیندار را وقتی در مقابل ثروتمندان و فسادگران قرار می‌گیرند، دست کم گرفت. (یا هر توصیف اخلاقی که به اسفنج‌بابی می‌خورد.) اما «دیوید» موفقیت خود را با اقتباس از کتاب راهنمای استودیوی‌های انیمیشن بسیار قدرتمند به‌دست می‌آورد: در تمام جنبه‌ها، از طراحی شخصیت‌ها تا موسیقی اصلی، نشانه‌های واضحی از دیزنی و دریم‌ورکس — به‌ویژه اثر مبتنی بر کتاب مقدس «شاهزاده مصر» — مشاهده می‌شود، که منجر به یک سرگرمی خانوادگی کارآمد می‌شود، اما به‌قدری دقیق‌ساخته شده که احساس‌برانگیزی واقعی ندارد. ایمان در «دیوید» به وفور موجود است؛ اما روحیهٔ عمیق کمتر حس می‌شود.

با چشم‌های باز و بزرگ‌مانند پیکسار و مویی که به‌صورت پیچ‌وپیچ برنجه‌ای تیره به‌دقت آرایش شده، دیوید جوان (به‌صدا آوردن براندون انگمن) در اینجا به‌عنوان یک شخصیت شجاع و دلیر، در قالب قهرمان کارتونیک معمولی ظاهر می‌شود. او به‌عنوان یک موسیقیدان مشتاق و پسر چوپان سست‌دست معرفی می‌شود که به‌دقت گلهٔ پدرش را در حومهٔ بیت‌لحم مراقبت می‌کند، پیش از آنکه به‌سرعت به آهنگ کلیشه‌ای «می‌خواهم» خود بپردازد؛ اولین آهنگ از چند قطعه شادِ مبتنی بر قالب، اما به‌سرعت فراموش‌شدنی، که توسط هنرمند مسیحی برنده جایزه گرمی، جاناس مییرن، ساخته شده است. همان‌طور که هر قهرمان برافراشت با این موقعیت آرزوهای بزرگ‌تری دارد، اما پس از اینکه شجاعانه گوسفندان خود را از شیر موهبتی نجات داد، به حضور پیامبر ساموئل (برایان استیوال) فراخوانده می‌شود که این پسر ناباور را به‌عنوان شاه آیندهٔ اسرائیل منصوب می‌کند.

در همین‌حین، شاه فعلی، ساؤول (آدام مایکل گولد)، که ناامید و خشم‌زده است، با ردّ خدا مواجه می‌شود و از طرف پادشاه فیلستینی، آکیس (کمدین بریتانیایی آسییم چادری، که بازگشتی به کلیشه‌های کم‌دستِ طنز است) اعلام جنگ می‌شود. دیوید به دربار ساؤول دعوت می‌شود تا با نواختن ماهرانهٔ لیرا اضطراب‌های شاه را آرام کند، اما این کودک به‌زودی یک دارایی نظامی غیرمنتظره می‌گردد: صحنهٔ مشهور مواجهه با گالیات که در یک مزرعهٔ وسیع از گل‌های خرم‌سرخ به‌طوری خیره‌کننده به تصویر کشیده شده است؛ زمانی که موجودی به‌دشت‌یی بحجم یخ‌کوهی می‌خورد، گلبرگ‌ها مانند کاغذهای رنگی پاشیده می‌شوند.

در حدود دقیقهٔ ۵۰، این صحنه نقطهٔ اوج هم روایت‌گری و هم زیبایی فیلم را نشان می‌دهد؛ فیلمی که با طول ۱۱۰ دقیقهٔ نسبتاً یکنواخت، ممکن است صبر کودکان کوچک‌تر را تحت‌تسلط قرار دهد. هر اتفاقی که پس از آن می‌افتد؛ چون دیوید به مردی قوی و دل‌سخت تبدیل می‌شود (اکنون توسط خواننده‑ترانه‌سرای مسیحی فیِل ویکهام به صدا درآورده می‌شود) و نهایتاً بر سر تختی که به‌حق متعلق به اوست، ساؤول را به چالش می‌کشد، به‌صورت نسبتاً روال‌مند پیش می‌رود. با گسترش بر پایه مینی‌سریال «دیوید جوان» سال ۲۰۲۳ از Angel Studios، داوز و کانینگهام واضحاً به کتاب ساموئل وفادار می‌مانند — این ژانر برای آزادی خلاقانهٔ چشمگیری نیست — اما همچنان به قواعد آشنای سفر قهرمانانهٔ هر فیلم هالیوودی پایبندند.

هیچ‌یک از این‌ها نقطه ضعفی نخواهد بود اگر دیوید شخصیت بیشتری داشته باشد، اما او همچنان یک تکیه‌گاه کسل‌کننده و بی‌روح برای فیلم باقی می‌ماند، که به‌دلیل لحن عمومی بی‌طنز و بیانی نوشتار، محصور است. شخصیت‌های جانبی نیز به‌طرح مشابهی فاقد ذکاوت یا جزئیات هستند، در حالی‌که اجراهای صوتی فیلم (به‌جز کاریکاتور عجیب چادری) کافی هستند اما به‌ویژه متمایز نیستند. بنابراین، چهره‌های روی صفحه شاید کم‌تاثیرترین عنصر از طراحی بصری کلی‌ً چشمگیر فیلم باشند.

با این حال، هرآنچه در اطرافشان قرار دارد به‌وضوح تجسم یافته و گاهی حتی الهام‌بخش است. «دیوید» چیزی جز نمایش شگفت‌انگیز توانمندی‌های فنی خانه انیمیشن افریقای جنوبی، Sunrise Productions، نیست؛ که در اینجا هم در مقیاس بزرگ، در چشم‌اندازهای غبارآلود و زیر آفتاب سوزان اسرائیل باستان، و هم در جزئیات کوچک و انعطاف‌پذیر آتش و آب، به نمایش درآمده است. یک قطعهٔ موسیقی به نام «بافندگی» نه به‌خاطر آهنگ، بلکه به‌دلیل به‌کارگیری بصری‌اش در کارگاه پر مشغول بافت که زیر کوله‌های پنبه‌ای رنگ‌پستلی قرار دارد، برجسته می‌شود. در واقع، منسوجات شاید شگفتی مستمر «دیوید» باشند، زیرا حتی پارچهٔ خاکستری هیسن کت چوپان شخصیت اصلی با بافت و جزئیات ملموسی بازسازی شده است. لذت بردن از این مواد ممکن است تا حدودی با اصول فیلم در تضاد باشد، اما ارج نهادن به جزئیات کوچک خلاف آن نیست.

هر بار که فکر می‌کنید داستان اندرو مانتبیتن‑ویندسور به پایان رسیده، پیچ و تاب دیگری ظاهر می‌شود.

آخرین دسته اسناد از پرونده‌های اپستین شامل ایمیل‌هایی است که می‌توانند به شهرت او آسیب بیشتری بزنند.

یا شاید شهرت او قبلاً به‌پایین‌ترین حد رسیده باشد و این فقط تصورات منفی موجود را تقویت کند.

احتمال دارد افکار عمومی نیز در واکنش به این جریان مداوم از تصاویر و ایمیل‌ها نظرات متفاوتی داشته باشد.

ممکن است برخی از افراد از این سرفصل‌های مشکوک خسته شده باشند و دیگر نمی‌خواهند اندرو در وعده شام کریسمسشان حضور داشته باشد. آن‌ها پیشاپیش نظرات خود را شکل داده‌اند و این فقط تأیید بیشتری برای آن خواهد شد.

در حالی که دیگران این اسناد جدید را شواهدی می‌دانند که نشان می‌دهد باید فشار بیشتری بر ارتباطات اندرو با جفری اپستین و دایرهٔ او وارد شود. «چه چیزهای دیگری می‌توان یافت؟» سؤال می‌کنند.

هم‌چنان درخواست‌هایی برای ارائه شهادت اندرو پیش‌روی کمیتهٔ کنگرهٔ ایالات متحده و وزارت دادگستری ایالات متحده وجود دارد. این ایمیل‌های جدید نیز فقط سؤالات بیشتری را به وجود می‌آورند.

"آیا برایم دوستان جدید نامناسب پیدا کرده‌ای؟" فردی به‌نام A در بالمورال از گیسلین مکسول می‌پرسد، دوست و همراه اپستین که هم‌اکنون به‌دلیل قاچاق جنسی در ایالات متحده، ۲۰ سال حبس دریافت کرده است.

مکسول پاسخ می‌دهد: "من فقط توانستم دوستان مناسب پیدا کنم. دربارهٔ برخی جلسات کلیسا در آن تاریخ‌ها به تو اطلاع می‌دهم."

او با "بوسه‌ها" خاتمه می‌دهد و به‌نظر می‌رسد این ایمیل‌ها بین افرادی که روابط صمیمی دارند رد و بدل می‌شود.

هویت A که همچنین با نام "مرد نامرئی" شناخته می‌شود، واضح نیست و نمی‌توانیم مطمئنًا بگوییم منظور اندرو است یا خیر. همچنین ممکن است برخی از واژگان ایمیل‌ها سؤال‌برانگیز به‌نظر برسند؛ برای مثال "Fall" به‌جای "Autumn" که شبیه به انگلیسی آمریکایی است نه انگلیسی بریتانیایی.

اما خطوطی در ایمیل‌ها وجود دارد که به‌نظر می‌رسد با زندگینامهٔ اندرو همخوانی دارد، مانند صحبت در مورد زمان ترک نیروی دریایی سلطنتی.

در جای دیگر پرونده‌ها نیز به‌نظر می‌رسد اسنادی وجود داشته باشند که جزئیات ترتیبات یک سفر به پرو در سال ۲۰۰۲ را توصیف می‌کنند، به‌همراه تماس‌های مکسول برای معرفی‌های خصوصی به دوستان هنگام حضور او، با پیشنهادی از مکسول مبنی بر "هوشمند، خوش‌چهره، سرگرم‌کننده و از خانواده‌های خوب".

تمام این موارد می‌توانند به طرق مختلفی تفسیر شوند، چه بی‌گناه و چه نه. حضور این موارد در پرونده‌ها به‌هیچ‌وجه دلیلی بر جرم یا رفتار نادرست نیست.

اما بخشی از چالش با این اطلاعات منتشر شده این است که قطعات به‌نظر تصادفی را در یک چارچوب معین قرار دهیم.

ایمیل ارسالی توسط "A" که درخواست "دوستان نامناسب" را داشت، در آگوست ۲۰۰۱ ارسال شد؛ یعنی پنج ماه پس از این‌که ویرجینیا گیوفِر ادعا کرد که تحت فشار، به‌صورت اجباری در منزل مکسول در لندن با آن زمان شاهزاده اندرو رابطه جنسی داشته است.

این ادعا است که اندرو همواره قویاً رد کرده و هرگونه ادعای تخلف ناشی از ارتباطات او با اپستین را رد می‌کند.

با این حال، اسناد بیشتری نشان می‌دهند که وزارت دادگستری ایالات متحده به‌صورت رسمی خواستار استجواب اندرو بود و در آوریل ۲۰۲۰ از دولت بریتانیا خواست تا در به‌دست آوردن شهادت او در پرونده‌های مرتبط با اپستین یاری کند.

در صورتی که او خوداراده به ارائه شهادت ندهد، مقامات آمریکایی از همتایان بریتانیایی خود درخواست کردند تا او را مجبور به این کار کنند.

همچنین سؤالات دقیق‌تری دربارهٔ ارتباط اندرو با اپستین از سوی مقامات آمریکایی مطرح شد؛ از جمله درخواست جزئیات هرگونه پرداخت مالی بین آن‌ها یا دربارهٔ زنانی که با مکسول یا اپستین در ارتباط بوده‌اند.

سؤالات بیشتری ممکن است دربارهٔ سرنوشت این درخواست مطرح شود. این درخواست زمانی آمد که قرنطینهٔ کووید به‌تازگی آغاز شده بود و توجه‌ها به سمت دیگر متمایل شد.

در حال حاضر، اسناد اپستین برای اندرو باعث ناخوشایندی شده است؛ به‌طوری‌که عکسی از او که روی زانوهای افراد در اتاق پذیرایی سند‌رینگهام (به‌نظر می‌رسد) دراز کشیده است، با مکسول در پس‌زمینه نشان داده شده است.

این اتاق در سند‌رینگهام جایی است که ممکن است شاهزادگان این هفته برای تماشای پیام پادشاه در آن جمع شوند و ممکن است مجبور شوند آن تصویر دیگر را از ذهن خود پاک کنند.

اندرو پس از درخواست پلیس، گواهی‌نامهٔ سلاح خود را لغو می‌کند

چه افراد و چه مواردی در پرونده‌های اپستین وجود دارند؟

عکس اندرو که در سند‌رینگهام بر روی زانوها دراز کشیده است، در پرونده‌های جدید اپستین

تا کنون برای اندرو اخبار بد بیشتری به سراغش آمده است، اما شاید شبیه به اخبار منفی پیشین باشد که فراوانی داشته‌اند.

یک سال پیش مقالات متعددی تحت عنوان "بعد از اندرو چه می‌شود؟" منتشر شد، پس از رسوایی فاجعه‌بار او که در ارتباط با یک جاسوس ادعایی چینی بود.

در آن زمان نمی‌توانست پیش‌بینی شود که چقدر سقوط ادامه خواهد یافت، به‌طوری‌که اندرو بیشترین کاهش عمومی در مقام یک شاهزاده در تاریخ معاصر را تجربه کرد.

هیچ‌کس نتوانست پیش‌بینی کند که او عناوین و حیثیت شاهزاده‌گری خود را از دست خواهد داد.

سال آینده سؤالاتی دربارهٔ مالیات‌ها و اجارهٔ املاک کرون برای او از سوی کمیته حساب‌های عمومی مطرح خواهد شد.

و چه کسی می‌داند چقدر بیشتر می‌تواند از این مخزن عظیم اسناد اپستین به بیرون آید؟

این یک دایرهٔ منفی است – و هر بار که فکر می‌کنید پایان یافته است، به‌عمق بیشتری ادامه می‌یابد.